null Beeld

Tehuisje Weltevree: Tom Steels en Leen Goeman bouwen een huis voor hun gehandicapte dochter

Veertien jaar geleden bracht Humo een interview met Tom Steels – toen wielrenner, nu ploegleider bij Etixx-Quick•Step – en Leen Goeman. Daarin vertelde het koppel over het hobbelige parcours dat ze hadden afgelegd met Lobke, hun destijds 2-jarige dochtertje met een beperking. Intussen is hun dochter 16, heet ze Lob, en zal ze volgend jaar verhuizen naar een huis dat het paar bouwt met bevriende ouders van andere kinderen met een beperking: ‘We zijn net geen sekte.’

'Het is voor de rest van je dagen je kind. Het is je levenswerk'

Op het eerste gezicht zag Lobke er viertien jaar geleden perfect gezond uit. Alleen, er scheelde iets met de witte stoffen in haar hersenen: de prikkels naar haar zenuwen en spieren waren verstoord. Gevolg: ze ontwikkelde zich niet als een gezond kind. Op haar 2de kon ze niet lopen of praten, ze leed aan aanvallen van epilepsie. Er was iets mis met hun dochter, zeiden Tom Steels en Leen Goeman, maar de wetenschap stond voor een raadsel: een precieze diagnose had nog geen enkele dokter gesteld. De ouders bleven hopen op beterschap. Ze probeerden Lobke zoveel mogelijk te stimuleren opdat ze later toch, in de mate van het mogelijke, een zelfstandig leven zou kunnen leiden. Tom, die de helft van zijn leven op de fiets had doorgebracht, had for the time being een loopwagentje getimmerd voor haar avonturen in de tuin. Veertien jaar later is dat wagentje er niet meer, achter het huis liggen nu paden van asfalt. Lob loopt niet meer, ze beweegt zich voort in een rolstoel, en ze heeft de verstandelijke vermogens van een baby van zeven maanden. Maar de onvoorwaardelijke liefde van haar ouders is gebleven.

Tom Steels «Veertien jaar geleden wisten we niet wat ons te wachten stond. ‘Het zal wel genezen,’ dachten we. Maar gaandeweg besef je dat het een ander verhaal is.»

HUMO De diagnose was nog niet bekend.

Steels «De diagnose hebben we pas in november van vorig jaar gekregen.»

Leen Goeman «We hadden het, na al die jaren van onderzoeken, niet meer verwacht. Alles wees op een wrede gril van de natuur, en dat blijkt het nu ook te zijn: Lob heeft een mutatie van het ALG13-gen.»

Steels «Maar die ontdekking zal niks veranderen aan haar toestand.»

Goeman «Het is toeval: mijn eitje en jouw zaadje hebben een kind gemaakt met een mutatie. Dat is niet mijn schuld, ook niet de jouwe. Lob is de eerste en de laatste in ons gezin bij wie de fout is opgetreden.»

Steels «Gelukkig is het niet erfelijk. Dat is goed nieuws voor onze twee andere kinderen, als ze later zelf kinderen zouden krijgen.»

Goeman «Over de hele wereld heb je zes kinderen met dezelfde mutatie. Ze leven in Japan, Amerika en in een niet nader genoemd Franstalig land. Ze hebben allemaal dezelfde medische problematiek: zware epilepsie, verteringsmoeilijkheden, maag- en darmperikelen.»

Steels «Jongens overleven zo’n mutatie niet, meisjes wel.»

Goeman «Het was dus een juiste beslissing om haar vorig jaar in oktober aan haar maagklep te laten opereren. Die stond voortdurend open, waardoor Lob constant reflux had. Ze hebben haar maag achter haar slokdarm omhoog gebracht en een nieuwe sluitspier aangemaakt: alles kan er nu in, niks kan eruit. Lob leeft op sondevoeding. Ze is niet meer het Lobke dat je indertijd hebt gezien. Eén jaar na je bezoek heeft ze leren lopen, maar zes jaar later ging ze weer achteruit: ze kan niet meer lopen. Maar ze is nog altijd een contente bie.»

