Beeld Alex Vanhee

SX in de Handelsbeurs

Na acht jaar zijn we er nog steeds niet uit op je SX nu als ‘essex’ dan wel als ‘seks’ dient uit te spreken. Maar aan gehotsefiebel tussen de lakens hebben we, tijdens het concert van het Kortrijkse duo in Gent, sowieso nauwelijks gedacht.

Het begon allemaal met ‘Black Video’, de bezwerende single waarmee het duo Stefanie Callebaut en Benjamin Desmet zich in 2010, met een duwtje in de rug van Studio Brussel, prompt in het collectieve bewustzijn nestelde. SX grossieerde in dansbare elektropop die zowel naar de eighties als het eigen tijdsgewricht verwees en waarin de etherische sirenenzang afwisselend aan Róisin Muphy en Kate Bush herinnerde. Er volgden langspelers als ‘Arche’ en ‘Alphabet’, méér radiohits en tournees door binnen- en buitenland. Sinds kort ligt ook plaat nummer drie in de winkelrekken.

‘Eros’ is genoemd naar de God die in Griekse oudheid liefde, verlangen, begeerte en overgave symboliseert. Bij SX staat het begrip ook voor de schoonheid van de natuur en voor harmonie versus chaos. Volgens het West-Vlaamse stel is erotiek de kracht die het universum samenhoudt. Eén en ander leidt tot gelaagde, zinnelijke elektronica die nu eens dreigt, dan weer verleidt, en waarin futuristische geluidjes hand in hand gaan met ‘old school’-popsongs. In de muziek hoor je echo’s van Depeche Mode, Madonna ten tijde van ‘Ray of Light’ en de meest synthetische momenten van Alison Goldfrapp: catchy melodietjes die twijfelen tussen warmbloedig en koel, bezield en afstandelijk, licht en donker.

Beeld Alex Vanhee

Op het podium van een goedgevulde Handelsbeurs, waar SX zich liet bijstaan door een nieuwe drummer, stond de set grotendeels in het teken van ‘Eros’, al kwamen er, voor wie de jongste jaren niet op zijn oren had gezeten, ook enkele oude bekenden zoals ‘Mercury’ of ‘The Future’ voorbij. DeSmet boog zich vooral over zijn laptop, synths en, occasioneel, zijn elektrische gitaar, maar de blikvanger was uiteraard de geheel in het wit geklede en uiterst beweeglijke Stefanie Callebaut. De zangeres schuwde het theatrale niet en kronkelde in de schijnwerpers alsof ze auditie deed voor een balletvoorstelling. Om de songs uit te beelden gooide ze tekens haar hele lichaam in de strijd en daar werden we, eerlijk gezegd, een beetje zenuwachtig van.

Maar hey, wij zijn ruimdenkend: artistieke vrijheid and all that. Niemand verbiedt je trouwens tijdens een concert gewoon de ogen te sluiten. Op die momenten viel ons dan weer op dat de zangeres weliswaar over soepele stembanden beschikte, maar op bepaalde momenten (zie ‘Shimona’) ook behoorlijk schril klonk en zoveel pathos aan de dag legde dat ze in pure overacting verviel.

Beeld Alex Vanhee

Erg veel hadden de nummers van SX niet om het lijf. Ze bestonden doorgaans uit een sterk aangezette beat, enkele dunne synthlijntjes en een zangpartij. In het geval van ‘Designed/Desire’, dat tijdens de eerste vijf minuten al werd prijsgegeven, en van ‘Real Life’, dat gepaard ging met hoekige, robotachtige bewegingen, droeg die minimalistische aanpak nog bij tot een zekere sensualiteit, maar in ‘Hurts’ mepte la Callebaut zo hard op een tamboerijn dat ze probleemloos kon worden ingezet om een terreurverdachte cruciale bekentenissen te ontlokken.

Haar frasering en articulatie waren van die aard dat je slechts af en toe een woord herkende. Helaas hadden we de nummers vooraf thuis al mee gevolgd met het tekstboekje in de hand en daarbij was ons al opgevallen dat SX de taal van Billy Shake en James Joyce op een nogal euh… creatieve manier naar zijn hand had gezet, zonder veel rekening te houden met pietluttigheden als, pakweg, grammatica.

Vergeleken bij de metaforen in setopener ‘Devotion’ (‘The erection of the flower’, ‘I lay my body in your lake’) was de bestseller ‘Vijftig tinten grijs’ een toonbeeld van subtiliteit en ook elders hoorden we karamellenverzen die zelden het niveau van een doorsnee puberdagboek overstegen. ‘All I need is lava / Bathing in saliva’, klonk het in ‘Real Life’ en in ‘Give’, waar ook op muzikaal vlak bitter weinig in gebeurde, hoorden we ‘I pulled a tooth / To feel the truth / Just to know you’re mine’. Waar die pseudo-diepgang op sloeg? Geen idee. Wellicht hadden we daar niet lang genoeg voor doorgeleerd.

SX23 march 2019Stefanie Callebaut (voice, keyboard)Benjamin Desmet (keyboard, guitar)Handelsbeurs Gent DemocrazyPhoto: Alex VanheeBeeld Alex Vanhee

Er leek maar geen einde te komen aan de potsierlijkheden. Tijdens ‘Falling’ kreeg onze Engelstalige gezel een onbedaarlijke lachbui (sample: ‘The hold’s away it strings me down / Our back against a hole / A sacred feeling down’) en toen SX in het pulserende ‘The Dancers’ van ‘This madness in sadness of humanhood’gewaagde, kwam hij al helemaal niet meer bij. Wat bezielt sommige Belgische groepen toch om in een taal die ze niet beheersen de grootst mogelijke onzin uit te kramen? Is een taalcoach écht te duur? Streekgenoot Alex Cappelle had jaren geleden nochtans al bewezen dat je zelfs in je eigen dialect inventief, poëtisch en ‘to the point’ kunt zijn.

Het was dus een verademing toen Stefanie Callebaut in afsluiter ‘Eros’ de onvergetelijke zinsnede ‘Ooh ndeh ndeh ndeh ndeh’aanhief, want die konden we tenminste begrijpen. Eerlijk: we gunnen SX alle succes, maar in Gent werden we er warm noch koud van. Aan entertainmentswaarde geen gebrek, maar ‘Gold’? Dat blijft voorlopig wishful thinking.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234