VANAVOND OP TV

'Taboe': Kat Steppe en Philippe Geubels lachen met kwetsbare mensen

Regisseuse Kat Steppe (42) ontving voor ‘Een kwestie van geluk’ en ‘Goed volk’ nu al twee jaar op rij de Ha! van Humo. De kans is ook groot dat ze dat kunstje in 2018 overdoet, want haar nieuwe worp, ‘Taboe’, is opnieuw een zegening voor hart en hoofd.

'Het is niet omdat je gaat sterven, dat je in een hoekje moet zitten kniezen tot het zover is'

Na één minuut tijdens de persvoorstelling wordt het meteen duidelijk. Geubels staat op de bühne met voor hem een publiek van ongeneeslijk zieke mensen. ‘Het slechte nieuws is dat De Kreuners een nieuwe cd gaan uitbrengen,’ zegt hij. ‘Het goede nieuws is dat jullie ’m wellicht niet meer te horen zullen krijgen.’ Het klinkt onwaarschijnlijk, maar de zaal gilt het uit van de pret.

Het concept van ‘Taboe’ is ongezien in televisieland. Acht afleveringen lang nodigt Philippe in een vakantiehuis aan de kust een groepje kwetsbare mensen uit. Arme mensen, mensen met een fysieke beperking of psychische problemen, holebi’s, zwaarlijvigen, blinden... De camera’s registreren hoe hij een week met hen samenleeft en hun problematiek leert kennen. Als apotheose volgt een comedyshow waarin Geubels moppen tapt voor hen en over hen. Een combinatie van stand-upcomedy en human interest, dus. De productie van de tv-reeks is in handen van Panenka, het productiehuis van Tom Lenaerts. Hij was het die Kat en Philippe samenbracht om het programma te maken.

KAT STEPPE «Philippe en ik hadden elkaar daarvoor nog maar één keer ontmoet. Dat duurde welgeteld zes seconden. Ik was in Antwerpen bezig met een aflevering van ‘Een kwestie van geluk’ en plots stond Philippe in mijn montagecel. ‘Ik vind jouw programma héél goed,’ zei hij en hij draaide zich om en was weg (lacht). Toen Tom me vroeg om samen met Philippe ‘Taboe’ te maken, zijn we eerst een test gaan draaien. ’s Avonds belde ik naar Tom: ‘Hij kan interviewen, hij kan luisteren en hij is lollig. Ik doe mee!’»

HUMO Tom Lenaerts zegt dat hij als producent een groot risico heeft genomen. Omdat ‘Taboe’ een totaal nieuw genre is, valt het moeilijk in te schatten of het publiek het zal lusten. Zijn jullie bang dat het niet zal aanslaan?

PHILIPPE GEUBELS «Nee, het zijn Lenaerts’ centen die in dit programma zitten, niet de mijne (lacht). Serieus: ik voel ook druk, al slaap ik dankzij de goede reacties na de persvoorstelling toch wat beter.»

STEPPE «Het is spannend. Ik ben nog volop afleveringen aan het monteren, maar tot nu toe ben ik content en doe ik naarstig voort.»

HUMO De reeks staat op zondagavond in primetime geprogrammeerd. Hét toptijdslot. Met minder dan een miljoen kijkers val je uit de toon.

STEPPE «Sssst. Ik probeer daar niet aan te denken, mijn grootste bekommernis is dat de reeks af raakt. Ik heb nog een paar weken hard labeur voor de boeg. Ik spartel die liever door met goede kijkcijfers. Toen ‘Een kwestie van geluk’ op antenne kwam, moest ik nog zeven afleveringen afwerken. Toen had ik echt stress: stel dat niemand naar die eerste aflevering kijkt, waar ga ik dan de moed vinden om nog drie maanden als een kluizenaar in mijn kelder te werken? Gelukkig scoorde het programma.»

HUMO Het gedurfde aan ‘Taboe’ is dat er met ernstige problemen van mensen wordt gelachen. Was het bij elk thema even makkelijk om moppen te verzinnen?

GEUBELS «Het was bij niemand makkelijk, elke groep heeft zijn gevoeligheden. Armoede vond ik het moeilijkst om moppen over te maken. Ook bij ons testpubliek zagen we dat ze daar het minst mee konden lachen. Ik heb er geen verklaring voor.»

