Sinds wanneer verkiezen we in dit land presidenten die amper 40 jaar oud zijn Macron komt op zijn beste dag nog niet aan de enkels van generaal De Gaulle. Beeld CYRIL MOREAU / BESTIMAGE
Sinds wanneer verkiezen we in dit land presidenten die amper 40 jaar oud zijn Macron komt op zijn beste dag nog niet aan de enkels van generaal De Gaulle.Beeld CYRIL MOREAU / BESTIMAGE

Hoe zou het eigenlijk zijn metAlain Delon

‘Tegenwoordig bekruipt me soms de neiging om uit een raam te springen’

Mei 2019, Cannes. Een Gouden Palm blinkt in de spotlights, als eerbetoon aan een carrière die meer dan zestig jaar overspant. Alain Delon, die de prestigieuze prijs net in ontvangst heeft mogen nemen, blinkt zo mogelijk nóg harder. Een paar weken later dooft plotsklaps het licht: de acteur wordt getroffen door een zware beroerte, die hem ei zo na fataal wordt. Twee jaar lang werkt hij in de luwte aan zijn herstel, om nu voor het eerst weer naar buiten te treden. Hij wil nog één film draaien, zegt hij, om de kroon op zijn werk te zetten. En daarna? ‘Dan ben ik klaar. Begraaf me dan maar tussen mijn honden.’

Zelfs zijn tot voor kort onmisbare wandelstok blijft aan de kant wanneer we Alain Delon vergezellen op een wandeling door zijn landgoed in Douchy, een onooglijk Frans dorpje met amper duizend inwoners net ten zuiden van de Champagnestreek. Sinds begin jaren 70 is dit zijn favoriete retraite, een wijkplaats om even op adem te komen: een kasteel omringd door tientallen hectaren park en bos, meer heeft een mens niet nodig om rust te vinden. Terwijl corona over de planeet raasde, worstelde Delon met zijn eigen demonen: twee jaar had hij nodig om langzaam maar zeker recht te krabbelen na de hersenbloeding die hem onverwacht had getroffen. Vandaag is zijn tred langzaam, maar vastbesloten, en zijn ogen fonkelen als vanouds. De gelauwerde acteur heeft geen grammetje van zijn scherpte verloren en staat te popelen om weer aan de slag te gaan. De Grote Regisseur daarboven kan nog even wachten: Alain Delon is nog lang niet van plan hem te vervoegen.

– In de nacht van 10 op 11 juni 2019 hing uw leven aan een zijden draadje. Wat herinnert u zich van die noodlottige uren?

ALAIN DELON (haalt zijn schouders op) «Ik voelde me ’s avonds niet goed. Iets voor halfacht is de ambulance gekomen, in het ziekenhuis werd ik in slaap gebracht. Ik wist niet waarom ik daar was, of wat er met mij scheelde. Later heeft men mij verteld dat ik een hersenbloeding had gekregen. Daar ben ik van geschrokken: ik heb al heel wat merde gekend in mijn leven, maar deze keer had ik geen oplossing klaar. Ik stond machteloos, mijn lot lag in andermans handen.»

– Als we u nu zo parmantig zien rondstappen, kunnen we maar één ding besluiten: Alain Delon is terug.

DELON «Maar natuurlijk! Zo makkelijk raken jullie niet van mij af (lacht). Het heeft een tijdje geduurd, maar al bij al ben ik goed hersteld. Daar is niets uitzonderlijks aan: veel mensen slagen erin om de draad weer op te pikken na een beroerte, en ik ben gelukkig één van hen. Dat heb ik aan mijn sterke gestel te danken, denk ik, en aan de goede zorgen van Hiromi, mijn Japanse partner. Zij heeft een heel belangrijke rol gespeeld tijdens mijn revalidatie. Ik was ook nog niet klaar om de handdoek te gooien: ik moest en zou er weer bovenop komen. Ah oui, ik heb nog zoveel plannen!»

