'Switch'-quizmaster Adriaan Van den Hoof: 'Het leven is een curryworst, je moet het zelf speciaal maken'

Goed nieuws voor wie deze zomer naar de lichtbak wordt gedreven: er valt iets te beleven! Tussen alle herhalingen door gaat ‘Switch’ weer van start. De sympathieke Eén-quiz wordt andermaal kundig voorgezeten door de alomtegenwoordige Adriaan Van den Hoof (46), die na de zomervakantie ook weer de draad van zijn zaalshow ‘Ja, maar eerst een diploma’ oppikt. ‘Ik doe nog altijd mijn goesting. En als ik iets niet graag doe, dan doe ik het niet.’

'De jaren 90 lijken helemaal terug. Het is weer bon ton om vuile praat te verkopen. Maar NU zijn ER geen marsen, geen betogingen en geen concerten voor verdraagzaamheid'

Achter de schermen bij Videohouse, waar ‘Switch’ wordt opgenomen, is de sfeer opperbest. Redactielid Vincent Valckx overloopt nog eens de vragen, bedenker Bart Cannaerts fluit ‘De Marie-Louise’, en wanneer Adriaan Van den Hoof uit zijn geparkeerde wagen stapt, gaat de hele bende op het terras staan om de presentator te trakteren op een staande ovatie.

HUMO Staat dat zo in je contract?

Adriaan Van den Hoof (lacht) «Verschrikkelijk, hè? Dat doen ze nu ook telkens voor de uitzending. Eerst beginnen ze traag te klappen, en dan alsmaar sneller en sneller: dan wordt het publiek zot!

»Ik vergeet altijd hoe pittig het is om ‘Switch’ te maken. Twee dagen nadat mijn theatertournee ‘Ja, maar eerst een diploma’ op pauze was gezet, begonnen we er al aan. Elke dag nemen we vijf afleveringen op: da’s niet niks.

»Eerst eten we een hapje, samen met de kandidaten. Zo leer je hen al een beetje kennen, en wordt het ijs gebroken. Naarmate de kandidaten elkaar beter leren kennen, worden ze elke aflevering openhartiger. En als iemand dan iets grappigs zegt tijdens de quiz, spelen we daar de volgende aflevering weer op in. Die dynamiek draagt bij tot de sfeer van de quiz.

»Dat is ook de reden dat ik met de presentatie heb ingestemd. Want eerst had ik tegen Tom Lenaerts (oprichter van productiehuis Panenka, en dus Van den Hoofs baas, red.) en Bart Cannaerts gezegd dat ik het niet wilde doen. Ik bén geen quizmaster. Maar toen zeiden ze: ‘Kijk, Ad, wij maken de vragen, en jij doet je goesting.’ Dat vond ik wél leuk klinken.»

HUMO De zomermaanden zijn luwe tv-maanden. Had je op voorhand verwacht dat ‘Switch’ het jaren zou volhouden?

Van den Hoof «Nee, maar dat was ook nooit mijn ambitie. Nu, ik kan niet zeggen dat ik het onaangenaam vind. Er kijkt véél volk, dat merk ik op straat: ‘Allee Adriaan, wanneer begint ‘Switch’ weer?’ – ‘Ja ja, binnenkort. Rustig, meneer!’ (lacht) Echt waar: ik ben nog nooit zo vaak aangesproken over een programma. Omdat het élke dag op tv is, zelfs in de namiddag. Wat ervoor zorgt dat ook veel oudere mensen me aanspreken, die trouwens nooit doorhebben dat het programma op voorhand is opgenomen. ‘Moet gij nog niet vertrekken, jongen?’ Of: ‘Gade gij dees aandoen op den tv?’ (lacht) Fantastisch!

»Het is ongelofelijk hoe hard mensen meeleven met het programma. De kandidaten worden máánden na de uitzending nog herkend op straat. En de app van ‘Switch’ is vorig jaar gigantisch veel gedownload. Iedereen speelt mee! Het programma is echt een gevestigde waarde geworden.»