HUMO Hoe merk je dat?

Goeman «Als je voorbijloopt, strekt ze haar armen uit en trekt je naar haar toe: ze vraagt om een knuffel. Wij interpreteren dat als: ze voelt zich goed in haar vel. Enfin, we zijn daar zeker van.»

undefined

'Veertien jaar geleden wisten we niet wat ons te wachten stond. 'Het zal wel genezen,' dachten we.'

HUMO Was het een harde klap dat ze na zes jaar weer achteruitging?

Goeman «Het is geleidelijk aan gegaan.»

Steels «Zo geleidelijk dat je het aanvaardt.»

Goeman «En je erop instelt.»

HUMO Indertijd waren jullie tevreden dat ze op het centrum Menselijke Erfelijkheid van Gasthuisberg heel langzaam de waarheid hebben verteld.

Goeman «Dat ben ik nog altijd.»

Steels (knikt)

Goeman «We werken nog altijd met professor Lagae, maar de gesprekken zijn in de loop der jaren veranderd: we worden geconsulteerd in de te volgen strategie en nemen zelf de belangrijkste beslissingen.»

Steels «In het begin wilden we al het mogelijke doen om Lobke zo ver mogelijk te laten evolueren, nu is alles gericht op comfort. Zo willen we het aantal epilepsieaanvallen verminderen. In zestien jaar tijd heeft ze nog geen enkele dag gehad zonder aanval.»

undefined

null Beeld

undefined

'In januari 2002 getuigden Tom Steels en Leen Goeman al over het hobbelige parcours van hun dochter Lobke.'

HUMO Het gebeurt élke dag?

Steels «Meestal meer dan één keer per dag.»

HUMO Was het schrikken de eerste keer?

Goeman «We snapten het niet: ‘Wat is me dat hier?’ En het bleef maar duren. Uiteindelijk is Tom gaan slapen, maar ik vroeg om een uur of één ’s nachts: ‘Zullen we haar toch niet naar de spoeddienst brengen?’ Waarschijnlijk was dat toen een zogeheten status: een aanval die niet stopt. Intussen kunnen wij dat stoppen met noodmedicatie.»

Steels «Soms toch. Ondanks al die honderden aanvallen blijft het schrikken, elke keer weer.»

Goeman «De epilepsie maakt het moeilijk om afstand te nemen, letterlijk: we durven niet zonder haar op reis te gaan, of zelfs maar op weekend. Als ze door andere mensen wordt opgevangen, moeten zij in geval van een status beslissen of ze met haar naar het ziekenhuis gaan of niet. Daarom zeg ik: ‘Wij gaan wel met haar op vakantie.’»

Steels «Wij twijfelen zelf ook nog: noodmedicatie of toch maar naar het ziekenhuis?»

Goeman «Er is een protocol: als ze zoveel aanvallen binnen de zoveel tijd heeft, geef je de noodmedicatie thuis. De tweede stap is: noodmedicatie in het ziekenhuis. En als dat niet helpt, nog eens medicatie daarbovenop. Het is een zware cocktail, die ik haar liever niet laat innemen. Haar reactie is: dagenlang wakker blijven. Normaal val je ervan in slaap. Zij dus niet.»

HUMO Heb je op het moment van zo’n aanval nog contact met haar?

Steels «Ze krijgt een aanval, ze is weg, en ze komt terug – zo zie ik het. Gelukkig lijdt ze er niet onder.»

Goeman «Het zijn de risico’s die aan zo’n aanval verbonden zijn, die het zo vervelend maken. Bij een grand mal gaat je hartslag fors de hoogte in. Als zich dat meermaals voordoet, wordt je hart zwaar op de proef gesteld.»

undefined

'Lob gaat één keer per jaar veertien dagen naar een respijthuis. Dan beseffen we weer dat er vierentwintig uren in een dag zitten'


Zotte klap

HUMO Waar is Lob nu?