HUMO Misschien omdat je armoede meer zelf in de hand hebt dan pakweg blindheid?

GEUBELS «Wat jij zegt, is net het grote probleem. We dénken dat arme mensen iets aan hun situatie kunnen doen, terwijl dat bij de grote meerderheid niet het geval is. Nicole, één van onze gasten, erfde na de dood van haar man 60.000 euro schulden en kwam er plots alleen voor te staan met vier kinderen. Ze zit nog steeds bij schuldbemiddeling en moet met 85 euro per week rondkomen. Ik kan me voorstellen dat het niet plezant is dat een welstellende komiek daar moppen over maakt.»

HUMO En door jouw moppen zal ze ook niet ineens rijk worden.

GEUBELS «Maar als mensen niks over de problematiek weten, zal er óók niks veranderen. Documentaires over armoede zijn meestal één en al miserie. Dan hou je bij veel kijkers de aandacht niet lang vast. Met dit programma hoop ik de drempel te verlagen. Zodat mensen tenminste inzien dat armen geen marginalen zijn die niet willen werken, maar gewoon pechvogels.»

HUMO Je moppen zijn gedurfd. Tegen Manon, die voor de helft verlamd is, zeg je: ‘Je gezicht doet me aan België denken. De ene helft werkt, de andere niet.’ Grappig, maar kunnen ze er zelf altijd mee lachen? Die mop over De Kreuners: heb je nooit getwijfeld om die te brengen?

GEUBELS «Neen. De spanning rond het vertellen van zo’n mop hoort nu eenmaal bij het programma. Als je een taboe wil doorbreken, moet je een zekere durf etaleren. Daarom lachen we ook met terminale mensen. Het is niet omdat je gaat sterven, dat je in een hoekje moet zitten kniezen tot het zover is. Humor kan louterend zijn, het kan deugd doen om met je eigen miserie te lachen.»

STEPPE «Het valt me op dat mensen met een aandoening zulke moppen beter verdragen dan buitenstaanders. We denken vaak dat we mensen in dergelijke situaties begrijpen, maar dat blijkt vaak niet waar te zijn. Ik had nooit verwacht dat ze zélf zo vaak moppen over hun handicap maken.»

HUMO Zoals Thibaud, die slaapwandelend uit een raam van een hotelkamer stapte en 27 meter lager op straat neerkwam. Hij verloor een been, maar toen hij een doe-het-zelfwinkel binnenkwam, zei hij doodleuk: ‘Geen grasmaaiers meer voor mij.’

GEUBELS «We beseften snel dat we daar in het programma meer moesten mee doen. Daarom hebben we ze op pad gestuurd met een verborgen camera. In de eerste aflevering gaat Hendrik, een dwerg, als security-agent werken. In een shoppingcenter fouilleert hij de bezoekers vanaf een trapladder. Hilarisch.»

HUMO Wat is voor jullie een echt taboe en ook in de reeks onbespreekbaar?

STEPPE «De holocaust en incest, dat was het zo ongeveer. En mannen met een micropenis.»

GEUBELS (lacht) «We vonden niemand die wou meedoen. Eventjes hebben we overwogen om ook met gedetineerden te lachen. Het leek me prikkelend om in de gevangenis op te treden. Maar uiteindelijk leek het ons geen goed idee om op tv jolig te doen met die gasten, want de slachtoffers kijken mee. Dan benadeel je een partij die daar niet voor gekozen heeft.»

HUMO Dezelfde bedenking kan je maken over de mensen die niet in je programma zitten, maar wel hetzelfde probleem of dezelfde aandoening als je gasten hebben.

GEUBELS «Dat is nu eenmaal het risico van dit programma. Ik ben me ervan bewust dat we niet uitsluitend positieve reacties zullen krijgen. Er zal zich altijd wel iemand aan een mop storen.»

'Als de bril van Philippe lichtjes omhoog ging, wist ik: hij heeft het zitten. Ik vind het mooi dat hij zijn tranen probeerde te verbergen, ook al had hij het lastig'

HUMO Jonas Geirnaert kreeg onlangs de wind van voren toen hij in ‘De slimste mens’ met de zuurgooier lachte. En dat is klein bier vergeleken met wat jullie doen.

