null Beeld

Sunshine

Danny Boyle en zijn ondertussen min of meer vaste scenarist Alex Garland (vooral bekend van de ook al door het duo verfilmde bestseller 'The Beach') slaagden er met '28 Days later' enkele jaren geleden in het redelijk uitgewoonde genre van de zombiefilm van een hip, nieuw jasje te voorzien, en met 'Sunshine' doen ze dat nog eens over met de sciencefictionthriller uit de jaren zeventig en tachtig.

Marc Van Springel

Volledig mét de in het genre facultatieve religieus-filosofische ondertoon. Het uitgangspunt is zo'n vondst waarmee je eigenlijk nog weinig verkeerd kan doen: het is 2057 en de zon is langzaam aan het uitdoven. Om de mensheid te redden wordt een ruimteschip, de Icarus II, naar de zon uitgestuurd om de ster weer aan de praat te krijgen door een gigantische atoombom in haar kern te laten ontploffen.

'Sunshine' houdt zich netjes aan de clichés van het genre: de wel héél jonge en fotogenieke crew bestaat uiteraard uit botsende karakters die het nog voor ze in de buurt van hun bestemming komen flink aan de stok krijgen met elkaar, het labyrintische en metalig galmende ruimteschip is alweer een halve kopie van de Nostromo en ook het noodsignaal uit deep space, het probleem met de luchtsluis (duidelijk het slijtagegevoeligste onderdeel van het gemiddelde ruimteschip) en de weerloos in het oneindige wegtollende astronaut ontbreken niet. Wat overigens totaal niet stoort: voor genrefreaks (die puistige types die aan de ingang van de cinema hun Darth Vader-helm moeten afgeven) is dit een waar feest van verwijzingen en binnen de context van Garlands clevere verhaal werkt het ook allemaal perfect.

De vormgeving is bovendien indrukwekkend: op de plasma in de huiskamer is het effect uiteraard iets minder dan in de cinema, waar je echt met stuiptrekkende pupillen buitenstapte, maar de steeds imposantere zon krijgt hier echt de allure van de tegelijk dreigende en een bijna religieus ontzag afdwingende bron van alle leven. De bijna zen-achtige sfeer van het eerste deel - waarin 'Sunshine' een meditatie lijkt te worden over onze lotsbestemming en de nietige, overmoedige mens versus de oerkrachten van het onmetelijke heelal - maakt echter al snel plaats voor een gezonde geut intergalactische suspense en zelfs regelrechte horror die slim alle mogelijkheden van het genre exploiteert.

Als Garland en Boyle hun ruimteavontuur, 'Solaris' en '2001' achterna, naar het einde toe niet zo'n bizarre metafysische draai hadden gegeven, hadden ze in plaats van een uitstekende sf-chiller een onvervalste klassieker gemaakt. Niettemin: een aanrader. En thuis voor de tv kan u natuurlijk wél mooi die Vaderhelm dragen.

Extra's **1/2: Commentaartracks van Boyle en wetenschappelijk adviseur Brian Cox, die uitlegt door welk (wel degelijk bestaand) natuurkundig fenomeen de zon in 'Sunshine' precies begint te sputteren, een aantal weggelaten scènes (waaronder een alternatief slot) en enkele productiedagboeken waaruit we onder andere leren hoe Boyle creatief geld moest besparen. Voor zijn volgende film zal Boyle het wellicht met nog heel wat minder centen moeten stellen: 'Sunshine' flopte gigantisch aan de kassa.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234