null Beeld

Taking Woodstock

Na twee tragedies op rij ('Lust, Caution' en 'Brokeback Mountain') was onze favoriete Taiwanees Ang Lee naar eigen zeggen dringend toe aan iets lichters ('Ik begon een beetje depressief te worden'). Zijn oog viel op het dagboek van Elliot Tiber, de zoon van een koppel Russische immigranten die anno 1969 de deuren van hun morsige motel in de Catskills, vlakbij de weide waar het Woodstockfestival plaatsvond, opengooiden voor de toestromende festivalmedewerkers.

Erik Stockman

Lee voelde ergens een connectie: als veertienjarige had hij met grote ogen naar de zwart-witbeelden van het concert zitten kijken, en ging zijn film 'The Ice Storm' uit 1997 in wezen niet over de kater van de sixties?

Helaas: 'Taking Woodstock' rockt van geen kanten - en dat mag u letterlijk nemen: het concert krijg je niet te zien, we blijven in de buurt van het motel hangen. De cineast doet zijn best om de geest van onschuld en optimisme op te roepen, maar hij komt niet verder dan een doodvervelende recyclage van zowat alle flowerpowerclichés: de zonnebloempitten spatten alle kanten uit, aldoor klinkt het 'Can you dig it?' en 'Far out!', de honderden figuranten (al dan niet naakt) lopen íéts te nadrukkelijk rond met de blik op oneindig, en ook het onvermijdelijke stroboscopische kleurenballet (in Hollywood dé techniek om een lsd-trip na te bootsen) is van de partij.

Twijfelachtige vertolkingen ook: van hoofdacteur Demetri Martin gaat geen greintje charisma uit, Emile Hirsch zet zowat de meest ongeloofwaardige Vietnamveteraan ever neer, en de constant luidkeels roepende Imelda Staunton is zielpijnigend irritant als de hysterische joodse moeder met het horribele Yiddische accent.

Vreemd toch: Ang Lee is door de band zó goed met acteurs, en normaal gezien kan niemand zich beter inwerken in een tijdvak dan hij ('Sense and Sensibility', 'Crouching Tiger, Hidden Dragon'), maar in de modder van Woodstock rijdt hij zich vast. Toch één mooi moment: Elliot die zich door de mensenmassa een weg naar het podium probeert te banen terwijl vage flarden muziek hem in de oorschelpen waaien. Een symbolische scène: héél even komt het concert dichtbij, maar Lee maakt rechtsomkeert en richt zijn camera toch maar weer liever op de ondraaglijk tierende Staunton. U bent veel beter af met de schitterende documentaire 'Woodstock' van Michael Wadleigh.

Bekijk de trailer

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234