– Wilt u weer films gaan maken?

DELON «Een kleine nuance: ik wil niet zomaar ‘een’ film maken, ik wil dé film maken. Mijn laatste, mijn orgelpunt. Dan ben ik klaar, dán pas kan ik vertrekken. Ik kan kiezen uit meerdere scenario’s, maar ik wik en weeg heel zorgvuldig. Het moet een uitzonderlijk verhaal worden, eentje dat voor eeuwig blijft. Ik wil dus ook samenwerken met een uitzonderlijke regisseur – en liefst een vrouw, voor de verandering. Zo droom ik er bijvoorbeeld al lang van om een film te draaien met Lisa Azuelos (vrouwenrechtenactiviste en regisseur van onder meer ‘LOL’ uit 2012, red.).»

– De filmindustrie trekt zich weer op gang na een noodgedwongen coronapauze. U bracht de voorbije twee jaar vooral in afzondering door: welke impact heeft de pandemie gehad op uw leven?

DELON «Ik heb alles vanop een afstandje gadegeslagen, met stijgende verbazing. Ik dacht: ben ik daarvoor 85 jaar moeten worden, om zoiets nog mee te maken? Toen de Duitsers Parijs binnenvielen, wisten we tenminste met wie we te maken hadden, maar van deze vijand weten we níéts. Waar zit dat virus? Wanneer krijgt het je te pakken? Ik zou trouwens weleens willen weten waar het vandaan komt: de Chinezen, de Japanners, de Russen? Zeg het mij! Wie ook verantwoordelijk is, ik wring ze eigenhandig de nek om (lacht)

– De opeenvolgende lockdowns en de gezondheidsmaatregelen hebben zwaar ingehakt op de culturele sector.

DELON «Zwaar ingehakt? Ons culturele leven is gewoonweg afgeslacht door de politiek. Geofferd op het altaar van de gezondheid. De hele boel onverbiddelijk dichtgooien: was dat nu echt de énige oplossing die ze konden bedenken? Dat maak je mij niet wijs. Beschamend is het, ik heb er geen andere woorden voor.»

– Bent u al gevaccineerd?

DELON «Natuurlijk! Met veel plezier zelfs. Ik raad het iedereen aan – zeker de jongeren, want volgens mij hebben zij het hardst afgezien. Als je jong bent, moet je volop van het leven profiteren! Nu de vrijheid lonkt, kan dat eindelijk weer. Ik hoop dat ze er met volle teugen van genieten.»

– De pandemie keerde ons dagelijks leven binnenstebuiten: elkaar fysiek ontmoeten mocht niet, dus communiceren we meer dan ooit via schermen. Zelfs de Britse Queen, 95 ondertussen, houdt nu geregeld Zoom-meetings. Bent u mee met die trend?

DELON «Totaal niet. Ik weet niet wat internet is, en ik wil het ook niet weten. Wat een gedoe, zeg! Deze heeft dit beweerd, die heeft dat gedaan... Wat heb ik daarmee te maken? Er zullen ongetwijfeld wel dingen de ronde doen over mij op het internet en de sociale media, maar die komen níét van mij. Het is natuurlijk wel een fenomeen van alle tijden: als je een bekend figuur bent, wordt er in de pers een bepaald beeld van je gevormd, of je dat nu wilt of niet. Het internet is daarop dus geen uitzondering.

»Was ik nu een jaar of 50 geweest, dan had ik de stap naar dat online gedoe misschien wél nog gezet. Maar nu? Ik ben 85, ik neem het leven zoals het komt. Dingen die ik niet begrijp, daar blijf ik liever van weg. Ik kan het best stellen zonder al die conneries (lacht)

PILLEN EN BAXTERS

– In de jaren 60 werd u het uithangbord van het Dior-parfum Eau Sauvage, en het bedrijf gebruikt diezelfde foto’s vandaag nog steeds in reclamecampagnes, omdat ze een tijdloze schoonheid uitstralen. Hoe verklaart u dat?

