System of a Down (Vorst Nationaal)

System of a Down. Nu nog.

Al tien jaar hebben de heren geen plaat meer uitgebracht, al bijna even lang zijn ze niet meer in onze buurt geweest. Een heel decennium is dat, pijnlijk lang voor een groep die ooit zorgwekkend actueel was.Toen tweede plaat en grootste succes 'Toxicity' verscheen in 2001 werd daarop al uitgehaald naar vervaarlijk kloppende internationale etterbuilen, werd er geschreeuwd tegen geopolitiek gehannes én gewaarschuwd dat er in de nabije toekomst van dat alles wel eens hommeles zou kunnen komen. Een week later vlogen twee passagiersvliegtuigen het WTC binnen, op dat moment was toevallig 'Toxicity' de best verkopende plaat in de US of A. De vinger aan de pols, heet dat.

Maar nu vooral teren op herinneringen en oude platen waar minstens een decennium over gegaan is? Kon niets anders dan dat we in Vorst een snelle cash in te zien zouden krijgen, dachten we. We hebben ze thuis staan, de platen van System of a Down. Al jaren niet meer aangeroerd, om uiteenlopende redenen. Jeugdherinneringen stof je nu eenmaal niet elke week af. Hoge verwachtingen hadden we ook al niet gekoesterd voor hun doortocht in Vorst. Want de tijd kruipt dan wel, ze knaagt onherroepelijk: aan de gitaarakkoorden van de van zijn doos ontdane duivel Daron Malakian, aan de ooit donderende stem van Serj Tankian, en ook: aan het enthousiasme, dat ooit wél nog het verschil maakte tussen System of a Down en al lang weer begraven generatiegenoten.

Maar nu was het anders. Er was een réden: de honderdste verjaardag van de Armeense genocide door de Turken - een thema waar de vier Armeense Amerikanen al jarenlang mee schermen, maar dat dit jaar plots weer - rrroetsj! - naar bovenaan de agenda ritste. De symbolische opener heette 'Holy Mountains': over de - u raadt het - Armeense genocide, en door een barstensvol Vorst meegebruld alsof het hún overgrootmoeder was die honderd jaar geleden een boze besnorde Turk over de vloer kreeg. Er hing iets in de lucht, en het was meer dan de muurdikke walm van zweet, verontwaardiging en machinaal vervaardigde rook. Deze keer was het persóónlijk. Woede die nog altijd niet gekoeld was, zelfs niet na tien jaar luwte. Euforie ook, vanop het podium de kolkende zaal ingespuwd en weer uitgegorgeld door een bijwijlen gevaarlijk om zich heen rammend middenplein - frustratie die zich zo'n tien jaar lang had opgebouwd, schatten we.

Wijsheid ook: een betoog afsteken kan Serj Tankian als de besten. Ooit waren het donderpreken die hij hield op het podium. Na verloop van tijd verwaterden die echter tot gewone preken, om nog later gewoon uit te monden in praatjes - zie ook 's mans soloplaten. 'Ja, Serj. Já', was dan onze reactie. Donderdagavond deed Tankian er echter opvallend het zwijgen toe. Wat hij te zeggen had, leerde u wel uit de filmpjes die als adempauze dienden: Turkije blijft ook vandaag nog altijd stellig ontkennen een volkenmoord te hebben gepleegd op de Armeniërs, en dat het na honderd jaar stilaan wel welletjes is geweest met dat jokken.

En dan waren er de nummers nog. Drieëndertig telden we er, aan een moordend tempo en voor elke misdaad tegen de menselijkheid een aanklacht. Voor volkenmoorden, druk 1 ('Pluck', 'Bubbles', Holy Mountains'). Voor corrupte gerechtssystemen, druk 2 ('Prison Song'). Voor politiegeweld, druk 3 ('Mr. Jack'). Voor onrechtvaardige oorlogen, druk 4 ('Soldier Side', 'BYOB'). Voor kindsoldaten, druk 5 ('Deer Dance'). En voor pure onzin en scheve gein kon u gelukkig ook nog altijd de hoorn tegen uw kop rammen ('Needles', 'Kill Rock 'n Roll', 'Sugar', en een als een hymne onthaald 'Chop Suey'). Roest die er al dan niet op lag, werd er voor het grootste deel weer afgeblazen door een ziedend publiek, dat een sowieso al niet rondlummelend viertal nog net verder duwde dan wellicht vooraf backstage afgesproken. De formule kent u: nagelbijtende riffs met tempowisselingen die airbags in een straal van een halve kilometer doen ontploffen. Je wordt er nog altijd hoorndol van, ja. Maar wat is twee uur op tien jaar? Lol, dát was het. Je zou op den duur nog vergeten dat er een genocide te herdenken viel.

Aan het einde bedankte Tankian het publiek, omdat België zich jaren geleden al officieel uitsprak tegen de Armeense genocide. Ja kijk, aan ons zal het alvast niet gelegen hebben. Aan System of a Down gisteren ook niet.

Hoogtepunt

Voorspelbaar, maar daarom niet minder hoogtepunt: 'Aerials', 'Chop Suey', 'Toxicity'. Verrassing: 'I-E-A-I-A-I-O', Armeens voor: 'Ik heb eindelijk mijn verloren punaise teruggevonden.'

Publiek

Iedereen Armeens, al is geweten dat de eveneens opgedaagde Barbara Sarafian dat ook tot buiten Vorst volhoudt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234