null Beeld

'Tabula Rasa' op Eén

Een wit blad voor het Vlaamse tv-drama? Wie weet.

Hoe hard is er uitgekeken naar 'Tabula Rasa'? Wel, zo hard dat op het jongste filmfestival van Gent de première van de eerste twee afleveringen van deze nieuwe tv-serie eigenlijk het meest besproken evenement was. Al lang zingt het immers rond dat de psychologische thrillerreeks van Veerle Baetens en Malin-Sarah Gozin over een vrouw met geheugenverlies van een ongezien niveau is, een serie die de bakens van de Vlaamse tv-fictie zal verzetten en ons moet doen aansluiten bij het internationale peloton dat momenteel bevolkt wordt door Amerikanen, Britten en enkele Scandinaviërs.

Vult ‘Tabula Rasa’ die torenhoge verwachtingen in de twee afleveringen die vooraf al te bekijken waren ook in? Toch bijna. Horror in primetime op televisie is in het buitenland sinds een paar jaar geen rariteit meer - zie het succes van ‘The Walking Dead’ en ‘American Horror Story’ in de VS of van ‘Les Revenants’ in Frankrijk - maar op zondagavond op één lag dat terrein toch redelijk braak. Goed, ‘Beau Séjour’ injecteerde al een bovennatuurlijk element in het verhaal, maar wat ‘Tabula Rasa’ doet, gaat een stuk verder. Je kunt er niet naast kijken dat de reeks er vanaf de start met een bijna on-Vlaams zelfvertrouwen staat – en dan heb ik het niet alleen over de prachtige begingeneriek. Zonder al te veel omhaal werpen de makers de kijker in het verhaal, ook al speelt dat zich af in verschillende periodes en op verschillende locaties, elk met een eigen sfeer en uitzicht.

Eén constante is de voortdurende dreiging die over de beelden hangt, het onbehagen dat overal doorheen sluimert. Dat Mie (een erg sterke Baetens) door haar geheugenverlies in het heden weinig vat krijgt op de realiteit, is logisch, maar de makers maken via de flashbacks heel mooi duidelijk dat ze de grip op de werkelijkheid veel eerder heeft verloren. Of misschien ook niet, want ‘Tabula Rasa’ drijft vooral op onzekerheid, op het feit dat je als kijker net als Mie niet weet wat er zich precies in haar hoofd afspeelt en wat niet. Af en toe breekt haar fantasie wel duidelijk naar buiten, gevat in barokke beelden - het rode zand dat uit de kraan stroomt! - die zo uit ‘American Horror Story’ of ‘True Detective’ zouden kunnen komen. Het is een vergelijking die ik in het geval van een Vlaamse reeks nog maar zelden boven heb moeten halen.

De perfectie bereikt ‘Tabula Rasa’ nog niet. De agent die Gène Bervoets neerzet, schuurt in de eerste afleveringen soms dicht aan tegen het cliché, net als de licht losbandige moeder gespeeld door Hilde Van Mieghem. En af en toe wordt de spanning opgedreven met behulp van een wat te doorzichtig trucje – bijvoorbeeld als Mie voor het eerst afdaalt in de kelder van het al dan niet behekste huis en daar uiteindelijk op een poes stuit. Maar de eerste twee afleveringen scherpten de honger naar het vervolg aan, en lieten je op een gezonde manier achter met een hoop vragen. Wat is er precies gebeurd bij dat ongeval? Hoe betrouwbaar is Mie zelf? Waarom moest ze per se naar een psychiatrische instelling? En vooral: wat zullen de mensen die wekenlang het warme maar verder geheel onschadelijke 'Tytgat Chocolat' hebben gevolgd hier in godsnaam van denken? Spannend!


Quote

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234