'Tegen de sterren op': Clara Cleymans & Ella leyers en het geheim van K3

Clara Cleymans en Ella Leyers (beiden 27) zijn als zichzelf naar de afspraak gekomen, en toch ook weer niet: voortdurend meten ze zich zonevreemde accenten aan, en praten ze met ironische stemmetjes.

'Als je echt humor van een adembenemend niveau wilt, heb je meer geld en meer tijd nodig' Clara Cleymans

Beiden hebben ook net een hoofdrol in een grote dramaserie achter de rug: Cleymans droeg het derde seizoen van ‘De Ridder’, Leyers speelde de doortastende politie-inspecteur Annelies Donckers in ‘T.’.



Clara Cleymans «Als je drama filmt, is de sfeer op de set automatisch wat ernstiger, heb je een heel doorleefde vorm van concentratie nodig en moet je je afzonderen van alle mogelijke stoorzenders. Een humorprogramma als ‘Tegen de sterren op’ is gemoedelijker: de opnames hebben altijd weer iets van een heerlijk uit de hand lopend scoutsweekend. Het gaat snel, het is gevarieerd, en er hangt een fijne lichtheid in de lucht. Humor is ook niet gebaat bij honderd takes, want dan klop je de grap eruit.»



Ella Leyers «Toen ik een jaar of 11 was, nam ik met enkele vriendinnen geregeld grappige filmpjes op – er zaten ook imitaties bij. Toen ontdekte ik dat de dingen die we meteen opnamen, uiteindelijk ook het leukst waren om naar te kijken. De dingen niet te lang laten liggen, niet te veel nadenken. Gewoon: dóén.»

HUMO Lukken er soms ook dingen niet?

Cleymans «Ja, hoor. In mijn geval: liefdesscènes met Jonas Van Geel (lacht). Jonas en ik kennen elkaar al sinds onze kindertijd. In ‘Tegen de sterren op’ moesten we elkaar in een persiflage op ‘Eigen kweek’ vol vuur en liefde in de ogen aankijken. Maar er speelde een soort gêne op, het niet te negeren gevoel dat we elkaar té goed kenden om dat geloofwaardig te spelen. We hebben het wel honderd keer geprobeerd, maar uiteindelijk hebben we die scène niet kunnen draaien. Stel dat we ooit in een ernstige dramareeks gecast zouden worden als koppel: ik denk niet dat het zou lukken.»

HUMO Met al die exuberante transformaties brengen jullie vast veel tijd door in de schmink. Gaat dat niet geweldig vervelen?

Cleymans «Dat is net mijn favoriete onderdeel! Schminksters zijn doorgaans de leukste mensen op de set. Ik heb er alleszins vaak een heel goeie band mee, en ’t is ook in de schminkstoel waar de meeste geheimpjes worden verteld. Ik word bovendien graag aangeraakt. Iemand die geconcentreerd met mijn gezicht bezig is: ik kan daar ontzettend van genieten. Zéker als de schminkster nog niet veel ervaring heeft. Vaak is ze dan heel voorzichtig en tactiel, en dan krijg ik echt zo’n honinggevoel. Alles tintelt dan.»

Leyers «Na twee jaar ‘T.’ weet ik perfect wat er moet gebeuren in de schminkstoel, no surprises there. Dus het is ondertussen vooral een moment geworden waarop ik eventjes kan wegdromen voor ik aan de dag begin. Bij ‘Tegen de sterren op’ is dat anders, omdat het daar telkens een volkomen andere transformatie is. Als ik Kim Kardashian moet worden, zit ik echt opgewonden toe te kijken: ‘Wat ga je nu nog doen? Monsterachtige plakwimpers? Hell yeah!

»Het liefst speel ik eigenlijk mannen. ’t Is heel leuk om dan te vergeten dat ik als man ben geschminkt, en de verbaasde blikken te zien als ik het vrouwentoilet binnenstap. Het minst leuk zijn de mooie, nagenoeg perfecte vrouwen, type Dina Tersago. Die kleurt mooi binnen de lijntjes. Kon die nu niet gewoon een spraakgebrek hebben, of zo? (lacht)»

[FOTOSPECIAL_35719]

HUMO Als er al kritiek komt op ‘Tegen de sterren op’, gaat het over de scenario’s.

Cleymans «Ik snap dat wel, maar als je echt humor van een adembenemend niveau wilt, heb je meer geld en meer tijd nodig. Dan moet je twintig sketches opnemen, en er daar tien van weggooien omdat ze toch niet helemaal je dat zijn. Maar dat kan hier simpelweg niet. Nu, ik weet ook wel dat dat voor de kijker geen geldig excuus is – er is niemand die voor de televisie gaat zitten en denkt: ‘Ik weet dat er in Vlaanderen geen grote budgetten voorhanden zijn, dus ben ik vanavond wat minder veeleisend.’