HUMO Het is dan ook erg aangenaam om naar te kijken. Dat kom je in de categorie tv-quizjes niet zo vaak tegen.

Van den Hoof «Zelfs in het buitenland slaat het aan. Vorige week stond hier plots een Duitse delegatie hippe vogels voor de deur. Een zekere Guido Cantz was erbij: een megapresentator met hoogblond haar. Ze wilden in Duitsland ook een versie van ‘Switch’ maken: (met moddervet Duits accent) ‘But ve are going to make it forty-five minutes vith...’ Een totáál andere quiz, eigenlijk. Ik keek naar Cannaerts en die kreeg het al op zijn heupen. Maar goed, we beginnen internationaal gezien wél op de kaart te staan: in Nederland is het concept ook al overgenomen, en zelfs met Amerika lopen er gesprekken.»

HUMO Na de zomer pik je de draad weer op van ‘Ja, maar eerst een diploma’. Kijk je daar nu al reikhalzend naar uit?

Van den Hoof «Absoluut, maar het was een stevige tournee: ik speelde op woensdag, donderdag, vrijdag én zaterdag in het hele Vlaamsche land. Hoe ouder je wordt, hoe meer het fysiek en mentaal van je eist.»

HUMO ‘Pas als je elke avond 20 procent van je show anders speelt, ben je goed bezig,’ zei je eens.

Van den Hoof «Zo’n show moet léven, dat is inderdaad belangrijk. En tíjdens de tournee heb ik nog een groot stuk helemaal moeten herwerken: de passages over Schild & Vrienden en Dries Van Langenhove, omdat die mens opeens verkozen was. Ik vind het mijn taak als performer om het publiek een fijne avond te bezorgen, maar hun ook een spiegel voor te houden. Zeker de jongere generatie. Een vriendin vertelde dat Van Langenhove razend populair is op de school van haar kinderen, maar dat niemand van die gasten haar iets kon vertellen over zijn standpunten! (schudt het hoofd)»

HUMO Je vertelde ooit over één van de weinige momenten in je leven dat je je echt somber hebt gevoeld. Dat was toen je nog in Antwerpen woonde, en een derde van je stadsgenoten voor het toenmalige Vlaams Blok had gestemd.

Van den Hoof «De nineties lijken helemaal terug: kijk maar naar hoe de tieners eruitzien, en naar welke muziek ze luisteren. Maar racisme hoort daar ook bij. Het is weer bon ton om vuile praat te spuien. Ik zie ook een mentaliteitswijziging: de vorige keer dat er extreemrechts werd gestemd, was dat een ‘Zwarte Zondag’. Mensen kwamen op straat, er was verontwaardiging, er werd zelfs een concert voor verdraagzaamheid georganiseerd, met Tom Barman en Clouseau. Nu gebeurt er niets: geen marsen, geen betoging. Niemand klopt op tafel, zelfs niet de partijen die dat zouden moeten doen. Er wordt hoogstens wat gedebatteerd. En de gladde boys zeggen: ‘Zwarte Zondag? Nee, Witte Zondag!’

»Van de vijf voorstellingen die ik tot nu toe heb gemaakt, is ‘Ja, maar eerst een diploma’ de persoonlijkste en meeste directe: what you see, is what you get. Dat merk je ook aan het publiek. De ontlading op het einde is groter dan anders. Het gáát ergens over.»

'In wezen zijn wij, mannen, mislukte sjotters die hun droom dan maar opbergen en in een bankkantoor gaan werken'

HUMO Ook over sociale media.

Van den Hoof «Ik had de bestsellertrilogie ‘Sapiens’, ‘Homo deus’ en ‘21 lessen voor de 21ste eeuw’ van Yuval Noah Harari gelezen. Hij heeft het onder meer over de angst van mensen om cyborg te worden. Maar volgens hem zíjn we dat al, omdat we zo afhankelijk zijn van onze smartphones. Een voorbeeldje. Ik stapte zondag in mijn auto, waarop mijn gsm spontaan zei: ‘8 minuten tot aan de Delhaize.’ Want ik ga élke zondag naar de Delhaize, en mijn gsm weet dat. Holy fuck! Ik heb die functie meteen afgezet, maar het is toch onwaarschijnlijk dat zoiets kan? De kerngedachte van mijn voorstelling: ik hoop dat mijn gsm ooit oplicht, en dat er te lezen staat: ‘Siri heeft de groep verlaten.’ (lachje)»

HUMO Ben jij verslaafd aan je smartphone?

