Sylvie Kreusch (De Minard)

Haar eerste eigen nummer gaat over voodoo, maar Sylvie Kreusch is vanavond niet afgefikt, doorprikt of onder de grond gestampt. Ze telt dus maar beter haar zegeningen. Een leuke solocarrière is daar binnenkort misschien ook één van.

Andere gunsten die de zangeres al verkreeg, zijn: met Soldier’s Heart door StuBru het sterrendom in gekatapulteerd worden, en aan de zijde van beau Maarten Devoldere als Warhaus die hogere sferen verder verkennen. Maar blijkbaar einzelgängt ze ook graag, en dat doet ze vanavond in een fantastisch mooie toneelzaal. Op het parterre leeft rechts van haar een slagwerker zich uit op allerlei trommels, links van haar doet een drummer zijn best, en samen maken ze een ontdekkingsreis door Leeuwenkoning- en Electropopland.

‘Obscure Afrikaanse filmpjes’ op Youtube geven Kreusch goesting om dat te doen, maar als ik die zoekterm daar ingeef, kan ik alleen naar ‘Mijn Papa woont in Afrika’, ‘Nijntje in Afrika’, en ‘Barbapapa Afrika’ kijken. Naar ‘Honger in Afrika’ en ‘The Birch’ ook, maar da’s allebei horror. Toch is het trio net niét griezelig, hoor.

Een djembé en tamboerijn sleuren de eerste track naar binnen. Wat volgt is een exotische indie song, gezongen door het voltallige Kinderen voor Kinderen- koor. Dat zijn niet mijn woorden; ’t is Maarten Devoldere zélf die zegt dat zijn muze zo klinkt ‘als ze dubbelt’. Hij heeft een beetje gelijk: Kreuschs stem klinkt wel schattig. En het elektronische toestelletje speelt met haar een vraag-en-antwoordspel, waardoor de zang onschuldig wordt. Maar ook mooi, want mij doen die keelgeluiden vooral aan Lou Rhodes van Lamb denken. Eighties- synthlijnen komen altijd uit een doosje, en dus ook in de twee volgende erg ritmische electropoppers. Conga’s of zo doen de boel grooven, en iedereen moet van de frontvrouw uit het stoeltje om met die poepen te schudden!

Iedereen gaat er wel bij staan, maar dat is het zowat. Wat volgt blijkt rustiger, maar blijft onder de evenaar. Gevolg: iets wat op Róisín Murphy op haar kalmst en meest zuiders lijkt, zoemt door de ruimte. En wat fonkelt en schittert die percussie toch! Het volgende nummer- de titels mag ik raden- ratelt en rammelt er op los, en doet ook aan als wulps en erotisch en dergelijke.

Oh ja; Kreusch kan veel meer dan dat zijn. In ‘Running Blaze’, een drone waar Nordmann-saxofonist Mattias De Craenezijn nieuwe groep MDCIII verantwoordelijk voor is, klinkt de frontvrouw even arty, akelig en sensueel als Kim Gordon en Laurie Anderson bijeen. Goeie prestatie! Met een filmische soundscape doen ze die vanavond nog eens over, en er volgt wat later ook nog een soort drumbattle!

Woorden als wulps, sensueel, en erotisch vielen hier al eerder, want de aanvoerster straalt da wild thing uit. Niet op z’n Pommeline’s, wél à la Edie Sedgwick; je weet wel, da’s die griet van die Andy Warhol- films. Op hoge hakken, en in een tweedbroek + goudkleurig uniseks bloesje shaket ze erop los, en heeft star ze star power à volonté.

‘Oh, let go, hit the tambourine / I'm going of, let myself drop / And swing my hips, I'm free / But oh, lately, everything I do / Is just another seedy trick, to get closer to you’ , zingt Kreusch als ‘Seedy Tricks’ wordt losgelaten, en die single klinkt een pak snediger dan op plaat. Echt! Florence and the Machine komt nog even piepen, en tijdens een technopop-ding mag iedereen toch nog mee de beentjes los schudden. En niemand is vervloekt. Of heeft gevloekt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234