Goeman «In haar dagverblijf, Het Veer.»

HUMO Wat als het daar gebeurt?

Goeman «Daar verloopt het ook volgens protocol.»

Steels «Ze bellen wel elke aanval door.»

Goeman «Dat is de afspraak. Ik zeg waar ik ben, ik schrap mijn afspraken, en ik kom haar halen. Een heksentoer, maar ik beslis het liefst zelf wat er dan gebeurt.»

Steels «Hier komt ze meer tot rust, op één of andere manier herkent ze haar thuis.»

HUMO Krijg jij, als ploegleider van Etixx-Quick•Step, dan bericht in de volgwagen?

Goeman «Als het serieus is, bel ik, anders niet.»

Steels «De wereld is klein: in geval van hoge nood ben ik in enkele uren thuis.»

Goeman «Parijs-Brussel heeft hij, bijvoorbeeld, niet gedaan omdat Lob in het ziekenhuis lag.»

Steels «In al die jaren heb ik twee koersen gemist: dat valt mee, hè.»

HUMO Speelt de angst voor een aanval door je hoofd?

Steels «Dat blok ik af, anders heb ik geen leven meer.»

Goeman «Mijn gsm staat altijd aan. Alleen, ’s nachts slaap ik zo diep dat ik niks hoor. Daar voelde ik me schuldig om, maar ik heb de goedkeuring van professor Lagae: het is niet erg, zei hij, ik mag diep slapen (lacht). Op vakantie deelt Valerie, Lobkes persoonlijke assistente (betaald met het Persoonlijke Assistentiebudget van de Vlaamse overheid, red.), de kamer met haar. ’s Ochtends vertelt ze soms over een aanval, terwijl ik nergens van weet.»

Steels «Je kunt ook een babyfoon met camera naast je bed zetten, maar dat is niet leefbaar: je bent dan voortdurend op je qui-vive. En als wij eronderdoor gaan, is het afgelopen. Je moet jezelf beschermen. Bij een heel zware aanval roept ze meestal, dan schiet je vanzelf wel wakker. We hebben daar lang over gediscussieerd: ‘Wat doen we met aanvallen die we niet zouden horen?’»

Goeman «We hebben afgesproken dat we elkaar niks kwalijk zullen nemen mocht er dan iets ernstigs gebeuren.»

Steels «Het is zoeken naar een gezond evenwicht. Er zijn nog drieduizend andere therapieën mogelijk, we kunnen niet alles uitproberen. In de eerste plaats streven we haar comfort na, met de hulp van een verpleegster, een fysiotherapeut en Valerie.»

Goeman «Godzijdank is er Valerie. Zij helpt zesendertig uur per week in het huishouden, en dat is nodig: we hebben nog twee andere kinderen, Tom heeft een drukke baan, en er is onze uit de hand gelopen hobby: vzw Bijs, waarmee we een huis voor Lob gaan bouwen.»

HUMO Die vzw is er gekomen omdat jullie de wachtlijsten beu waren?

Steels «Het is begonnen op vakantie, rond een kampvuur in Home Fabiola in Maasmechelen, waar we met vrienden waren die ook kinderen met een beperking hebben.»

Goeman «Hoe later op de avond, hoe zotter de klap.»

Steels «Het ging over de eeuwige vraag: ‘Wat gaan we later met onze kinderen doen, als ze volwassen zijn?’ Over de angst dat ze nergens zouden terechtkunnen. En dan zei er eentje: ‘Laten we zelf een huis bouwen.’ – ‘Ja,’ zei iemand anders, ‘goed idee.’»

HUMO ‘Wat later?’ Is dat de grote angst van ouders van kinderen met een beperking?

Goeman «Ik ben 40 en hij is bijna 45. Laten we duidelijk zijn: dat is nog jong (lacht). Maar je voelt dat het veel van je vergt.»

Steels «Steeds meer.»