»Ik vind trouwens dat er in elke aflevering echt héél goeie dingen zitten. Bekijk de compilaties met de hoogtepunten maar eens: die zijn echt geestig.»

Leyers «Vind ik ook. Maar als ik een suggestie mag doen: voor mij zou het af en toe wat absurder mogen zijn. Nu blijven we al bij al nog dicht bij de realiteit: Josje houdt van mode, en gaat graag uit op Antwerpen Zuid. Ik zou het ook wel leuk vinden om die 100 procent Hollandse Josje eens in een kookprogramma te droppen.»

'Ik denk nogal snel: wat moet zijn, moet zijn.' Ella Leyers in 'T'

HUMO Ella, jij hebt ook een sketch met Jan Leyers opgenomen, je vader.

Leyers «Klopt: hij speelde Didier Reynders, ik Katleen Peeraer (VTM-journaliste, red.). Bij wie ik me overigens moet excuseren: in werkelijkheid is ze een mooie vrouw, maar we hebben haar een beetje als een scharminkel neergezet. Mijn vader had zich tot in de puntjes voorbereid. ‘Nu snap ik waarom je altijd zo moe bent,’ zei hij me op het einde van de draaidag. Eindelijk respect van mijn vader! (lacht)»


Soundmixshowmeisje

HUMO Jullie imitatie van de nieuwe K3 is griezelig geloofwaardig.

Leyers «En plezierig om te doen! Sowieso hou ik van alle imitaties waarbij we liedjes moeten zingen. Dan komt het soundmixshowmeisje in mij weer helemaal naar boven.»

HUMO Zijn jullie fan van K3?

Leyers «Ik ben net te oud, geloof ik. Ik moet ongeveer 12 geweest zijn toen ze ermee begonnen: ik was er nét niet meer vatbaar voor. Maar mijn jongere zusjes waren heel grote fans. De zoektocht naar de nieuwe K3 heb ik wel gevolgd. Jij niet, Clara?»

Cleymans «Nee.»

Leyers «Juist, jij luistert op vrijdagavond naar Schubert

Cleymans (gespeeld intellectueel) «Met een goed boek erbij.»

Leyers «Het knappe aan ‘K3 zoekt K3’ vind ik dat ze de boel helemaal hebben kunnen omdraaien. K3 was zogenaamd een aflopend verhaal, een succes dat nooit meer herhaald kon worden. En kijk: de nieuwe K3 leeft meer dan ooit.»

Cleymans «Ik heb toch een wrang gevoel bij talentenjachten. In al die programma’s zie ik jonge mensen anderen imiteren. Die jongens en meisjes nemen al die typische Disney Channel-maniertjes over. Ik vind dat verontrustend. Bij mijn grootvader zag ik onlangs een aflevering van ‘The Voice Kids’. Iedereen deed daar iets of iemand na, niemand had een eigen stem.»

'Je moet niet doen wat iedereen al doet.' Clara Cleymans in 'De Ridder'

Leyers «Maar is dat nu zo onlogisch? De kandidaten moeten covers brengen – het is toch niet zo gek dat ze het origineel dan zo getrouw mogelijk proberen te benaderen?»

Cleymans «Toch moet je het buiten de geëffende paden gaan zoeken, vind ik. Niet doen wat iedereen al doet. Ik vind bijvoorbeeld Feist heel goed. Als ik hoor hoe zij haar stem gebruikt, krijg ik hoop.»

HUMO Is wat je beschrijft niet gewoon van alle tijden, en heel logisch? Er is een grote mainstream waarbinnen weinig risico’s genomen worden, en die het grote publiek begeestert. En er zijn de Feists en de Cat Powers van deze wereld die in de periferie zitten – en een kleiner, maar heel devoot publiek aanspreken.

Leyers «En het is logisch dat een kindje van 6 Ariana Grande verkiest boven Feist.»

Cleymans «Ik ben wel bang voor de nieuwe meisjes van K3. Van de ene dag op de andere zijn ze publiek bezit geworden, hè. Daar kun je je niet op voorbereiden.»

Leyers «En je moet hopen dat ze elkaar leuk vinden. ’t Is geen groep die spontaan ontstaan is. Dus moeten ze hopen dat het toch een beetje klikt.»


Neptrouwen

HUMO Clara, over jou heeft iemand ooit gezegd dat je ‘een fijn, prachtig elfje’ bent.

