TeringTyfusTelex: Onze Man op Pinkpop 2014 (Dag 1)

Een bloeddorstige bassiste, een ontroerend afscheid en – we zouden het nog vergeten - The Rolling Stones: dag één van Pinkpop is finaal achter de horizon verdwenen. Onze Man – in zijn nopjes nu hij voor de gelegenheid éíndelijk eens zonder spot die roze kniekousen uit de kast kon halen – brengt verslag uit van zijn wedervaren op de weide.

Oordoppen klaar? Roze hoedje klaar? Op zijn Hollands geleende drankbonnen klaar? Ennn… Start! *** Ja, die van u mochten er ook best wezen, maar de eerste blote benen van Pinkpop 2014 kwamen toch op naam van de zusjes Haim, die maar liefst zés stuks hadden meegebracht voor hun indrukwekkende set op de 3fm-stage. Geschoren, voor mocht u het zich afvragen. Stond gelukkig wél nog haar op: de tanden van bassiste Este Haim, die gezegend is met de vocabulaire van een truckchauffeur en de beste bass face deze zijde van Robert Trujillo. *** Este, zo verzekerde ze ons vanop het podium, had begrip voor uw zonneslag, en liet weten ‘ook hevig te zweten’. *** Nóg iets dat ze gemeen heeft met een truckchauffeur, trouwens. *** Tevens kunnen we u uit eigen ondervinding melden – alle grappen terzijde – dat er ook bíér verkocht wordt op Pinkpop. Dat luistert naar de merknaam ‘Brand’, en heeft zijn naam – zo weten we óók helaas uit ondervinding – te danken aan de gevolgen dat het heeft op de urinewegen. *** Dave King van Flogging Molly deed gelukkig aan liefdadigheid: ‘Would anyone like a Guinness?’ Een aanbod waar wij maar wat graag op ingingen. *** Want wie de dood heeft gezien, is blij met koorts. *** Verder liet King ook nog weten verrukt te zijn op dezelfde planken te mogen staan die later op de avond de dartele Mick Jagger zouden ondersteunen. *** Over de Stones gesproken: de clash der bandshirts werd op de eerste dag Pinkpop met twee vingers in de neus en een dikke tong uit de bek gewonnen door The Rolling Stones, die – zo schatten we na één blik op de wei – in al die jaren ongeveer even veel mensen gekleed hebben als C&A. *** En mínstens twee keer zo veel platen verkocht hebben. *** Eén rebel geteld toch: een kerel met zwart shirt met een simpel wit opschrift: ‘John, Paul, George & Ringo’. *** You can’t always get what you want, zeggen ze dan. *** Lau, Lau, Lau: nee, hier geen belegen grappen over de naam van Thé Lau – enkel een eerbetoon. Lau had zijn vrienden van The Scene meegebracht om op gepaste wijze afscheid te nemen van het publiek. Thé is immers ziek, en wordt nooit meer beter. De volledige recensie van het optreden van The Scene leest u elders op deze website, maar laat ons dit zeggen: kippenvel in een tent van veertig graden: het kan. *** Vooruit dan, nog één keertje, en dan nooit meer: doe ons maar drie pintjes, twee koffie en één Thé: Lau. *** Verging het iets moeilijker in diezelfde tent: White Lies. De uithalen en grote gebaren van Harry McVeigh verdampten iets te snel om echt aan het lijf te blijven plakken. Daarvoor moest Harry trouwens ook nét iets te veel concurreren met ons overhemd. Mochten er hier sterren staan, u zou er tweeënhalf zien. *** Ook naar Landgraaf afgezakt: John Mayer. Voor de songs moest u niet bij hem zijn – daarvoor houdt hij zich tegenwoordig iets te veel onledig met een spekglad soort wittemensenfunk – maar tóch zijn we blijven staan. Waarom, vraagt u? Omdat de man zich tot de gitaar verhoudt zoals The Rolling Stones tot T-shirtfabrikanten: het zijn de beste vrienden. *** Weetje: in Nederland wordt ‘Bastille’ nog uitgesproken met een duidelijk hoorbare ‘L’. *** En toevallig of niet: Bastille stond de eerste dag ook op Pinkpop. Enkele maanden geleden ondergingen we ze nog in de Lotto Arena, wij dus benieuwd of we ondertussen ons oordeel van toen – ‘de bestorming was beter’ – moesten bijstellen. *** Ons oordeel nu: ‘de bestorming is beter, maar Bastille lijkt beter tot z’n recht te komen op een warme festivaldag met vrachtwagenladingen bakvissen op de eerste rijen.’ *** Este Haim laat ondertussen weten elke ochtend drie Bastille-fans tot zich te nemen als ontbijt. Dat is bij dezen toegevoegd aan de rider voor Rock Werchter, Este. *** Indien u dit helemaal tot het einde gelezen hebt om meer over de beurt van The Rolling Stones te lezen: pech, die recensie vindt u óók elders op deze website. *** Een boodschap van algemeen nut dan, om de eerste festivaldag af te sluiten: die stukken watermeloen mogen dan wel de perfecte verfrissing zijn op een bloedhete dag, die achtergelaten schillen op de grond zijn lévensgevaarlijk glad wanneer je er op trapt. *** Stapten we nietsvermoedend de festivalwei op, plantten we een voet op zo’n onding en belandden we met een rotvaart met onze neus in het weelderig décolleté van een blonde vrouw van middelbare leeftijd met een wel héél diep uitgesneden Stones-shirt. *** ‘Meloenen?’, vroeg ze. Waarop wij: ‘Het scheelt niet veel.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234