Goeman «En er is het probleem van de wachtlijsten. Lob kan tot haar 21ste naar het dagverblijf gaan, maar daarna is hier niks meer voor haar, als zwaar mentaal en motorisch gehandicapte mét medische problematiek. Ze zou naar Bachte-Maria-Leerne kunnen, 45 kilometer verderop, op internaat. Voor die keuze stonden we: ‘Gaan we ons kind afgeven?’ Als ze binnen raakte, welteverstaan. Ze zou nu al, op haar 16de, op de wachtlijst moeten staan, gemiddeld is het vijf of zes jaar wachten.

»Geen kwaad woord over instellingen, mensen werken er met hart en ziel, maar je moet als ouder wel je kind loslaten. Je moet je schikken naar de regels van de instelling. Onze vrienden en wijzelf hebben het daar ontzettend moeilijk mee.»

HUMO Wat is er precies zo moeilijk?

Goeman «Het móéten loslaten van je kind.»

Steels «Je eigen kind aan ‘een bezoekuur’ koppelen.»

Goeman «Als oudere kinderen gaan studeren, gebeurt dat in overleg: ‘Wat ga je studeren?’ ‘Waar doe je dat?’ Nu lijkt het alsof je alles uit handen geeft, zonder meer. Je bent alle invloed kwijt. Dat gaat ook om op het eerste gezicht domme dingen, zoals: ‘Welke pamper zullen ze haar aandoen?’ Of: ‘Zullen ze haar haren wel in een staartje knopen?’ Of: ‘Zullen ze de juiste zonnecrème smeren?’ Je moet zoveel afstand nemen. Voor sommige mensen werkt dat, voor mij totaal niet. Lob heeft ook nog te veel medische moeilijkheden.»

Steels «Ze ziet er sterk uit, maar ze is ontzettend fragiel.»

Goeman «Je moet haar van dichtbij opvolgen.»

Steels «Dat kan in het huis van vzw Bijs. Onze filosofie is: onze kinderen groeien op in een omgeving waar ze op hun gemak zijn.»

HUMO Kan een huis dat niet thuis is, aan die eis voldoen?

Steels «Dat is wel de bedoeling, daarom houden we het kleinschalig en dichtbij – in de buurt van het voetbalstadion van Sint-Niklaas.»

Goeman «Het uitgangspunt is: de ouders voeren de regie.»

Steels «Wij beslissen hoe ons kind leeft. Wat niet eenvoudig is: elk gezin heeft zijn eigen cultuur. Als je aan zo’n project begint, weet je dat er problemen zullen komen. Het gaat om een bouwproject van meer dan 1 miljoen euro, om de organisatie van zorg – dat is niet min. Dus we hebben met elkaar afgesproken: ‘Voor elk probleem is er een oplossing.’»

Goeman «We hebben ons project aan het stadsbestuur voorgesteld en een bouwgrond in pacht gekregen voor zestig jaar. De vzw Abram heeft het gebouw geprefinancierd, wij zullen na vijfendertig jaar eigenaar zijn.»

undefined

null Beeld

undefined

'Geen kwaad woord over instellingen, mensen werken er met hart en ziel, maar je moet als ouder wel je kind loslaten.'


Blijven schommelen

HUMO Krijgen jullie applaus van de officiële instanties omdat jullie op eigen houtje de zorgsector overnemen?

Steels «In Nederland hebben ze op die manier de wachtlijsten weggewerkt. Daar krijgen kinderen met een beperking een budget dat hun ouders naar eigen goeddunken mogen besteden.»

Goeman «In België hebben ze intussen ook een Persoonsvolgend Budget gecreëerd in plaats van een Persoonlijk Assistentiebudget. Je mag als persoon met een beperking zelf je zorg inkopen. Alleen, dat geldt uitsluitend voor meerderjarige kinderen met de hoogste prioriteit. Voorlopig komen minderjarigen daar niet voor in aanmerking, tenzij ze, zoals wij, al een Persoonlijk Assistentiebudget hebben.