DELON «Dat heb ik aan mijn moeder te danken: zij heeft mij gemaakt tot wie ik ben. Ze is al lang dood, maar ik hou de herinnering levend. Ik denk veel aan haar, praat veel over haar, heb haar gewoontes overgenomen... Zo krijg ik vaak de vraag waarom ik altijd met groene inkt schrijf. Het antwoord is simpel: zij heeft dat ook haar hele leven gedaan. Dat is mon petit hommage aan de prachtige vrouw die ze was. Ik praat nog veel met haar, hoor. Bijna elke dag, ook tijdens mijn herstel. Maar ze zegt nooit iets terug (lacht). De maagd Maria al evenmin! Maar ze zijn er wel, dat voel ik. Ze waken over mij.»

– U bent een gelovig man?

DELON «Ja. Ik geloof in God, Jezus en vooral in de maagd Maria. Maar ik belijd mijn geloof discreet, het is iets van mij alleen. Als ik ooit begraven word, hoef ik geen toeters en bellen in een kathedraal: ik wil mijn laatste rustplaats hier, in Douchy, tussen mijn honden.

»(Kijkt mijmerend rond) Wist je dat hier 35 honden begraven liggen? Ik heb mijn hele leven honden gehad, en ik heb ze allemaal ontzettend graag gezien. Daarom wil ik ook in de dood bij hen zijn. Honden zijn véél intelligenter en begripvoller dan mensen: mijn hond spreekt geen woord Frans, maar toch begrijpt hij alles wat ik zeg. Ik zou niet zonder hem kunnen leven. En toch hoop ik dat ík als laatste het licht uitdoe: het verdriet dat mijn hond zou voelen als ik er niet meer ben... Dat wil ik hem niet aandoen.»

– Wat denkt u: wanneer het zover is, belandt u dan – al dan niet samen met uw honden – in de hemel, of in de hel?

DELON (lacht) «Ha, als ik dat eens wist! Ik denk... Ergens tussen de twee, om te beginnen. En dan zullen ze inzien dat ik toch de kwaadste niet ben, en me alsnog binnenlaten daarboven. Enfin, dat hoop ik toch.»

Alain Dehon: ‘Ik ben lastiggevallen, ik héb lastiggevallen... Zo gingen mannen en vrouwen nu eenmaal met elkaar om. Velen waren trouwens pas verontwaardigd als er níét naar hen werd omgekeken – ikzelf ook.’ Beeld CYRIL MOREAU / BESTIMAGE
Alain Dehon: ‘Ik ben lastiggevallen, ik héb lastiggevallen... Zo gingen mannen en vrouwen nu eenmaal met elkaar om. Velen waren trouwens pas verontwaardigd als er níét naar hen werd omgekeken – ikzelf ook.’Beeld CYRIL MOREAU / BESTIMAGE

– Mocht u ooit met uitzichtloze gezondheidsproblemen geconfronteerd worden, zou u dan euthanasie overwegen?

DELON «Absoluut. Ik ben al jaren voorstander. Ik woon al heel lang in Zwitserland (Delon nam in 1999 de Zwitserse nationaliteit aan, red.) en daar is euthanasie de normaalste zaak van de wereld. Dat is toch ook logisch? Als je een bepaalde leeftijd bereikt hebt en je voelt dat het op is, waarom zou je dan zelf de knoop niet mogen doorhakken? Geen eindeloos gepalaver met pillen, baxters, machines, wat dan ook: gewoon knip, het licht uit.»

– Uw ex-vrouw Nathalie, met wie u vijf jaar getrouwd was in de jaren 60, koos begin dit jaar voor euthanasie.