Van den Hoof «Ik probeer dat in te perken. Ik heb geen Facebook en gebruik verder alleen Instagram.

»Ik denk vooral: laat ons weer wat meer práten met elkaar. Als iemand vraagt, ‘Hoe was de vakantie?’, dan krijgt die gewoon een smartphone met foto’s onder zijn neus geduwd. Vroeger ging dat anders, en begonnen we honderduit te vertellen. Ik mis dat.

»We moeten ook opnieuw de weg leren vragen. Onlangs was ik met de Vespa aan het rijden: de batterij van mijn gsm was leeg en ik was totaal verloren gereden. Op de hoek van de straat stond een oude man, en ik vroeg hem welke kant ik uit moest. Die mens kreeg tranen in zijn ogen en pakte mij vast: ‘Het is vijftien jaar geleden dat iemand nog eens aan mij de weg heeft gevraagd.’ Een schoon, maar treffend beeld van de wereld waarin we verzeild zijn geraakt.»


graffiti en drugs

HUMO Zitten jouw zonen aan hun schermpjes gekluisterd?

Van den Hoof «Ze zijn de hele dag met hun gsm, iPad en YouTube in de weer, maar ik vraag wel altijd wat ze precies aan het doen zijn. Eén van mijn zoons – ze zijn allebei 12 – is gefascineerd door vlogger Dylan Haegens. We hebben hem ontmoet op het Gala van de Gouden K’s, waar hij toekwam met een dikke Porsche: mijn zoon kreeg hartkloppingen! Ik ben die Dylan dan maar eens gaan opzoeken, en ja: hij maakt onnozele filmpjes, maar hij heeft wel miljoenen volgers, en een kledinglijn, en hij woont in L.A. Het zal allemaal wel.

»Soms moet ik zeggen: ‘Leg dat ding nu eens weg.’ Maar verder zijn het gasten die óók buitenspelen. Gelukkig is het tegenwoordig ook cool om op straat met je step te rijden. Alle kinderen van de straat gaan deze zomer naar het middelbaar, ze slaan aan het puberen en ze hangen rond op straat... Dat vind ik prima (lacht).»

HUMO Je haalt je eigen middelbareschooltijd soms aan als een vreselijke periode. Maak je je zorgen dat je zoons daar binnenkort aan moeten beginnen?

Van den Hoof «Nee, want het grote verschil is dat zij wél graag naar school gaan. Ik ben pas graag naar school beginnen te gaan toen ik in het vierde middelbaar op Sint-Lucas terechtkwam. Daar kreeg ik voor het eerst het gevoel dat mensen naar mij luisterden. Ik weet het nog goed: tijdens de les Engels bestudeerden we een tekst van Shakespeare, waarop de leraar vroeg: ‘What do you think about it, Adriaan?’ Waarop ik: (springt bijna uit de zetel) ‘Excuseer? Ik mag nu zeggen wat ík daarvan vind? Tegen u?’ Dat was een openbaring: ik had opeens een stem. Zo moet een opleiding volgens mij in elkaar zitten: je moet een dialoog kunnen voeren, je leerlingen wakker houden.»

HUMO Jij zou een goede leerkracht zijn, denk ik.

Van den Hoof «Ik héb lesgegeven, op Studio Herman Teirlinck, en ik vond dat heel moeilijk. Je wilt het beste voor je leerlingen. Een voorstelling maken waarbij íédereen floreert en schittert. Maar ik deed ’t wel graag. Ik kon me erin verliezen.

