null Beeld

Swans - The Glowing Man

Na een uit de hand gelopen winterslaap herrees Swans in 2012 pas echt via ‘The Seer’. Het was de tweede van de nieuwe Swans, maar wél de eerste waar onderweg aan werd gewroet, gewrikt en gewrongen. Da’s niet onbelangrijk! In de woorden van opper-Swan Michael Gira: ‘Het begon met ideeën – soms vanuit de akoestische gitaar, soms vanuit een ritme – die uitzaaiden via lange soundchecks en optredens vol improvisatie.’

Naar het schijnt houden Swans er opnieuw mee op. Er zijn nog kaartjes voor de Botanique op 6 oktober: de allerlaatste kans om ze in hun voorlopig ultieme incarnatie mee te maken. Een gediplomeerd sportkotter achter de drums. Een geblokte percussionist/dulcimer- en klarinetspeler die in het diepe een Nibelungenring bewaakt. Aan de gitaar een bonenstaak die aan twee pakjes kauwgom per dag zit. Een bassist van een generatie jonger die zijn vuisten via Godspeed-achtigen als antennes richting hemel heeft leren steken. Een Duitse professor die één pedal steel doet klinken als een orgel en een tweede als een dier dat in een wolfsklem is gesukkeld. En uiteraard de dirigent van The Swans Sinfonietta himself, Michael Gira. Als u ten concerte trekt, neem ’s mans waarschuwing ter harte: ‘Oordopjes verplicht, aarsdop op maat is een optie.’

Speciaal voor de twijfelaars, de sceptici en de mensen die thuiszitten met een enkelband is er ter afscheid het bijna twee uur durende ‘The Glowing Man’, een plaat die in de Botanique waarschijnlijk op het onherkenbare af zal zijn omgebouwd. Opener ‘Cloud of Forgetting’ lijst aan de halfzachte medaille-kant een paar clichés geworden invloeden op: The Doors van het tussenstuk van ‘The End’, Pink Floyd ter hoogte van ‘Ummagumma’ en repetitieve Glenn Branca-gitaren. Om en bij de negende minuut krijgen we een korte samenballing van alle noise die Swans al heeft gemaakt: hier hád de groep minutenlang dezelfde akkoorden kunnen aanhouden, maar het is te vroeg om te pieken.

In ‘Cloud of Unknowing’ doet een Japanner een cello als een kleine rattenplaag klinken, de straalgitaren komen laag overgevlogen vanuit ‘Daydream Nation’ van Sonic Youth, met wie Swans begin jaren 80 een repetitieruimte deelde. In ‘The World Looks Red / The World Looks Black’ gebruikt Gira een tekst die hij toen in de tikmachine had laten zitten, en die Thurston Moore leende op ‘Confusion Is Sex’. De muziek heeft niks met Sonic Youth vandoen: een blazer klinkt bescheiden, zeven minuten ver zit een grandioze overgang richting ritmes die wat van Talking Heads hebben.

‘Frankie M.’ kennen we sinds het voorin zat tijdens hun concert in de AB, het duurt 25 minuten en verveelt geen seconde. De titeltrack stelt sneerpunk aan Tuvaanse keelklanken voor, bevat een fantastisch, tot in de halve eeuwigheid aangehouden zelfde akkoord dat op z’n dooie eentje de vier sterren verdient, en verrast met een sublieme wending richting krautrock. Onze regel is: als wij de zin ‘I say madness is too pure like mother sky’ uit ‘Mother Sky’ van Can boven motorritmes kunnen meezingen, noemen we het krautrock.

We vergeten haast te melden hoe mooi de paar korale arrangementen zijn, dat ook drie korte, rustige songs present geven, en dat de handleiding héél kort is: doe heel even rek-je-strek-je van de aandachtsboog, en laat u dan gewillig hypnotiseren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234