STEPPE «Er is een belangrijk verschil: de mensen met wie we lachen zijn onze partners in crime. Ze willen zélf dat er met hen gelachen wordt. Ken, een jongen die verlamd raakte, zegt: ‘Zonder humor zou ik het niet uithouden.’»

GEUBELS «Stephanie, een slechtziend meisje, zei: ‘Er is niks ergers dan medelijden. Dan voel je je pas minder dan een ander.’ Pas als er iemand een mop maakt over haar situatie, is ze pas écht op haar gemak bij die persoon, omdat ze weet: die loopt door mijn aanwezigheid niet op eieren.»

STEPPE «Blinden beweren dat mensen in hun omgeving angstvallig het woord ‘zien’ vermijden in hun zinsconstructies. Daar worden ze blind van woede van (lacht). Als iemand met hen lacht, zien ze dat als een schouderklopje: ik erken jouw situatie en het is oké.»

HUMO Ik stond versteld van het incasseringsvermogen van jullie gasten. Ken is tot zijn nek verlamd door een slechte val op een trampoline, maar toch laten jullie de andere gasten, in zijn bijzijn, trampolinespringen. Waarop Philippe tegen Ken: ‘Ga je ze tips geven om te landen?’ Hij kon er hartelijk mee lachen, maar is er nooit een mop slecht gevallen?

GEUBELS «Niet één keer. Je moet op zo’n moment ook aanvoelen wat kan en niet. En hand op het hart: we hebben die trampoline daar niet speciaal voor hem neergezet, ze stond er al. Een week ervoor hadden we er met de blinden op gesprongen en we waren het ding vergeten weghalen.»

STEPPE «Philippe en Ken jenden elkaar de hele tijd. Op een bepaald moment kon hij met zijn rolstoel niet tussen de muur en de tafel. Andere mensen zouden die wegschuiven, maar Philippe zei doodleuk: ‘Spijtig, het zal niet gaan.’ Ken kon zoiets aan, bij andere gasten die gevoeliger waren, zoals Manon, was Philippe voorzichtiger.»

HUMO Een pakkend moment vond ik de getuigenis van Hendrik, die klaagde dat mensen op festivals stiekem selfies van hem maken. Hij zag daar erg van af. Het is dus niet zo dat ze immuun zijn geworden voor spot.

STEPPE «Zeker niet! ‘Philippe, gij moogt met alles lachen, omdat we u kennen,’ was een zinnetje dat vaak terugkwam. Ze voelden dat er bij hem geen venijn in zat.»

HUMO Bij het zien van de eerste aflevering werd ik getroffen door jouw empathisch vermogen, Philippe. Was je ooit sociaal werker?

GEUBELS «Jep, vijf jaar Colruyt (schaterlacht). Serieus, ik ben er 100 procent zeker van dat dat me geholpen heeft. De mensen zijn op hun slechtst in de supermarkt. Niemand is daar graag, maar toch probeerde ik de klanten te doen lachen. Uit die ervaring put ik nu.»

'Na een eerste test belde ik naar Tom Lenaerts: 'Hij kan interviewen, hij kan luisteren en hij is lollig. Ik doe mee!' Kat Steppe


De seksist in boma

HUMO Kat, zowel Philippe Geubels als Jeroen Meus hebben geen journalistieke ervaring. Toch krijgen ze in jouw programma’s meer uit hun gasten dan sommige journalisten. Hoe komt dat?

STEPPE «Omdat ze kunnen luisteren. Ze zwijgen wanneer ze moeten zwijgen. Ze laten iemand helemaal uitspreken en kunnen zich helemaal wegcijferen. »

GEUBELS «Laat ons ook een beetje eer aan Kat geven. Zij creëert een situatie waarin er ruimte is om naar die mensen te luisteren. Ze geeft me niet het gevoel dat ik in een uur alles uit die mensen moet sleuren.»

STEPPE «Ik neem inderdaad ruim mijn tijd voor zulke gesprekken. En ik probeer de juiste sfeer te scheppen, zodat de mensen op hun gemak zijn.»

HUMO Heb je Philippe in dat interviewen gecoacht?

STEPPE «Neen. Eén tip heb ik gegeven. Dat ‘Hoe is ’t?’ de beste vraag is die je in het begin kan stellen. De rest rolt er dan wel uit.»