Cleymans «Waarschijnlijk wegens mijn oren – ik heb de oren van een elfje. Wie zei dat?»

Leyers «Ik, in Humo!»

HUMO Je voegde er nog aan toe: ‘Ik ben groot, breed, met van die vormen – borsten en een poep. ‘Een amazone’: zo noemt mijn vader mij.’

Leyers «Het ging over vissen in dezelfde vijver, toen, en over de jaloezie die daaruit kan voortkomen. Als je een Vlaamse actrice bent, doe je nu eenmaal vaak auditie voor dezelfde rollen als je collega’s. Vandaar dat het niet zo slecht is dat Clara en ik zulke verschillende types zijn.»

Cleymans «En niet alleen qua uiterlijk. Jij bent directer. Ik lijk – op het eerste zicht, toch – zachter.»

HUMO Wat bewonderen jullie in elkaar?

Leyers «Haar pianospel! Ik heb het als kind geprobeerd, maar heb niet doorgezet – het was me te veel een opdracht. Maar Clara speelt dus prachtig, en dat vind ik echt geweldig.»

Cleymans «Waarom probeer je het niet opnieuw? Ik geloof helemaal niet in de bewering dat je als kind het meest ontvankelijk bent om iets nieuws te leren. Ik ben nu bijvoorbeeld aan het proberen om mijn leven wat minder chaotisch te maken. Ik ben assertiever geworden, en meer gestructureerd. Ik boek daarin meer vooruitgang dan als kind. Misschien is dat nog iets anders dan een concreet talent ontwikkelen, maar toch: te veel mensen geloven dat alles vastligt zodra je volwassen bent.

»Toen ik filosofie volgde, waren de meest bevlogen studenten de ouderen, diegenen die de studie combineerden met een baan. Ze hadden er bewust voor gekozen, wilden het écht. En ik geloof echt dat passie het altijd wint van talent.»

'Ik hou niet van het riedeltje dat alles in dit leven bereikbaar is, als je maar hard genoeg je best doet' Clara Cleymans

HUMO Wat bewonder jij in Ella, Clara?

Cleymans «Dat ze zo weinig angst heeft om iemand nieuw te leren kennen. De vanzelfsprekendheid waarmee ze op iemand afstapt, ook al staat die persoon bekend als ‘moeilijk’, en vervolgens die andere meteen ontwapent. Alsof het de simpelste zaak van de wereld is, iemand leren kennen. Terwijl dat toch niet evident is, twee vreemden die plots contact moeten leggen – ik vind het alleszins niet makkelijk. Haar argeloosheid, dát is het woord: Ella staat heel argeloos in het leven.»

Leyers «Ik ben heel slecht in protocol. ‘Hoe gaat het?’ – ‘Drukdrukdruk!’ Ik kan dat niet zo goed, koetjes en kalfjes.»

Cleymans «Vooral in mijn jeugd had ik het moeilijk met sociaal contact. Pas toen ik op de kunsthumaniora belandde, voelde ik me aanvaard. Tot dan hoorde ik er niet echt bij. Dat had niet per se te maken met een laag zelfbeeld. Ik vond dat de rest van de wereld geen moeite deed om mij te snappen. En ik vond mensen die – bijvoorbeeld – met mijn haarkleur lachten, gewoon belachelijk. Enfin, ik ben nooit de popular girl geweest, en ik was dus niet erg bedreven in sociaal contact. Maar dat is voorbij: ik ben nu blij als ik met mensen kan praten. Terwijl ik vroeger het dierenvriendtype was: liever dieren dan mensen om me heen. Want dieren kwetsen je niet, zie je.»

Leyers «Al weet ik niet of die theorie overeind blijft als een uitgehongerde hyena je pad kruist (hilariteit).

»Nee, ernstig: dat wist ik helemaal niet. Ik vind het zo erg voor je.»

Cleymans «Mja, een gelukkige periode was het niet bepaald. Maar later is het allemaal goedgekomen. Ondertussen voel ik zelfs weer een klein verlangen om opnieuw een eenzaat te worden. Niet dat ik morgen een zielige loner ga worden, maar ik voel wel de drang om te cocoonen.»

Leyers «Ik ben in korte tijd ook veel huiselijker geworden. Ik organiseer nu zelfs etentjes thuis.»

HUMO Was jij vroeger wél zo’n popular girl, Ella?