»Ik heb het geluk altijd begeesterde leraars te hebben gehad. Jan Decleir was directeur van de Studio Herman Teirlinck toen ik er nog studeerde. Zijn visie was: ‘Bel de mensen op die je bewondert, en vraag of ze naar hier komen.’ Geniaal! Wij namen contact op met mensen van toneelspelersgezelschap STAN, Frank Van Passel... Die vrijheid heeft van mij de mens gemaakt die ik nu ben.»

'Het is ongelofelijk hoe hard mensen meeleven met 'Switch'. De kandidaten worden máánden na de uitzending nog herkend op straat.'

HUMO Jij bent ooit een dag van school gestuurd omdat je een New York Yankees-pet niet wilde afzetten. Zijn je zonen even rebels?

Van den Hoof (wuift weg) «Dat was gewoon als eerbetoon aan de Beastie Boys, die ook zulke petten droegen, op een moment dat níémand naar school kwam met een klak.»

HUMO Je durfde ook fel uit te vliegen tegen je ouders, en op een bepaald moment stond heel Leuven vol met jouw graffititags.

Van den Hoof «Elke tiener heeft toch een rebelse kant? Ik zie mijn ouders dóódgraag, echt waar. Maar ik had gewoon een vroege puberteit, die eigenlijk al begonnen is in het zesde leerjaar.»

HUMO Je had toen al een baard.

Van den Hoof «Jij weet dat! (lacht) Ik moest mij inderdaad al scheren. En ik had een jaar gedubbeld, dus dat maakte het contrast met mijn klasgenoten nog groter: zij waren nog kleine ventjes met shortjes. Mijn lichaam was in volle ontwikkeling, ik zat in een strak collegesysteem waarin ik niet thuishoorde, ik ontdekte dan ook nog eens het vrouwelijke geslacht... Eigenlijk werkten alle impulsen mij tegen.

»Gelukkig hebben mijn zonen mijn baard niet geërfd. Het zal sowieso veel vlotter verlopen voor hen. Het schoolsysteem is helemaal veranderd, zij voelen zich er thuis, hebben goede punten, studeren graag...»

HUMO Ik heb de indruk dat je het als vader niet kwaad hebt gedaan.

Van den Hoof «Ik doe mijn best. Dat is het enige wat je kunt doen. Soms is het gemakkelijk, en soms niet.»

HUMO Stel dat je ooit een zakje wiet vindt in hun rugzak, wat doe je dan?

Van den Hoof «Ik ga ervan uit dat ze dat niet doen. Ik heb het zelf ook nooit gedaan. Ze babbelen wel veel over drugs, omdat het een onderwerp is op school. Maar ik druk hun altijd op het hart: ‘Begin daar nooit mee.’ En als ik op straat de zieligst denkbare figuur zie rondlopen, durf ik er weleens naar te wijzen: ‘Zó word je dan, jongens.’ (lacht)»

HUMO Stel dat ze maar één ding onthouden dat je ooit tegen hen zegt, wat mag het dan zijn?

Van den Hoof «Doe waar je goesting in hebt, word góéd in wat je doet en wees vriendelijk tegen iedereen.»


lachen en huilen

Van den Hoof (mijmerend) «Weet je, Jerry Seinfeld had het onlangs over een enquête die peilde naar de grootste angsten van de mens. Op twee stond ‘de dood’. En met ruime voorsprong op één: ‘spreken in het openbaar’. Gelukkig heb ik daar geen last van: ik vind dat nog altijd plezant.»

HUMO Ben je voor de dood wél bang?

Van den Hoof «Ja, natuurlijk. (Twijfelend) Ik moet opletten dat ik niet te emotioneel word... Maar wat er gebeurd is met Christophe Lambrecht heeft mij zó aangegrepen. Des te meer omdat hij even oud is als ik. Was.

»Zijn begrafenis was één van de emotioneelste en tegelijk verhelderendste ervaringen van mijn leven. Zijn beste vrienden vertelden prachtige, maar ook hilarische verhalen. Lachen en huilen hadden nog nooit zo dicht bij elkaar gelegen. Zijn dood heeft mij doen beseffen: komaan jong, profitéér ervan! Dat is ook wat ik mijn jongens wil meegeven. Het is maar efkes, we zijn hier niet lang: haal het onderste uit de kan.