HUMO Waren jullie in het begin niet bang dat mensen zouden dichtklappen?

STEPPE «Niet echt. Philippe is empathisch genoeg om dat in te schatten. Hij interviewde de gasten de eerste dag, dus wist hij meteen waar de gevoeligheden en trauma’s lagen. En dan is het kwestie om daar niet gratuit in te gaan roeren.»

HUMO Manon, het meisje dat een motorongeval had en nu voor de helft verlamd is, was heel duidelijk: ze kon wel met haar beperking – hemiplegie – lachen, maar wou niks meer horen over de omstandigheden van haar ongeval.

GEUBELS «En toch heb ik er een grap over gemaakt. ‘Hemiplegie is wel een moeilijk woord voor niet met de brommer kunnen rijden,’ zei ik. Ze moest er hard mee lachen en dat is nog altijd de lakmoesproef.

»Een Marokkaanse gast, Ilias, zei me: ‘Je mag met alle clichés lachen – BMW’s, drugsdealers, fietsendieven – behalve met mijn geloof.’ Dan is het voor mij een uitdaging om er toch een mopje over Allah in te steken (lacht). Pas op, dit programma heeft niet de bedoeling om de grenzen bij die mensen af te tasten, wel om luchtigheid te brengen in gevoelige thema’s.»

STEPPE «Bij de mensen met een andere huidskleur hadden we alleen maar mannen in huis. Dan zie je de humor helemaal veranderen. Dan lacht iedereen met iedereen. Bij De Mens zag ik dat ook toen ze op tournee gingen (Kat is de ex-partner van frontman Frank Vander linden, red.). Ik heb dat wel graag, dat ‘jongens onder elkaar’-sfeertje. En mannen zagen ook een pak minder.»

HUMO Dat jullie er niet aan gedacht hebben om met vrouwen te lachen, in volle #MeToo-hype.

GEUBELS «Toen we het format bedachten, was er nog geen sprake van #MeToo, anders hadden we het wellicht wel gedaan.»

STEPPE «Het onderwerp heeft wel op tafel gelegen. Alleen al het idee dat we ‘vrouw zijn’ als een aandoening of een probleem zouden beschouwen, vond ik al lollig. Ik zag het al voor me: Philippe een week tussen vier zure, ambetante, wijven. Maar we reden ons snel vast: het bleek niet evident om goede grappen te verzinnen.»

HUMO Misschien moet je in de moppentrommel van ‘De slimste mens ter wereld’ graaien? Jullie krijgen toch het verwijt daar te veel seksistische moppen te maken, Philippe?

GEUBELS «Onterecht. Ik daag je uit: dit jaar zat ik tien keer in de jury, wie me kan betrappen op vijf seksistische moppen, trakteer ik. Ik vind trouwens dat ‘seksistisch’ en ‘mop’ niet samengaan. Er bestaan alleen maar seksistische opmerkingen. Als het een mop is, is het adjectief ‘seksistisch’ overbodig. Als ik zeg: ‘Kat, ga eens koffie halen!’ dan is dat seksistisch. Maar mijn maandstondengrap, dat is een gewone mop. Ken je die? Een vrouw in de Delhaize spreekt me aan en zegt: ‘Ik kijk niet meer naar ‘De slimste mens’ door je seksistische moppen’. Daarop antwoord ik: ‘Oei, hier heeft precies iemand haar regels.’ Iedereen lachte omdat ik er net een schep bovenop deed. Dan is het geen seksisme meer, maar een mop. Want wie lacht, bedoelt met die lach: we weten allemaal dat het erover is, en dat je zoiets niet mag zeggen.»

HUMO Ik heb de indruk dat de kritiek op de vrouwonvriendelijke grappen in ‘De slimste mens’ je irriteert.

GEUBELS «Ja. Als je de strijd wil aangaan tegen seksisme, begin dan met de programma’s waar onze kinderen mee opgroeien. Zoals ‘FC De Kampioenen’, waar vrouwen en mannen neergezet worden als karikaturen: de ene sekse drinkt porto aan een tafeltje, de andere hijst dagschotels aan de toog. Met als ultieme vedette Balthasar Boma, die ongegeneerd aan vrouwen hun achterwerk mag zitten. Steek dáár als feministe je energie in. Pas op, ik wil hier niet ‘FC De Kampioenen’ afbreken, hè. Ik kan alleen niet tegen de hypocrisie van sommige moraalridders.»