DELON (stil) «Ja. Ze had pancreaskanker. Ze is de enige vrouw met wie ik ooit getrouwd ben, tot haar dood is ze Nathalie Delon gebleven. Ze heeft me een prachtige zoon geschonken, Anthony, die nu een documentaire maakt over haar leven. Een leven dat ze niet langer wilde rekken dan nodig was, en daar had ze gelijk in. Ik heb haar gezegd dat haar dood me pijn zou doen, maar ik heb haar beslissing altijd gesteund. Ik was erbij toen ze stierf... Ik heb haar zien vertrekken. Rustig, vredevol.»

– Op zulke momenten blikt een mens terug op z’n eigen leven. Hebt u vrede met hoe de dingen gelopen zijn?

DELON «Ik heb een rijk leven geleid, en een uitzonderlijke carrière gehad. Je hoort me dus niet klagen – al bekruipt me tegenwoordig soms de neiging om uit een raam te springen (lacht). Het zal de leeftijd zijn, denk ik. Hoe gaat dat citaat van Jacques Laurent ook alweer? ‘Als de wereld van gisteren me aanstond en die van vandaag niet meer, zal het me niet zoveel moeite kosten om haar te verlaten.’ Ik zie veel dingen gebeuren die ik niet begrijp, en dat doet me verdriet.

»Als je ouder wordt, verlies je ook heel wat mensen die je graag ziet. Ik heb vijf vrouwen gehad, en ze zijn allemaal dood: dat doet iets, hoor. Romy (Schneider, red.), Mireille (Darc, red.), Nathalie... Ik denk nog vaak aan hen, en ik ben er zeker van dat ook zij over mij waken.»

– Op het hoogtepunt van uw carrière was u een wereldwijd sekssymbool: er zijn ongetwijfeld meer vrouwen geweest in uw leven. Komen we daar ooit meer over te weten?

DELON «Neen, dat potje houden we gedekt (lacht). Er zijn inderdaad nog andere vrouwen geweest, en sommige van hen waren geen publieke figuren. Als ik toen beslist heb om geen ruchtbaarheid te geven aan die relaties, zie ik geen enkele reden om daar nu op terug te komen. Als ik alles neerschrijf, kan ik er misschien een postume bestseller aan overhouden, maar dan stel ik mijn kinderen wel bloot aan alle mogelijke reacties die zullen volgen. Dat wil ik niet. Het imago dat ik achterlaat, interesseert me geen barst: het leven van mijn kinderen, dáár gaat het me om. Ik wil dat Anthony, Anouchka en Alain-Fabien een rustig en gelukkig bestaan kunnen leiden.»

Dehon met Romy Schneider op de set van La piscine (1969): ‘Ik heb vijf vrouwen gehad, en ze zijn allemaal dood: dat doet iets, hoor. Romy, Mireille, Nathalie... Ik denk nog vaak aan hen en ben er zeker van dat ze over mij waken.’  Beeld Collection Christophel
Dehon met Romy Schneider op de set van La piscine (1969): ‘Ik heb vijf vrouwen gehad, en ze zijn allemaal dood: dat doet iets, hoor. Romy, Mireille, Nathalie... Ik denk nog vaak aan hen en ben er zeker van dat ze over mij waken.’Beeld Collection Christophel

RECHTSE RAKKER

– In vroegere interviews nam u geregeld conservatieve standpunten in. U zei zonet dat u zich soms niet meer herkent in de wereld van vandaag: heeft dat te maken met progressieve bewegingen als Black Lives Matter en #MeToo?

DELON (fel) «Pas du tout! Ze hebben overschot van gelijk. Het wordt hoog tijd dat men beseft dat iedereen gelijke rechten verdient. Man of vrouw, wit of zwart: dat is toch allemaal hetzelfde? Merde!»

– #MeToo deed de filmwereld op haar grondvesten daveren. U hebt er een carrière van ruim zestig jaar op zitten: waarschijnlijk hebt u wel één en ander gezien.