»Ik heb iets heel raars meegemaakt een tijd geleden. Na een voorstelling stapte er een groepje vriendinnen op mij af. Ze vroegen mij om een filmpje te maken: ‘Normaal zou er iemand extra bij zijn, die al jouw voorstellingen tot hiertoe gezien heeft, maar zij heeft kanker.’ Ik ben dan maar eens bij haar langsgegaan, samen met Jimmy Dewit, alias DJ Bobby Ewing, die haar ook kende. Een brunch bij haar thuis. Ze deed de deur open en ze zag er anders uit dan normaal, ze was hervallen. Maar we hebben er een fantástische namiddag doorgebracht. Ze zou alsnog naar de voorstelling komen kijken, maar ze heeft het niet gehaald. (Stil) Dat heeft een impact gehad. De voorstellingen die ik sindsdien heb gespeeld, hadden een totaal andere mindset. Die eindigheid was opeens akelig dichtbij: ‘Zo snel gaat het dus.’ Twee kinderen, een echtgenoot, prachtig huis – maar opeens was het gedaan.»

HUMO Dat besef lijkt stilaan méér in je voorstellingen te sluipen.

Van den Hoof «Ik vraag me ook steeds vaker af: waar houden we ons in godsnaam mee bezig? Dat gaat dan over sociale media en politiek, maar ook over het leven in het algemeen. Soms zie ik gasten met wie ik ooit school heb gelopen. En dan denk ik: ‘Is dít het nu? Geniet toch!’

»Als mijn kinderen zeggen: ‘Wauw, ik had zoveel likes op Facebook’, dan denk ik: dat is niet zo belangrijk. Wat wél belangrijk is: dat je straks met je step een toffe avond hebt met je vrienden. Dat de zon laat ondergaat, en dat je niet vroeg moet gaan slapen. Véél interessanter.»

HUMO Ik vind jou een beetje de Paul Rudd van Vlaanderen: de leeftijd lijkt maar in zeer geringe mate vat op jou te krijgen.

Van den Hoof «Da’s lief. Ik voel mezelf ook geen 46. Ik zal binnen afzienbare tijd 50 zijn, maar dan denk ik: nee, dat kan niet!

»Ik zou mijn levensvisie omschrijven als eagerness, om een keigoed Engels woord te gebruiken. ‘Gulzig’ ben ik niet – want dat klinkt alsof ik me elke dag vol hotdogs prop – maar ik kijk wél gretig naar van alles uit. Je mag het leven niet laten inkakken. Ik probeer op de hoogte te blijven: qua actualiteit, kunst, muziek... Daarom heb ik ook Instagram, omdat ik dingen wil ontdekken. Zo stoot ik elke dag op fantastische illustratoren, zoals Jango Jim of Gorgeous George. Dat motiveert mij om zelf ook weer meer te tekenen. Binnenkort werk ik mee aan een groot graffitiproject in Lier. Hoe ouder ik word, hoe meer ik wil doen.»

HUMO Betekent ouder worden ook: een bepaald pad bewandelen en er vrede mee hebben dat je nooit zult weten waar andere paden je gebracht zouden hebben?

Van den Hoof «Eerlijk: bij mij liggen alle paden op een bepaalde manier nog altijd open. Ik had deze morgen een gesprek met Wim Hellemans, een sportredacteur van Het Nieuwsblad die samen met Thomas Renders meeschrijft aan mijn voorstellingen. Ik ken niks van sport, maar hij kan er heel geanimeerd over vertellen. Hij zei: ‘In wezen zijn wij, mannen, allemaal mislukte sjotters.’ (lacht) En effectief: 80 procent van de venten hoopt toch, op een bepaald moment in zijn leven, Eden Hazard te worden? Maar de meeste gasten zullen die droom uiteindelijk opbergen en in een bankkantoor gaan werken. Op dat vlak ben ik een sjansaar: ik doe nog altijd mijn goesting. En als ik iets niet graag doe, dan doe ik het niet.»

HUMO Ben je geworden wie je altijd had willen worden?