Leyers «Ik was zo’n meisje dat nergens helemaal buiten en nergens helemaal binnen viel. Ik vlinderde van groepje naar groepje – van de nerds naar de skaters, van de hippe gasten naar de voetballers. En ik was snel geïntimideerd, herinner ik me. Waarom toch, vraag ik me af als ik foto’s uit die tijd zie, want nu zie ik dat de gasten en grieten waar ik toen bang voor was, ook maar onnozele melkmuilen waren. Van die onnozele raveteven die pochten over de fles Passoã onder hun bed...»

Cleymans «Ik was vooral geïntimideerd door de meisjes die wel al een liefdesleven hadden. De grieten die al gesleurd hadden!»

'Links: met Nathalie Meskens als K3. Rechts: met Jan Leyers als VTM-journaliste Katleen Peeraer en Didier Reynders.'

HUMO Sleuren. Het was toch alweer een jaar of vijftien geleden dat ik nog aan dat kortstondige modewoord voor ‘tongzoenen’ gedacht had.

Cleymans «De cesuur was duidelijk: je had een leven vóór je gesleurd had, en eentje erna.

»Ik was in alles een laatbloeier, en ik heb me daar lang zorgen over gemaakt. Nu weet ik dat het niet uitmaakt. Dat er geen vaststaande chronologie is, en dat de grote ijkpunten niet aan een bepaalde leeftijd vasthangen. Op je 16de moet je zot doen en roekeloos uitgaan, op je 22ste kalmeer je en stap je het werkende leven in, op je 26ste begin je aan een gezin te denken. Bij mij is het helemaal anders gegaan. Ik werkte al als kind, terwijl de liefde pas zijn intrede deed toen ik een twintiger was. En dat is prima. Ik zie het ook helemaal zitten om pas na mijn 60ste een losbol te worden.»

Leyers «O ja! Later, als ik 80 ben, wil ik met een vriendin op de De Keyzerlei koffie gaan drinken en een hele etagère patékes gaan eten. En daar dan, zoals het hoort, uren over doen!»

Cleymans «Ik ben van plan om dan héél veel alcohol te drinken. Nu drink ik nauwelijks, maar het lijkt me een prachtige hobby voor wanneer ik bejaard ben. Ik kom niet graag op hippe plekken, dus beland ik vaak haast automatisch tussen oude mensen. Op restaurant zie ik dan bijvoorbeeld twee weduwen die bijpraten. Dat begint met een champagneke, dan een fles wijn, daarna trappisten, en tot slot nog iets sterks van het huis. Dan denk ik: ‘Já, zo wil ik later zijn.’»

HUMO Jij bent vorig jaar getrouwd, Clara.

Cleymans «We hebben het op een heel nonchalante manier gedaan – twee weken na de beslissing waren we al getrouwd – maar het voelt voor mij wel heel anders aan dan vroeger. Trouwen is toch een duidelijkere keuze dan gewoon een stel zijn.»

HUMO Het was dus een romantische keuze?

Cleymans «Ja, veel meer dan een praktische. We waren nog niet zo heel lang samen, waardoor het méér een statement was dan wanneer we al tien jaar een koppel waren geweest, en al twee kinderen hadden. Ik vind het altijd gek als koppels met kinderen expliciet zeggen dat ze niet willen trouwen. Waarom niet dan?»

Leyers «Dat geeft toch altijd weer de indruk dat één van de twee de mogelijkheid wil openhouden om het volgende week af te bollen. Ik kan er versteld van staan hoe keigraag koppels níét willen trouwen.»

Cleymans «Ik hoorde onlangs over een koppel dat gaat ‘neptrouwen’: ze willen geen huwelijk, maar wél het feest.»

Leyers «Trouw dan toch gewoon!»

HUMO Jij hebt ook een vriend. Je kunt de daad bij het woord voegen.

Leyers «Het loopt alleszins goed. Ik ben in de liefde veel van mijn rusteloosheid kwijt. Vroeger kon ik heel snel op iemand afknappen. Een fantastisch nummer dat hij niet goed vond, een mening die afweek van de mijne, iets kleins waarmee hij niet helemaal aan mijn eisen beantwoordde: dat volstond voor mij om ‘Nee, laat maar’ te zeggen. Nu verwacht ik veel minder dat mijn lief helemaal samenvalt met mij. Eigenlijk was ik tevoren gewoon aan het winkelen in het grote shoppingcenter van de twintigers. Er is een overaanbod aan knappe, grappige, slimme gasten. Dat komt misschien doordat we zoveel mobieler zijn dan onze ouders en grootouders waren. We komen op veel meer plekken, we reizen, we leren mensen kennen op het internet – we hoeven ons lief niet meer te vinden op de dorpsfuif.»