STEPPE «Mij valt op dat het vooral vrouwen zijn die de stereotypering in stand houden. De vraag ‘Hoe voelt het om als vrouw die job van regisseur te doen?’ krijg ik nooit van een mannelijke journalist, wel van vrouwen. Zelf stoppen met het onderscheid te maken helpt enorm om gelijkwaardig behandeld te worden.»

HUMO Kat, in een vorig Humo-interview zei je over jezelf: ‘Al de mannen in mijn leven hebben me op een gegeven moment gezegd dat ik een irritante combinatie ben van een bazig wijf en een klein meisje. De switch tussen de twee gebeurt altijd onopgemerkt, zodat ze nooit weten met wie ze te maken hebben.’

GEUBELS (lacht) «Dat is wel herkenbaar, ja. Al heb ik je bazige kant weinig gezien op de set.»

STEPPE «Ik kan wel lastig worden als mijn crewleden naar hun iPhone’s loeren in plaats van naar de scène. Focus vind ik belangrijk, als ik iets opnieuw moet uitleggen omdat er één op Facebook zit, dan heb ik zin om z’n strot over te bijten.»

HUMO Dat doet me denken aan Paul Jambers. Die heeft ooit een cameraman ontslagen omdat die tijdens een interview een sigaretje aan het rollen was.

GEUBELS «Jambers kan weinig verdragen. Dat komt omdat hij al jaren niks fatsoenlijks te eten krijgt thuis (lacht).»

HUMO Over tolerantie gesproken, in de persmap van dit programma staat: ‘Het is vandaag op eieren lopen voor komieken.’ Ondervind je dat zelf ook, Philippe?

GEUBELS «Nee, omdat ik van gevoelige onderwerpen wegblijf. Je zal mij geen moppen over politiek en moslims horen maken. Van mij mag je als komiek met alles lachen. Met de grofste dingen, zelfs. Maar ík doe dat niet. Ik wil mensen met een goed gevoel naar huis sturen. Daarom dat ik liever tien minuten moppen tap over mijn wasmachine dan het over IS te hebben. Ik heb heel veel bewondering voor Michael Van Peel, maar ik vind ook dat er komieken moeten zijn bij wie je anderhalf uur al je zorgen kan vergeten en niet over de grote maatschappelijke problemen moet nadenken. Vandaar dat dit programma voor mij een grote uitdaging is. Voor het eerst maak ik comedy over zwaarwichtige onderwerpen.

»En wat dat eieren lopen betreft, verwijs ik graag naar wat Jonas Geirnaert schreef. De media spelen een grote rol in het opblazen van relletjes. Want eerlijk: ik denk echt niet dat er vandaag minder mag dan vroeger.»

'Hendrik, een dwerg, gaat in de eerste aflevering als security-agent werken in een shoppingcenter. Hij fouilleert bezoekers vanaf een trapladder. Hilarisch!'

HUMO Zijn we dan niet aan het opschuiven naar een overgevoelige maatschappij? Iedereen is wel om iets gekwetst, al heet dat nu hoogsensitief zijn.

STEPPE (glimlacht) «We hebben er eentje in een aflevering zitten. Een Turkse jongen, Fatih. ‘Ik heb veel depressies, ik ben hoogsensitief,’ zei hij. ‘Ach, bestaat dat bij Turken ook?’ antwoordde Philippe (lacht).

»Wie de sociale media volgt, krijgt de indruk dat we massaal naar de therapeut moeten. Al weet ik niet of we vroeger minder gevoelig waren. We gaven gewoon minder lucht aan onze problemen. Als mijn grootvader een probleem had met zijn baas, zei hij thuis tegen zijn vrouw: ‘Wat denkt die klootzak wel?’ En daar bleef het bij. Nu zie je mensen hele epistels over hun burn-out delen op Facebook met al hun kennissen.»

'Ik hoop dat ons programma helpt om het leven van die kwetsbare mensen aangenamer te maken'


Gevoelige snaar

HUMO Hopen jullie met dit programma iets in beweging te zetten?