Van den Hoof «Ik denk het wel. Ik kán niks anders. Ik was misschien graag nog méér een acteur geworden. Als ik kijk naar Geert Van Rampelberg, Peter Van den Begin of Koen De Graeve: dát zijn acteurs. Die zul je nooit in een quizje zien opduiken. Ik heb een andere weg gekozen. Maar dat wil niet zeggen dat dat acteurspad voorgoed is afgesloten voor mij. Het komt er nog wel van.»

'Een grote misvatting van de Vlaming is: wie op tv komt, zal wel goed verdienen. Fout. Ik kom rond, dat is alles.'

HUMO Sommige mensen vinden ouderdom een opluchting: de eeuwige zoektocht is voorbij, er is een zekere rust neergedaald.

Van den Hoof (hoofdschuddend) «Dat zit niet in mij. Ik denk niet dat ik ooit rust zal vinden.

»Maar goed, die rusteloosheid heeft ook mooie gevolgen. Ze zorgt ervoor dat ik blijf zoeken. 80 procent van de tijd ontdek ik mooie dingen door de manier waarop ik in elkaar zit. En de overige 20 procent raak ik erin verstrikt, ja. Al is dat al beter tegenover vroeger. Toen deed ik twintig dingen tegelijk. Nu laat ik het één na het ander komen.»

HUMO Zorgt het feit dat je goed bent in wat je doet ook niet voor een zekere rust?

Van den Hoof «Telkens wanneer ik een voorstelling maak, raak ik totaal in paniek en vraag ik me af hoe het nu ook weer moet. Dan doe ik mijn beklag tegen de mensen met wie ik die voorstellingen maak, en dan zeggen zij: ‘Doe voort zoals je bezig bent, Adriaan.’ Het is soms chaotisch, maar gelukkig komt er altijd een moment dat ik opeens de structuur herken.

»(grijnzend) We hebben Warre Borgmans ooit gevraagd om een voorstelling te regisseren van De Kakkewieten (het vermaarde theatergezelschap met onder meer ook Dimitri Leue en Tine en Pieter Embrechts, red.). Eén dag heeft hij het volgehouden, alvorens hij het aftrapte met de legendarische woorden: ‘Speelt uwen brol zelf!’ (lacht) De Kakkewieten, dat was totale chaos. We willen al lang nog eens een voorstelling maken samen, maar ja: dat gáát niet.»


dikke porsche

HUMO Een kleine twintig jaar geleden, toen je nog in Antwerpen woonde, betrapte je een dief in je appartement. Achteraf zei je: ‘Ik had het niet eens zo erg gevonden als hij alles had meegenomen, want ik ben niet gehecht aan materiële dingen.’ Gaat dat nog altijd op?

Van den Hoof «Ik denk het wel. Als er in mijn huidige woonst een dief inbreekt, zou die mens eens goed vloeken: ‘Godverdomme hè, al die oude brol!’ Ik verzamel veel. Gezelschapsspellen, mannekes, boeken... Allemaal dingen met veel emotionele waarde, maar weinig financiële (lacht).»

HUMO Jij zou, om weer even in voetbaltermen te spreken, niet snel in China gaan voetballen?

Van den Hoof «Zoals Fellaini? (Haalt zijn schouders op) Die Duitse presentator die hier was, de Guido, is hier toegekomen met de dikste Porsche die ik ooit heb gezien. Hij doet ook stand-up, maar hij speelt dertig voorstellingen per jaar. In stadia. Ik denk dat hij, door de Duitse ‘Switch’ te presenteren, meer poen zal scheppen dan ik in mijn hele leven heb verdiend. Dat is een andere wereld.

»Op vakantie in Mexico was ik met een dude uit Amerika aan het babbelen. Hij vroeg wat ik deed. ‘Ik presenteer, ik draai plaatjes en ik acteer ook af en toe.’ Waarop hij: ‘Wat doe jij hier dan?’ Ik wist eerst niet waarover hij het had. ‘Wat doe jij in dit hotel, man? You must be loaded!’ (lacht) Tja, als ik in Engeland zou doen wat ik doe, dan was ik binnen voor het leven. Een grote misvatting van de Vlaming is: wie op tv komt, zal wel goed verdienen. Maar nee. Ik kom rond, dat is alles.»