Cleymans «Ik maakte het weleens mee dat ik blind verliefd werd op iemand die rationeel gezien niet bij me paste. Maar na verloop van tijd kletst de waarheid je dan in het gezicht...»

Leyers «Ja, dat heb ik ook al meegemaakt. Op een bepaald moment verdampt de euforie, en blijf je achter met de naakte feiten. Nee, dan vind ik het nu veel comfortabeler: mijn vriend en ik willen dezelfde dingen en houden van dezelfde dingen.»

Cleymans «Maar het kan ook leuk zijn om eens iets voor de ander te doen. Meekijken naar ‘Extra Time’, bijvoorbeeld, of naar ‘Sissi’.»

Leyers «Laat me raden: ‘Extra Time’ doe jij voor hem, ‘Sissi’ doet hij voor jou?»

Cleymans «Correct!»


De Bonheidense burger

HUMO Het lijkt me jullie beiden voor de wind te gaan. Of mis ik iets?

Leyers «Neen, het gaat écht prima. Werk, familie, liefde: dit is zo’n moment waarop er nérgens een vuiltje aan de lucht is. En natuurlijk denk ik soms: in welk hoekje houdt de man met de hamer zich verstopt? Maar ik slaag erin me niet te laten verlammen door die gedachten, en gewoon gelukkig te zijn.»

Cleymans «Er zijn ook mensen die dat niet kunnen. Die altijd weer de aandrang voelen om hun eigen geluk te saboteren. Dat is heel tragisch. Ik denk dat dat vaak te maken heeft met een laag zelfbeeld: niet vinden dat je dat verdient, geluk.

»Maar met mij gaat alles goed, dank u. Hoogstens is er af en toe een licht schuldgevoel wanneer ik niet nuttig bezig ben. Actief zijn is onze nieuwe religie: hard werken, véél doen. Ik moet mezelf inprenten dat af en toe gewoon nietsdoen ook tot geluk kan leiden.»

Leyers «Ik hou mezelf voor dat geluk vooral een ingesteldheid is. Onvermijdelijk krijg ik weleens het gevoel dat ik geleefd word, dat ik te weinig van mijn dag zelf in handen heb. Maar nu counter ik dat met een heel waardevolle gedachte: dat dit het leven is waar ík voor gekozen heb, dat dit is wat ík wilde.»

'Dit is zo'n moment waarop er nérgens een vuiltje aan de lucht is. En dan denk ik soms: in welk hoekje houdt de man met de hamer zich verstopt?' Ella Leyers

Cleymans «Ik hou niet van het riedeltje dat alles in dit leven mogelijk en bereikbaar is, als je maar hard genoeg je best doet. Dat is simpelweg niet waar, en het creëert pijnlijke illusies. Maar ik geloof wel in karma. In een goed mens proberen te zijn, en daar vervolgens ook veel goeds voor terug te krijgen. Ik ben me ervan bewust dat het klef klinkt, maar ik probeer dat écht, een goed mens zijn. Attent communiceren, anderen hun geluk gunnen, proberen niet jaloers te zijn. Als je een eurk bent of een bitch, en het geluk van anderen altijd maar omverloopt, zal dat ontploffen in je gezicht.»

HUMO Maar riskeer je dan niet dat je te braaf wordt?

Cleymans «Nee, want een goed mens proberen te zijn is niet hetzelfde als een braaf mens proberen te zijn. Mijn moeder bijvoorbeeld (actrice Karin Jacobs, red.) is vaak te braaf geweest, waardoor ze niet het maximum uit haar acteercarrière heeft gehaald.»

Leyers «Ik denk nogal snel: wat moet zijn, moet zijn. Uiteraard zou het geweldig zijn om zoals Matthias Schoenaerts door te breken in de VS. Ik kan naar Hollywood verhuizen in de hoop het daar te maken. Maar de kans is groot dat het niet lukt, en wat dan? Dus denk ik: ik blijf hier spelen, want dat is wat ik graag doe, en hier krijg ik wél alle kansen. En misschien word ik ooit nog wel opgepikt, en mag ik in zo’n internationale productie meedraaien. Maar als dat niet gebeurt, zal ik mijn leven niet als incompleet ervaren.

»Heb je gelezen wat de burgemeester van Bonheiden onlangs bedacht heeft?»

Cleymans «Nee.»

Leyers «Al zijn schepenen krijgen er een extra bevoegdheid bij: geluk. Ze moeten zich bij elke stap afvragen: hoe draag ik bij tot het geluk van de Bonheidense burger? Ik vind dat een mooi initiatief. Maar een verhuis naar Bonheiden overweeg ik voorlopig niet.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234