null Beeld

Tao Lin - Taipei

Tao Lin is de belangrijkste stem van zijn generatie.’ Toen Bret Easton Ellis, ooit op zijn beurt de spannendste pen van zijn yuppenlichting, die zin vorig jaar op Twitter pleurde, haastte de uitgeverij zich nog geen klein beetje om ’m prominent op de cover van Lins derde roman ‘Taipei’ (Uitgeverij Podium) te zetten.

Waarbij ze er handig aan voorbijgingen dat de tweet van Ellis eigenlijk nog verder ging. Er stond: ‘Tao Lin is de belangrijkste stem van zijn generatie, wat niet wil zeggen dat ‘Taipei’ geen saaie roman is.’

Ellis heeft gelijk, op beide vlakken. Lin is een fenomeen, een prille dertiger met humor, vuil onder de nagels en een strakke stijl die hij aan de internet speak van Gawker en co. ontleent. Hij schippert voortdurend tussen licht ergerlijke hipsterliteratuur en het juiste ‘dit is hoe er nú gesproken en geleefd wordt’-gevoel, maar belandt meestal aan de goede kant. Het is allemaal very 21ste eeuw, en zijn teksten lezen als uit de oevers getreden blogs. Ik mag Lin wel, en zijn nut voor de hedendaagse literatuur staat al vast.

‘Taipei’ is een redelijk autobiografische slice of life, waarin Lin voor de gelegenheid Paul heet. Zijn dagen worden gevuld met MDMA, cocaïne, Percocet, cafeïne, shrooms, Klonopin, seks, Mexicaans eten en veel random gesprekken. Paul heeft aldoor weinig te zeggen, maar dat houdt hem zelden tegen om het er toch maar gewoon uit te gooien.

‘Taipei’ is een boek over leegheid, ennui en de tijdloze schreeuw om sociale geborgenheid, maar dat is het probleem niet. Niet het gebrek aan actie of afwisseling maakt van ‘Taipei’ een wat banaal, teleurstellend boek. Het is de sluimerende gemaaktheid. Er is geen rusteloze ziel te bespeuren, eerder het bordkartonnen equivalent daarvan. ‘Taipei’ wil graag, maar kan niet altijd. We lazen een houterige Nederlandse vertaling: best mogelijk dat die de dingen er niet beter op heeft gemaakt.

Iemand beschreef ‘Taipei’ als de update van ‘Trainspotting’, ‘maar dan met gezondere gebitten’. Dat klopt minder dan wat ik elders las: ‘Bret Easton Ellis verhoudt zich tot Tao Lin zoals Led Zeppelin tot Whitesnake.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234