»Vijf van de negen kinderen van ons huis hebben een Persoonlijk Assistentiebudget dat wordt omgezet in een Persoonsvolgend Budget. De andere vier kinderen – van wie er drie meerderjarig worden in 2016 – hebben een goedkeuring voor een Persoonsvolgend Budget, maar er is geen kapitaal. Wanneer zal dat er zijn? Op die manier komen er dus gewoon andere wachtlijsten.»

HUMO Met hoeveel personeel gaan jullie werken?

Goeman «De wet zegt: maximaal twee personen voor negen bewoners. Maar onze groep is heterogeen, het gaat om kinderen met erg verschillende beperkingen. Drie begeleiders zou ideaal zijn. De bedoeling is wel dat wij, ouders en broers en zussen, te allen tijde kunnen binnenspringen.»

undefined

'Als wij eronderdoor gaan, is het afgelopen'

HUMO En dat die drie mensen ten dienste van jullie staan?

Goeman «Ten dienste van de kinderen.»

Steels «We hebben een tussenpersoon die, in geval van een dispuut, zal bemiddelen tussen ouders en werknemers. Want conflicten zullen er zijn, dat is onvermijdelijk.

»Het is een idealistisch project, dat weliswaar zo professioneel mogelijk georganiseerd is, met verschillende werkgroepen waarin ouders zetelen op grond van hun bekwaamheden.»

Goeman «Ik ben er fulltime mee bezig.»

Steels «Leen zit in ongeveer alle werkgroepen (lacht).»

Goeman «We overleggen ook met soortgelijke projecten. Enfin, het is meer dan een huizeke bouwen en een coucheke verf op de muren zetten. (Laat de plannen zien) Het worden drie blokken met veel glas en licht: tweelagige slaapvertrekken, een grote leefruimte en een snoezelruimte.»

HUMO Waar staat Bijs voor?

Steels «‘Bijs’ is ‘schommel’ in het dialect van het Waasland. We hopen dat de kinderen blijven schommelen tussen thuis en hun nieuwe huis. En wij, als ouders, moeten blijven duwen om de schommel aan de gang te houden.»

HUMO Laat je in Bijs je kind ook los?

Steels «Nee, Lob zal verhuizen naar een huis dat ook het onze is: we hebben het zelf gebouwd.»

Goeman «Je zult er niet ‘op bezoek’ gaan.»

Steels «Je zult er koffiezetten, naar de ijskast lopen, een krant in de keuken lezen – zonder dat iemand daar een probleem mee heeft. Wij zullen altijd met Bijs verbonden blijven. Het zijn geen aandelen die je na verloop van tijd van de hand doet, nee, het is je kind: het is voor de rest van je dagen. We zeggen het wel eens lachend onder elkaar: ‘Het is ons levenswerk’. Maar dat is het effectief.»

HUMO Een levenslang engagement met zeven ouders: dat is niet niks.

Steels «Het is eigen aan de kinderen die wij hebben: je kunt ze niet loslaten. Ze kunnen niet voor zichzelf zorgen.»

Goeman «Na ons zullen hun broers of zussen onze taak overnemen. Of later nog hún kinderen.»

HUMO Denken jullie nooit aan de praktische bezwaren die jullie prachtige project bedreigen?

Goeman (knikt) «Ik ben een charter aan het uitwerken over de rechten en plichten van ouders en plusouders. Een half jaar discussiëren we daar al over. Eén regel zal luiden: ‘Respecteer iedereen die in het huis werkt, van welke religie of geaardheid die persoon ook is.’ Of: ‘Niet roken op de kamers.’ Dat komt allemaal op papier te staan.»

Steels «Afspraken kunnen niet duidelijk genoeg zijn. Daar steken we veel tijd in. Maar we bouwen ook momenten in dat we een pint gaan pakken, met het expliciete verbod om het woord ‘Bijs’ uit te spreken. Je mag niet vergeten dat je vrienden bent.»

