null Beeld Guy Reece
Beeld Guy Reece

BOEK★★★★☆

Tamsin Calidas schreef een schitterende memoir over haar lange, pijnlijke weg naar een nieuw leven

Als de Engelse schrijfster Tamsin Calidas en haar man naar het grimmige noorden van Schotland reizen om plekken te bekijken waar ze zouden willen wonen, beloven ze elkaar dat het nooit op een eiland zal zijn: te afgelegen, te onpraktisch, te geïsoleerd, lastig om je thuis te voelen, moeilijk om iets te doen en onmogelijk om er werk te vinden. Tegen beter weten in bezichtigen ze toch een verlaten boerderij op een Schots eilandje met honderdtwintig bewoners, één winkeltje en een karrenspoor als hoofdweg. Zelfs de makelaar raadt de koop af: het eilandleven is niet voor iedereen weggelegd, roept ze de Londenaren nog na. Het boerderijtje is in erbarmelijke staat, er is geen water, elektriciteit of verwarming en het is niet geïsoleerd, maar Tamsin Calidas ziet door haar roze bril alleen maar uitdagingen.

Als ze eenmaal geïnstalleerd zijn, maakt de langgekoesterde droom al snel plaats voor de harde werkelijkheid. Nieuwkomers zijn niet erg welkom, terwijl Calidas en haar man er juist ontzettend naar verlangen om andere eilanders te leren kennen. Op het eiland betekent integreren dat God en de hele wereld te allen tijde onaangekondigd komen binnenvallen, ook straalbezopen, en je huis binnen de kortste keren niet meer van jezelf is. Het geeft haar een onveilig gevoel, ’s nachts wakker worden met onbekende dronkenlappen in de woonkamer, maar als ongastvrij te boek staan is geen optie.

Over de lange, pijnlijke weg die Calidas aflegt om haar oude leven los te laten, van sjezende reclamevrouw naar geïsoleerde schapenboer, gaat haar prachtig geschreven ‘Ik ben een eiland’, waarin ze haar innerlijke wereld feilloos analyseert en de ruige Schotse natuur in proza vangt. Ze durft diep te gaan, maar is niet te betrappen op zelfmedelijden. Of het mogelijk is je ergens thuis te voelen als je er door anderen niet wordt geaccepteerd, is één van de hoofdthema’s. ‘Het leven is een primitief touwtrekken tussen erbij horen en ontworteld raken.’

Terwijl de echtelieden hun boerenhuis bewoonbaar proberen te maken, verstrijken de seizoenen en tot haar grote verdriet raakt Calidas maar niet zwanger. Ook ivf-behandelingen slaan niet aan. En terwijl zij op het vasteland verblijft en hormonen in haar buik spuit, gaat haar man vreemd. Het fundament van hun samenzijn was het Londense stadsleven, de vrienden, de kroegen, hun carrières en de verwachting een gezin te stichten.

Op de dag dat Tamsin Calidas haar beide handen breekt en vergaat van de pijn, verlaat haar man de boerderij en laat hij haar alleen achter. Hoewel ze fysiek en geestelijk in de prak ligt, piekert ze er niet over om te vertrekken. Dat begrijpen de eilandbewoners niet: een verlaten vrouw blijft toch niet in haar eentje op een schapenboerderij wonen? Ze wordt uitgescholden, er wordt ‘kutwijf’ op de muren gespoten en ze treft haar prijswinnende ram plots dood aan. Dat ze haar man geen kinderen heeft geschonken, wordt haar ook aangewreven. Zij, de uitzondering, bedreigt de stabiliteit van de eilanders.

Als lezer begin je steeds vuriger te wensen dat ze die bekrompen rots in de Atlantische Oceaan verlaat en haar lijdensweg afbreekt. Maar ze is blut en heeft geen document waarop staat dat de renovatie naar behoren is afgerond, en dus kan ze de boerderij niet verkopen. Calidas zoekt troost in de natuur, bij haar honden en de zee.

Of ze blijft dan wel vertrekt, is niet de essentie van het boek. ‘Ik ben een eiland’ gaat over het doorzettingsvermogen dat een mens nodig heeft om tot innerlijke transformatie te komen, en over de demonen die je in de ogen moet kijken om je thuis te voelen op een plek waar je geen familie, vrienden en emotionele banden hebt.

null Beeld Uitgeverij Pluim
Beeld Uitgeverij Pluim
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234