DELON (denkt na) «Goh, wat moet ik daarop zeggen? Het waren andere tijden. Ik ben lastiggevallen, ik héb lastiggevallen... Enfin, zo zou men het vandaag toch zien. Toen was dat normaal, zo gingen we nu eenmaal met elkaar om. Mannen probeerden vrouwen aan de haak te slaan, maar het omgekeerde gebeurde net zo goed. Velen waren trouwens pas verontwaardigd als er níét naar hen werd omgekeken – ikzelf ook, hoor (lacht). Ach, ik speelde het spel gewoon mee. Acteurs leven van aandacht, en ik was het gewend om véél aandacht te krijgen. Van vrouwen, en soms ook van mannen.»

– Hoe ging u daar dan mee om? In het verleden hebt u zich een aantal keer ferm uitgesproken tegen het homohuwelijk.

DELON «Ik maakte daar geen drama van: ik zei gewoon dat ik niet zo was, en daarmee uit. (Aarzelt) Kijk, een huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht... Ik heb er moeite mee, ja. Maar dat wil niet zeggen dat ik die mensen hun geluk niet gun, of dat ik het hun wil verbieden om te trouwen.»

– Wereldwijd is ook heel wat te doen rond politiegeweld: agenten worden aangevallen, maar gaan ook zelf geregeld over de schreef. Hoe kijkt u daarnaar?

DELON «Ik vind het beschamend dat mensen die toegewijd hun werk doen zo behandeld worden. Ik word kwaad als ik zie hoe politieagenten die elke dag tegen de verrotting strijden, met de regelmaat van de klok in elkaar geslagen worden. Een pure schande is het! Ik heb zelf ook wel wat contacten gehad met de onderwereld, maar uiteindelijk heb ik altijd de kant gekozen van zij die ons beschermen.

»(Denkt na) Van geweld dóór de politie kan ik niet zo onmiddellijk een voorbeeld bedenken, maar ik neem aan dat het ook wel voorvalt, af en toe. Of je nu politieman, acteur of marktkramer bent: soms moet je nu eenmaal een tik uitdelen om jezelf te beschermen.»

– Nog een heet hangijzer: maakt u zich zorgen over het toenemende islamradicalisme?

DELON «Natuurlijk! Wat komen die extremisten hier doen, als het toch maar is om de boel plat te gooien? Blijf in je eigen land, als het daar toch zoveel beter is! Keer terug!»

– En als ze in Frankrijk geboren zijn?

DELON «Kom, zeg. Als ze Fransen zijn, waarom blijven ze zich dan in de eerste plaats moslim noemen? Waar liggen hun wortels, wat bindt hen aan ons land?»

– In oktober 2020 werd geschiedenisleerkracht Samuel Paty vermoord door een lone wolf, omdat hij een karikatuur van de profeet Mohammed had getoond in de klas. U schrikt er niet voor terug om ongezouten uitspraken te doen. Bent u...

DELON «...bang dat zoiets ook met mij kan gebeuren? (Haalt zijn schouders op) Zou kunnen, na wat ik net gezegd heb. Ik denk en spreek vrijuit. Misschien staat hier op een dag wel zo’n kerel met een mes aan de deur om me de keel over te snijden, maar ik ben niet van plan om te zwijgen.»

– Mogen we daaruit afleiden dat u voor Trump had gestemd, als u een Amerikaan was geweest?

DELON «Die clown? Há! Ik denk er nog niet aan. Donald Trump is een bedrieger, een acteurtje van het zevende knoopsgat. Die mag van mij tot het einde van zijn dagen golf blijven spelen, zolang hij ons maar niet meer lastigvalt. Nee, ik zou sowieso voor Joe Biden gestemd hebben. Zijn karakter, zijn verwezenlijkingen, de beproevingen die hij heeft moeten doorstaan... Alle bewondering. Als hij op staatsbezoek komt in Frankrijk, wil ik naast hem zitten op het galadiner (lacht)

– Toch steekt u uw bewondering voor autoritaire leiders zoals Vladimir Poetin niet onder stoelen of banken. Hebt u er geen problemen mee dat zij vaak een loopje nemen met de democratische principes?