Goeman «De afgelopen twee jaar gaat het razendsnel: voor het bouwverlof beslissen we wie het huis zal bouwen, volgend jaar november hopen we te verhuizen.»

undefined

'In zestien jaar heeft onze dochter nog geen enkele dag gehad zonder epileptische aanval'

Steels «Het blijft, ondanks alle druk, een prachtig project van grotendeels gelijkgestemde mensen. (Lacht) We zijn nét geen sekte: we hebben een eigen taal, dezelfde gedrevenheid, veel raakpunten.»

Goeman «Je vecht allemaal voor de toekomst van je kind met een beperking. België blijft een voorbeeld in vergelijking met andere landen – we herinneren ons allemaal de beelden uit Roemeense weeshuizen. Maar ook bij ons bestaat een groot tekort aan plaatsen en voorzieningen voor kinderen met een beperking. Bij besparingen staan zij in de hoek waar de klappen vallen.»

Steels «En ze kunnen zich niet verdedigen.»

Goeman «Tegenwoordig wordt je plaats op de wachtlijst bepaald door het netwerk dat je rond je hebt: als dat groot is, noemen ze je aanvraag ‘niet urgent’. Wat niet noodzakelijk klopt. Wij hebben bijvoorbeeld een kind met een ernstige medische problematiek: ik kan mijn schoonouders niet vragen Lob op te vangen als ze een aanval krijgt. En een ouder heeft ook het recht zich te ontwikkelen: als Bijs er staat, hoop ik weer te kunnen gaan werken.»

Steels «Lob gaat één keer per jaar veertien dagen naar een respijthuis in het Pulderbos. Op zulke momenten besef je pas hoeveel tijd je hebt.»

Goeman «Er zitten vierentwintig uren in een dag!»

Steels «Zo’n gigantisch verschil. Je bent niet gebonden aan de uren van medicatie of voeding. Door de jarenlange zorg vergeet je soms wat je mist.»

Goeman «Ik verheug me op die twee weken in augustus. Maar Tom moet haar wegbrengen. De knoop in mijn maag is veel te groot.»

undefined

null Beeld

undefined

'Het gezin Steels, met Rune, Lobke en Eebe. Leen Goeman: 'Moeder van één kind zijn strookte niet met mijn toekomstbeeld.'


Geen verliezers

HUMO Hoe gaan de andere kinderen met Lob om?

Steels «Eebe, die 8 is, durft een nieuwe verpleegster weleens uit te leggen hoe het hoort.»

Goeman «Zij is ons moederke. Maar op school vertelt ze wel met tranen in de ogen dat ze binnenkort haar zus kwijt zal zijn. Rune, die 13 is, praat daar niet over. Maar als we naar Leuven zijn geweest, zal hij wel informeren naar de stand van zaken: ‘Kan ze al stappen?’»

Steels «En als je hem vraagt even op zijn zus te passen, kun je ’m voor 300 procent vertrouwen.»

HUMO Veertien jaar geleden waren jullie er nog niet uit of jullie, na Lobke, nog kinderen zouden nemen.

Goeman «Dat interview vond plaats begin 2002. Maar in augustus 2003 ben ik dus opnieuw bevallen. Moeder van één kind zijn strookte niet met mijn toekomstbeeld.»

HUMO Jullie zeiden: ‘Een tweede kind zal gezondheidsrisico’s lopen.’

Goeman «We hebben alle mogelijke onderzoeken gedaan – voor, tijdens en na de zwangerschap. De baby bleek gezond. Rune is wel gediagnosticeerd met autismespectrumstoornis, maar dat heeft daar weinig mee te maken. Twintig jaar geleden had hij dat etiket niet gekregen.»

HUMO Vind je het erg?

Goeman «Nee, het is handig. Of wacht, misschien is dat wat onhandig geformuleerd (lacht).»

Steels «Het is tof? (lacht)»

Goeman «Nee, het is handig in de zin dat Rune zonder etiket een woelig kind zou heten – slechtgemanierd, minderbegaafd, agressief, noem maar op. Nu zijn mensen bereid zijn gedrag te begrijpen.»