HUMO Heb jij nog doelstellingen, iets wat je bereikt wil hebben tegen je 50ste?

Van den Hoof «Er is geen carrièreplan, dat is er nooit geweest. Ik wil wél nog heel graag een film maken. En een serie. Een fantastische komedie vooral, want zeg nu zelf: de laatste jaren is dat niet meer gebeurd, hè? Een film waar mensen en masse naartoe gaan, en in hun broek pissen van het lachen?»

'We moeten weer wat meer práten met elkaar. Als je vraagt: 'Hoe was de vakantie?' krijg je gewoon een smartphone met foto's onder je neus geduwd'

HUMO Pas op: ‘F.C. De Kampioenen 4: Viva Boma!’ is op til.

Van den Hoof «Een ánder soort komedie dus. Maar eerlijk gezegd: ik heb nog nooit een aflevering van ‘F.C. De Kampioenen’ gezien. Net zoals ‘Thuis’, ook nog nooit gezien.»

HUMO Dat kun je misschien inhalen wanneer je met pensioen gaat.

Van den Hoof «Ik heb onlangs een mooi verhaal gehoord bij ‘Switch’. Een vraag luidde: ‘Van waar tot waar rijdt de kusttram?’ Een kandidaat had het juiste antwoord metéén klaar – tussen De Panne en Koksijde – dus ik vroeg hoe hij dat zo snel wist. Waarop hij: ‘Mijn ouders zijn gepensioneerd en rijden elke dag met de kusttram van De Panne naar Koksijde en terug. Dat is hun hobby.’ Hoe goed is dat?! Als dat uw pensioen is: vandaag eens uitstappen in Nieuwpoort, iets kleins eten... Een hoopvolle gedachte, vond ik dat.»

HUMO Is dat niet héél rustig?

Van den Hoof «Maar nee! Aangezien ik een avondjob heb, kan ik overdag vaak met vrienden gaan lunchen. Tijdens één van die lunches zei Thomas Renders eens: ‘Weet je wat, Ad? Ik hoop dat wij tweeën over 25 jaar nog altijd hier zitten, en dat ik weet: op donderdag zit den Ad daar. Een stilzwijgende afspraak.’ Ik zag dat meteen zitten.

»Ik heb ook een Vespa-club opgericht, de Vespalieters. We zijn onlangs de bloesemroutes rond Sint-Truiden gaan verkennen: het beste gevoel ever. Ik wist: dit ga ik mijn hele leven blijven doen. Met die hele bende op stap, daarna op een caféterras, babbelen... Dát is het.»

HUMO Een erg relaxed soort yolo.

Van den Hoof «Weet je dat het véél te lang geduurd heeft voor ik wist wat dat betekende? Ik dacht dat het een uitspraak was in de trant van: ‘Joepiejee!’ (lacht) Zo heb ik ook heel lang niet begrepen wat ‘lol’ was: ik dacht dat het van ‘lollig’ kwam, tot iemand uitlegde dat het staat voor ‘laughing out loud’

HUMO Wanneer heb je dat het vaakst, dat gevoel van ‘dit mag eeuwig blijven duren’?

Van den Hoof «Als een voorstelling of een opname zó goed loopt dat het een feest wordt. Dat lukt niet altijd. Soms is het gewoon een opdracht, zij het één die ik met liefde uitvoer. Maar ik probeer dat gevoel wel te cultiveren. En daarmee zeg ik nu niet dat het leven een feest is. Want, laat ons wel wezen, dat is het níét. Maar je kunt er wel iets van maken.

»Ik heb ooit een mop van een ‘De slimste mens’-redacteur gebruikt, die ik daar nog eens ongelofelijk voor wil bedanken, want ik moet er nog altijd keihard mee lachen én ze klopt als een bus. ‘Het leven is als een curryworst: je moet het zelf speciaal maken.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234