Suuns (Les Nuits Botanique)

Geef een kluit ouwe rockers met een aanzienlijk cv wat acid en een studio, en ze komen met iets dat klinkt als Suuns: minutenlange anti-solo’s en dystopische synths. De twist: Ben Shemie en de zijnen zijn jónger dan Martin Sheen ten tijde van ‘Apocalypse Now’.

De militairen die het kortgeknipte labyrint van de Kruidtuin omzoomen, doen ons denken aan een scène uit een stealth game. Alle andere Bota-bezoekers blijven onvervaard mooi: u drinkt uw koele pintjes, laat het haar natregenen, lacht. Binnen in de Orangerie is het aangenaam fris. Frontman Ben Shemie, links op het podium, kijkt uit op het aan de muur gespijkerd walvisskelet en doet van de weeromstuit niet aan bindteksten. Waarschijnlijk ligt dat laatste ook aan de moeilijke muziek waarin Shemie en z’n band dealen: een blend van art- en prog-rock, psychedelica, Kraftwerk en drone, veel donkere drone. Neen, de nummers die ze vanavond brengen zijn geen zoete lentesmoothies.

Niet dat de Canadezen de geheimen van de keuken niet kennen. Op ‘Hold/Still’, hun derde en jongste soloalbum, mixen ze gitaren, drums, synths en afstandelijke vocals tot een slurrie bevreemdende, koele geluiden. Artisanaal, zonder al te veel aan de samplebakken te zitten. Het levert een experimentele en doordachte sound op, die je zou linken aan een band die de wereld al tien keer meer heeft zien branden dan de jonge sjarels die vanavond in de Orangerie aantreden.

‘Hold/Still’ is nu dik een maand oud en vult een groot deel van de set. De maat is aan de drums van Liam O’Neill, die vanavond voortreffelijk werk levert: tijdens ‘Brainwash’ speelt hij tamboerijn, stuitert hij op z’n stoel voor een loeiharde bassdrum en mist hij geen milliseconde op de crashes. En op ‘Paralyzer’ tikt hij een EDM-beat aan, vat die hardhandig bij de kraag en legt hem te weken in een bad met zwavelzuur. Heerlijke horror, genre Patrick Bateman.

Het andere volk: Joe Yarmush’ (gitaar, bas) hoofdhaar schiet er tien centimeter bij te kort, maar de man kan spelen als Kurt Vile. Licht geweldig hoe hij tijdens ‘2020’ de nek van z’n gitaar van voet tot neus beklimt en daar een waanzinnig bezwerend geluid uitwringt. Dan weer licht ironisch: hoe hij ‘Instrument’, één van de beste nummers op die nieuwe plaat, een tweetal keren verkeerd aanslaat. Naast hem staat Max Henry, al een aantal jaren een zeer inzichtelijk knoppenmechanieker. Sinds kort kan hij ook een Arabisch register aan: voor de samenwerking met Radwan Ghazi Moumneh van Jerusalem in My Heart heeft hij veel zitten prutsen met kwarttoon-synths, en dat hoor je.

Dan is er nog Shemie (zang en gitaar) zelf. Hij hist en snijdt, maar zelden voert zijn gladde tenorstem de maalstroom aan die Suuns uit d’r instrumenten klopt. Over verschillende nummers haspelt hij in de kiem gesmoorde vragen aan elkaar. Het gaat van ‘wil je wil je wil je weet je heb je had je voel je?’ Wij denken ondertussen: waarom ben je niet wat pissiger op de wereld, Ben? Eén keer recycleert hij zelfs z’n struikelteksten: ‘Do what with which you can’t explain’ horen we tijdens ‘Arena’ én ‘Up Past The Nursery’. We denken: waarom ben je niet wat pissiger op de wereld, Ben? Drie nummers diep in de set zijn we onze draad kwijt.

Hebben we niet echt nodig, want Suuns draait om de koortsdroom, de gepokte waas voor je ogen, de gecontroleerde aardverschuiving van twee bij twee. ‘Instrument’ zoemt als een insect onder een glazen stolp, zweet een oosterse klank en heeft iets pruttelen in de achtergrond. ‘Resistance’ herhaalt een in reverb gedrenkt mantra tot het je zenuwuiteinden kapot heeft gekauwd. ‘Pie IX’ is spacesludge met de zompigste bass en de noise en het manke ritme van ‘Powers of Ten’ doen denken aan Death Grips en Ho99o9. Nummers die een schrikwekkend goeie stealth game zouden maken. Wij missen de postproductie die ons bij de plaat houdt. Maar de echte rocker? Die maalt daar niet om.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234