Steels «Mettertijd is hij wel uitgegroeid tot een toffe kerel, die zorg draagt voor anderen. Hij heeft nog zijn trekjes en eigenaardigheden, maar hij heeft die grotendeels onder controle.»

Goeman «Hij is méér dan gemiddeld begaafd, hè. Vorig jaar is hij met de scouts op kamp gegaan, back to basics: geen elektriciteit, geen stromend water, geen gsm. Hij is teruggekeerd als een andere jongen. ‘Ik ga het in mijn leven zelf moeten doen,’ zei hij.»

HUMO Wat heeft hij in de natuur ontdekt?

Steels «Geen idee, maar na dat kamp is hij hard gaan studeren, om het bijzonder onderwijs te kunnen verlaten. En hij is in zijn opzet geslaagd.»

Goeman «Ik heb de groepsleider gevraagd: ‘Wat hebben jullie in hemelsnaam met onze zoon uitgespookt?’ In zes maanden tijd heeft hij zijn zesde leerjaar afgewerkt. Volgende week is het proclamatie: ik zal een groot pak Kleenex meenemen (lacht). Hij heeft ook een leraar gehad die in hem geloofde, meester Geert. Eindelijk iemand die uitging van het goede in hem.»

Steels «Hij heeft Rune aanvaard zoals hij was, en hij heeft ’m beter gemaakt.»

HUMO Jij hebt ook een voetbalclub voor hem opgericht.

Steels «Hij speelde al bij een club voor spelertjes met autisme. Maar die wilden niet uitbreiden. ‘Oké,’ zeiden ik en een andere vader, ‘we beginnen zelf een club.’ Het idee is: gasten met autisme laten voetballen met andere jongens die elders, bij gewone clubs die steeds meer op presteren zijn gericht, uit de boot vallen. Bij ons valt alle druk weg. Het plezier primeert. En de jongeren groeien vanzelf naar elkaar toe. Ze hebben zelfs geleerd elkaar passes te geven – bij de vorige club gaf niemand zijn bal af.»

HUMO Spelen ze competitie?

Goeman «Dat willen we net niet.»

Steels «Er zijn geen winnaars en verliezers, er bestaat geen puntensysteem. Natuurlijk, die gasten willen hun wedstrijdjes winnen. Ze vliegen erin. Maar als iemand zich blesseert, zal iedereen bezorgd informeren of het wel gaat met het slachtoffer. Inmiddels hebben we zes proeftrainingen achter de rug: we hebben tachtig geïnteresseerden ontvangen en vijfenveertig leden ingeschreven. Niet kwaad voor een beginnend ploegje.»

HUMO Zaten de mensen erop te wachten?

Steels «Die indruk krijg ik toch. Tijdens de eerste training zag ik ouders met tranen in de ogen langs de lijn staan – zo ontroerd dat ze hun kind eindelijk eens zagen lachen op een voetbalveld.»

HUMO Veel voetbalouders zijn opgefokt tegenwoordig.

Goeman «Niet alleen de ouders, ook de clubs. Vanaf de U-6 (de min 6-jarigen, red.) heb je drie evaluatiemomenten per jaar, waar ouders te horen krijgen of hun kind over de vereiste capaciteiten beschikt om bij de club te blijven. Wat een stress!»

Steels «Ik kom zelf uit de topsport, maar als wij met Etixx-Quick•Step zo met onze renners zouden omgaan, hadden wij geen ploeg meer. Oké, het zijn allemaal goede renners, anders hadden ze nooit een profcontract gekregen, maar wij kijken wel naar hun kwaliteiten – niet uitsluitend naar hun gebreken.»

HUMO Zeg je nu dat het er harder toegaat in het jeugdvoetbal dan bij Etixx-Quick•Step?