DELON «Je kunt toch niet ontkennen dat hij een onwaarschijnlijk sterk figuur is? Wat Poetin al jaren voor elkaar krijgt: je moet het maar doen. Nu heeft hij een wet laten stemmen die hem toelaat zich verkiesbaar te stellen tot in 2036... Ik vind dat ongelooflijk. Nu, ik ben natuurlijk geen Rus, ik weet niet hoe het er daar allemaal aan toegaat, maar je kunt enkel vaststellen dat Poetin zijn land weer op de wereldkaart heeft gezet. En hoe!»

– Zou Frankrijk ook gebaat zijn bij een leider van dat type, denkt u?

DELON (zucht) «Emmanuel Macron... Sinds wanneer verkiezen we in dit land presidenten die amper 40 jaar oud zijn? Voor die job heb je ervaring nodig, in de politiek én in het leven. Op zijn beste dag komt hij nog niet aan de enkels van generaal De Gaulle.

»Ik was wel gechoqueerd toen ik onlangs de beelden zag van de man die Macron in het gezicht sloeg. De president van de Republiek een mep verkopen, dat dóé je gewoonweg niet! Maar toch vraag ik me af: zou iemand dat ooit gedurfd hebben bij De Gaulle? Ik betwijfel het. Die man had gewoonweg álles, hij was de beste president die we ooit gehad hebben. Ik vind het heel jammer dat ik hem nooit heb ontmoet.»

DIPLOMA VAN CHARCUTIER

– Op het einde van zijn leven trok generaal De Gaulle zich terug op zijn landgoed La Boisserie, om zijn memoires te schrijven. Daarin mijmert hij over ‘de onbeduidendheid van het leven’: herkent u dat gevoel?

DELON «Zeker en vast, maar ik herken me nog meer in de passage net daarvoor: ‘De eenzaamheid is mijn levensgezel geworden, mijn vriendin,’ schrijft hij. Ik zou het niet mooier kunnen verwoorden. Daarom heb ik dit landgoed ook gekocht, in 1971: om de wereld af en toe achter me te laten, en in alle rust eenzaam te kunnen zijn.

»(Plots) Weet je, eigenlijk houd ik niet heel veel van mensen. De wereld ziet mij graag vanwege mijn talent en mijn films, maar daar blijft het ook bij. De mens Alain Delon interesseert hun niet. Dus zoek ik niemand op, en komt niemand mij bezoeken. En dat vind ik prima.»

– Vanwaar die hang naar eenzaamheid? Acteurs laten zich doorgaans graag door veel volk omringen. Jean-Paul Belmondo, uw collega en vriend, was daarvan een goed voorbeeld.

DELON (mijmert) «Ach, Jean-Paul... Ik heb samen met hem ‘Borsalino’ gemaakt (politiefilm uit 1970, red.) – ik zou niet weten met wie anders, hij was fantastisch. Het was een prachtige tijd, ik kijk er met veel warmte op terug.

»Maar inderdaad, we waren behoorlijk verschillend, en ik denk dat onze achtergrond daarmee te maken heeft. Zijn vader was een artiest, een beeldhouwer; de mijne een beenhouwer (lacht). Ik was dus helemaal niet in de wieg gelegd om acteur te worden: ik heb zelfs mijn diploma van charcutier behaald. Op mijn 17de ben ik als soldaat vertrokken naar Indochina, en op mijn 21ste ben ik teruggekeerd. Pas een tijdje later ben ik in de filmwereld gerold.»

