'Taboe': moeders die hun baby afstaan

Isabelle (50) en Marie-Hélène (43) stonden hun kind vlak na de geboorte af voor adoptie. 'De pijn blijft, maar het was de juiste beslissing.' De aangrijpende getuigenis van twee afstandsmoeders.


Enkele passages uit het artikel
HUMO Wanneer wist jij dat je zwanger was, Isabelle?

Isabelle «Zo'n drie maanden na de verkrachting. Ik was altijd misselijk, en mijn moeder nam me mee naar de dokter, een vriend van de familie. Hij stuurde ons door naar een gynaecoloog in Zwitserland. Die heeft het vastgesteld.

»Mijn moeder nam meteen de touwtjes in handen. Ik mocht niet meer naar school, ze huurde een appartement in Lausanne en ging met mij in Zwitserland wonen. Tegen de school en de familie zeiden ze dat ik er om gezondheidsredenen naartoe moest.»

[...]


HUMO Herinner je je bevalling nog?

Isabelle «Nee, ik heb mijn bevalling niet bewust meegemaakt. Ze hebben me verdoofd. Ik heb mijn baby ook niet mogen vasthouden. Ze hebben hem gewoon afgepakt. Dat is het ergste wat je een mens kan aandoen. Ik mocht zelfs niet op de kraamafdeling liggen, waarschijnlijk om te vermijden dat ik... hem zou gaan zoeken of zo. Niet dat ik dat gekund had, want de eerste dagen was ik niet in staat om op te staan.

»Het enige waar ik wel nog over heb mogen beslissen, was zijn voornaam. Er kwam een maatschappelijk werkster mijn kamer binnen: ze zei dat het een jongetje was, en of ik al een naam gekozen had. Toen heb ik er iets uitgeflapt, want ik had er nooit over nagedacht: 'Nicolas'. Zijn adoptieouders hebben hem achteraf Vincent genoemd. Nicolas is wel zijn tweede naam gebleven.»

[...]


Marie-Hélène «Bij de geboorte wilde ik het kind niet zien. Ik wist dat het me helemaal zou destabiliseren. Ik wilde het niet vastnemen, want dan zou ik het misschien niet meer losgelaten hebben. Het zou iets in me openmaken dat ik niet aankon. Ik heb het kind bij de bevalling ook niet horen huilen, ik wist dat ik daar niet tegen zou kunnen. Nu nog niet: als ik een kind lang hoor huilen, op de trein of zo, daar word ik gek van. Ik wilde er zo weinig mogelijk over weten, niet eens of het een jongen of een meisje was. Niet uit onverschilligheid, integendeel. Ik wilde juist zo weinig mogelijk hebben om me aan vast te klampen. Hoe meer ik erover wist, hoe meer pijn het zou doen. Want voor mij was het duidelijk: het kind was beter af zonder mij.»

[...]


Marie-Hélène «Ik heb wel eens met mijn vader gepraat over mijn relatie met mijn moeder, die nog altijd slecht was. Ik vertelde hem hoe pijnlijk ik dat vond, dat ik me door haar uitgestoten voelde, dat ik niet goed genoeg voor haar was. Mijn vader zei toen iets waar ik nooit had bij stilgestaan: 'Besef je dan niet hoe moeilijk het voor haar is? Ze denkt elke dag aan dat kind. Ze heeft het zelfs nooit gezien, het is weg. Weet je hoeveel pijn dat doet?' Dat gesprek was voor mij een openbaring, ik had daar nooit bij stilgestaan. Ik dacht alleen maar aan de schaamte die ze voelde, en niet aan de pijn. Vandaag denk ik dat mijn moeder meer aan dat kind gedacht heeft dan ik. Ik heb er zelf nooit met haar over gesproken. Ik wilde dat wel, maar zij kon het niet.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3679 van dinsdag 8 maart 2011.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234