Steels «Veel harder. Bij ons moet je ook presteren, maar je wordt niet drie keer per jaar geëvalueerd met het dreigement: ‘Als het niet betert, ga je eruit.’ Zo kraak je mensen. Na twee jaar maken wij de balans, renners lopen niet stijf van de stress. In alle mogelijke sporten zie je dat de jeugdopleiding te zeer is doorgeslagen in de richting van het presteren. Kinderen moeten deliveren. Voor mij is het nut van sport tot een jaar of 14: je ontwikkelen. Dat gebeurt vanzelf als je van sport houdt. Maar hoe kan dat nu, als je de spanning zo hoog opvoert? Je zadelt een kind met een trauma op als het op zo’n evaluatiemoment niet voldoet.

»In het jeugdvoetbal zouden ze aan competitie moeten doen zonder een puntensysteem. Rune doet aan free running: over obstakels klauteren en hardlopen. Je kunt dat of je kunt dat niet. Maar zelfs als je het niet kunt, is het nog leuk. Je leert lopen, vallen, duiken, turnen – het is een heel complete sport, waar geen agressieve sfeer rond hangt.»

undefined

'Mocht er iets ernstigs met Lobke gebeuren terwijl wij slapen, dan zullen we elkaar niks kwalijk nemen. Dat hebben we afgesproken'

HUMO Het blijft merkwaardig dat te vernemen uit de mond van iemand met zoveel jaar topsport op zijn conto.

Steels «Ik heb vanaf mijn 8ste aan competitiesport gedaan, maar de meeste druk legde ik mezelf op: ik wilde voor mezelf winnen. In het wielrennen heb je een natuurlijke selectie: als je niet kunt volgen, val je af. Maar ik blijf erbij: tot je 14de zou er geen druk mogen zijn.»

Goeman «Er is maar één Messi

Steels «En één Tom Boonen. En wanneer presteren die mannen het best? Als ze ’s avonds aan tafel hebben kunnen lachen en zeveren.»

HUMO Leid jij de trainingen van de voetbalclub?

Steels «Ik heb het één keer gedaan. Rune heeft me achteraf discreet gezegd: ‘Pa, zo moet je het echt niet doen.’ Ik doe dat dus niet meer, maar ik ga wel met plezier kijken: ik heb het per slot van rekening mee uit de grond gestampt.»

HUMO Is dat de rode draad in jullie leven: als het te moeilijk wordt, zoek je naar een gezamenlijke oplossing – voor een huis, een club?

Steels «We denken samen met anderen na, ja, wij zijn geen supermannen.»

HUMO En jullie denken out of the box.

Goeman «Je moet niet revolutionair denken – lichtjes vernieuwend volstaat.»

HUMO En dan doorzetten?

Goeman (knikt) «Niet opgeven. Nooit. Voor elk probleem vind je wel een oplossing, ook al sta je met je rug tegen de muur.»

Steels «Je moet opkomen voor je idee, doorduwen, tegen de stroom in gaan. Daar is met name Leen erg goed in (lacht). Hoe hard hebben we niet geknokt om Rune in de juiste klas te krijgen? ‘Het zal niet beter worden,’ zeiden ze. ‘Dat zal het wél,’ zeiden wij. In de loop der jaren leer je dat er altijd een moment komt dat het keert. Maar het keert niet als je blijft steken in dat ene moment waarop het misgaat. Je moet positief blijven, te allen tijde.»


★★★

Het is even over vieren. Voor het huis in Nieuwkerken-Waas stopt een busje: Lob wordt door de pendeldienst van dagverblijf Het Veer afgezet. Ze rolt in haar wagentje de keuken binnen, maar geeft amper een teken van herkenning. Moe van een lange dag buitenshuis, versuft door de zware medicatie. Maar vijf minuten later, als ze wat sondevoeding naar binnen heeft gewerkt, breekt de zon door de wolken. In haar stoel gaat Lob in lotushouding zitten: ze lacht, en ze strekt verlangend haar armen uit. Ze koestert zich in een knuffel van haar mama. Leen zegt: ‘Dat is ons bie.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234