Belmondo en Delon: ‘De vader van Jean-Paul Belmondo was een beeldhouwer, de mijne een beenhouwer. Ik was dus helemaal niet in de wieg gelegd om acteur te worden.’
 Beeld Photo12 via AFP
Belmondo en Delon: ‘De vader van Jean-Paul Belmondo was een beeldhouwer, de mijne een beenhouwer. Ik was dus helemaal niet in de wieg gelegd om acteur te worden.’Beeld Photo12 via AFP

– Maar in uw lange carrière hebt u ongetwijfeld een massa mensen leren kennen: voelt u dan niet de behoefte om de banden weer aan te halen?

DELON «Niet echt, nee. De meeste mensen die ik goed gekend heb, of graag gezien heb, zijn dood. Maar eigenlijk ben ik mijn hele leven alleen geweest, hoor. Altijd in gezelschap, maar altijd alleen. Zo ben ik. Soms is dat zwaar, maar op den duur ga je die eenzaamheid op prijs stellen. De enigen voor wie de deur altijd openstaat, zijn mijn kinderen en kleinkinderen – al zie ik hen nu ook weer niet zo vaak, ze leiden een druk leven.»

– Hoe valt dat verlangen naar eenzaamheid te rijmen met de vele vrouwen in uw leven?

DELON «Naast het mentale bestaat er natuurlijk ook zoiets als het fysieke verlangen (lacht). Maar iemand écht graag zien is volgens mij het moeilijkste wat er is. Ik heb me alleszins vaak genoeg vergist, en behoorlijk wat fouten gemaakt. Soms waren er meerdere vrouwen tegelijkertijd, en sommigen had ik volledig fout ingeschat: c’étaient de vraies connes...

»Maar ik heb gezegd dat ik u daarover niet te veel wilde verklappen (lacht). Laat ik het zo stellen: zoals met alles in het leven, moet je ook in de liefde toneel kunnen spelen. Kunnen lachen en huilen op het juiste moment. Kunnen liegen, vooral. Zo ben ik er meestal in geslaagd om de lieve vrede te bewaren.»

– Maakt u zich dan geen verwijten, achteraf bekeken?

DELON «Natuurlijk wel. Vaak zelfs. Daarom kijk ik ook niet graag naar films waarin ik vroeger heb meegespeeld: ‘La piscine’ met Romy, ‘Le samouraï’ met Nathalie, ‘Les seins de glace’ met Mireille... Mezelf gelukkig zien in hun armen, en zij in de mijne: dat kan ik niet aan. Die scènes herinneren me aan wat ooit geweest is, en aan wat ik – minstens ten dele – heb kapotgemaakt. En alles valt altijd weer terug te voeren op mijn verlangen naar eenzaamheid: ik koester het, maar bij momenten verwens ik het met heel mijn hart.»

– Een regisseur met wie u ooit samenwerkte, liet zich over u ontvallen: ‘Ik heb nooit iemand gekend die zichzelf zo graag ziet én zo haat als Alain Delon.’ Een terechte uitspraak?

DELON «Daar zit iets in, ja. Ik bezit veel eigenschappen die ik veracht, meer dan u zou kunnen denken. Maar maakt u zich geen zorgen: ik hou ook héél veel van mezelf, hoor (lacht)

– Dat brengt me bij mijn laatste vraag: ziet u een Alain Delon II klaarstaan? Iemand die een waardig opvolger zou kunnen zijn?

DELON «Oei... Nu overvalt u me.»

– Brad Pitt, Matt Damon, Omar Sy?

DELON «Wie?»

– Nee, dus.

DELON «Er zullen er misschien wel zijn, ja, maar toch niet degenen die u net heeft opgenoemd. Kijk, ik was vooral gelukkig toen ik zélf Alain Delon mocht zijn, op het witte doek. Dat waren mijn mooiste momenten. Ik hoop dat die zullen blijven doorleven, ook als ik er niet meer ben. Dat mensen naar mijn films kijken, en zeggen: ‘Och kijk, daar heb je Delon. Wát een acteur, jammer dat hij er niet meer is.’»

© Paris Match

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234