Sun Kil Moon in De Kreun

Het zal waarschijnlijk niet de kranten halen, maar Sun Kil Moon heeft gisteren in de Kreun het podium met de grond gelijkgemaakt.

Zo zien wij het toch: als een artiest z'n leven en liefdes en ellende en overwinningen zo uitputtend boekstaaft dat je er hier en daar zelfs de datum en de geur van de ochtendkrant bij krijgt, valt de muur tussen artiest en publiek weg. Dan gaan we ons gaandeweg allemaal herkennen in dit of dat detail van een heel persoonlijk verhaal. Dan staan we allemaal op dezelfde hoogte, en lijkt het eerder toevallig dat er de hele tijd maar één iemand aan het woord was.

Sun Kil Moon solo, dat is Mark Kozelek, en daar had iemand ons voor gewaarschuwd. Gebrek aan afwisseling én een grotere kans dat Kozelek, die genoteerd staat als een moeilijke mens, in een slechte bui zou zijn dan wanneer hij zich omringd weet door z'n vrienden. Dat hij het concert uit balorigheid ellenlang zou laten aanslepen en een grote mond zou opzetten tegen al wie zich niet gedroeg zoals hij het wou.

Slechtgehumeurd? Mark was gisteren korzelig, maar aangenaam korzelig. Hij lokte ons uit ons kot en kreeg net genoeg respons van het publiek om het niet écht op de heupen te krijgen. 'Are you like Holland?' had hij op voorhand gevraagd. Hij bedoelde: 'Gaan jullie daar de hele tijd staan luisteren zonder een kik te geven?' Ja, dus, maar het applaus na de nummers maakte wel wat goed.

Eentonig? Eén man en een gitaar, dat is inderdaad niet veel. De nummers van zijn laatste twee prachtplaten 'Benji' en 'Universal Themes', die de hoofdmoot van het concert uitmaakten, zijn bovendien zo divers ingekleurd dat er onvermijdelijk iets ontbrak. Maar Kozelek loste het op, als een echte kleine zelfstandige. Hij haalde tot drie keer toe hetzelfde meisje uit het publiek om hem bij te staan op percussie - 'You know what, even Sonic Youth's Steve Shelley couldn't keep that beat the way you can' - speelde een werkelijk indrukwekkend stukje folkgitaar en toonde zich tussendoor een volleerd komiek én een gedreven causeur.

Wij hebben gelachen en net niet geweend. Toen Kozelek de slotsong van z'n reguliere set liet overgaan in een geïmproviseerd rondje alles en iedereen in de zeik zetten (publiek en lichtman op kop), openbaarde zich eens te meer een groot entertainer. Maar boven alles waren er die hondseerlijke songs, die pijn en verheffing in zich verenigden: 'Truck Driver', 'I Can't Live Without My Mother's love', Richard Ramirez Died Today of Natural Causes', 'Michelene', 'The Possum', 'Caroline', 'This Is My First Day and I'm Indian and I Work at a Gas Station', 'I Watched the Film The Song Remains the Same'... De elpee 'Benji' was het best vertegenwoordigd, maar dat is dan ook - na anderhalf jaar mogen we het wel zeggen, zeker? - een meesterwerk.

Het duurde gisteren lang - meer dan twee uur - maar net niet te lang. En na afloop waren we klaar voor de maandag. Een beetje gelouterd, een beetje wereldwijzer, ja zelfs een beetje groter. We kunnen het u nu wel verklappen: een zondagavond in september is de beste tijd om Sun Kil Moon te zien.


Het moment

'The Possum', dat naadloos overging in 'Dogs': twee kortverhalen in één ademloos speelkwartier.


Het publiek

Was dus net iets beter dan Holland, hoezee!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234