STEPPE «Altijd, maar ondertussen weet ik dat het ijdele hoop is. In ‘Een kwestie van geluk’ probeerde ik de gelijkenissen tussen alle nationaliteiten in Borgerhout te laten zien, in de hoop dat de kijker zou beseffen: ‘Tiens, we verschillen toch niet zó veel, het moet wel lukken om samen te leven.’ Helaas blijft zo’n boodschap maar maximaal één avond hangen. ’s Anderdaags gaan mensen gewoon weer lustig op elkaar kappen.»

GEUBELS «Raf Walschaerts vertelde mij dat hij een comedyshow over kanker had gezien en dat de komiek vooral mensen wou choqueren. Hij zei: ‘Als je met zulke delicate thema’s lacht, moet je er iets positiefs uithalen. Je mag zomaar niet gratuit scoren op die mensen hun kap.’ Dat heb ik onthouden. Ik hoop dat ons programma helpt om het leven van die mensen iets aangenamer te maken.

»Ik hoorde van onze gasten dat veel mensen de neiging hebben om niet tegen de gehandicapte in de rolstoel te praten, maar tegen degene die hem vooruit duwt. Dat heb ik in een mop gestoken. Als je mensen aanzet om dat niet meer te doen, is dat een kleine overwinning.»

STEPPE «Het zou inderdaad fijn zijn als de kijker iets opsteekt over elke groep. Neem nu holebi’s. Je zou denken: dat is nu helemaal geen taboe meer, die huppelen zorgeloos door het leven. Tot je Marie hoort vertellen hoe eenzaam ze zich door haar lesbische geaardheid voelt. Haar vrienden zijn allemaal hetero en door haar looks valt ze niet bij andere lesbiennes op. Ze hoort nergens écht bij.»

HUMO Denk je dat het programma voor sommigen therapeutisch heeft gewerkt?

STEPPE «Bij Sandra, denk ik. Een zwaarlijvig meisje dat al een heel leven onder haar uiterlijk lijdt. Ze was als kind dol op Barbie. Ze bewonderde die smalle heupen en dat ranke lijfje, maar ze zag hoe haar spiegelbeeld in de andere richting bleef evolueren. Voor een kind moet dat vreselijk zijn. Als regisseur probeer ik de mensen altijd zo mooi mogelijk te portretteren. Ik had haar in de sauna enkele mooie poses laten aannemen. Toen ik haar de beelden liet zien, kreeg ik de indruk dat er een zekere acceptatie was. ‘Zo had ik mezelf nog niet bekeken,’ zei ze.»

HUMO Heeft de reeks er bij jullie emotioneel ingehakt?

GEUBELS «De eerste dag had ik het al moeilijk, toen Julius me over zijn blindheid vertelde. Dat proces is heel langzaam gegaan. Hij vertelde hoe hij zijn eerste kind nog heeft gezien, maar zijn tweede niet meer. Als vader raakt je dat. Toen Mireille, die terminaal is, over haar kinderen begon, was dat ook heel emotioneel. En dan moet je op het einde van de week nog afscheid nemen van elkaar…»

HUMO Het viel me op dat je niet lijfelijk werd: geen arm rond de schouders, geen tranen. Hield je bewust afstand?

GEUBELS «Als het te emotioneel werd, had ik inderdaad de neiging om me terug te trekken. Ik vond het ongepast om zelf voor de camera te huilen. Dan vestig ik de aandacht op mezelf en dat wil ik niet. Het moet over mijn gasten gaan.»

STEPPE «Je ziet je inderdaad bijna nooit wenen, maar je deed het wel. Als die bril lichtjes omhoog ging, wist ik: hij heeft het zitten. Ik vind het mooi dat je dat altijd hebt proberen te verbergen. Ook al had je het lastig.»

GEUBELS «Echt Kat, ik kan nog steeds niet naar de aflevering van de ongeneeslijk zieken kijken zonder emotioneel te worden. Dat gaat gewoon niet.»

STEPPE «Weet je nog, die laatste avond met hen? Weken aan een stuk had het tijdens de opnames geregend, maar toen scheen plots de zon. Het was een magisch moment. We hebben toen buiten gebarbecued. We hebben toen ook veel gedronken, hè? En veel gelachen. Er heerste geen begrafenisstemming. Integendeel.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234