TeringTyfusTelex: Twee pintjes en de brandzalf, dag twee op Couleur Café 2015

‘Hoezo, dag twéé?’ Jawel, dag twee. De reden waarom u tot op heden geen verslag van dag één zag verschijnen uit de tengels van ondergetekende? Dat zit zo.

Uit pure euforie om de weer als vanouds mieters goede sfeer, in samenwerking met de koperen ploert - die op Couleur Café doet als het betere burgertrutje met pofbroek en vastbesloten is een weekend lang te doen alsof ze Afrikaans is - wierpen we ons iets té enthousiast op de myriade aan exotische eetstands. ✤✤✤ De Malagassische inktvis? Prima! De Nigeriaanse nacho’s? Succulent! ✤✤✤ Tot we aan het Guatemalteekse stoofpotje van pepers toe waren, en aan het hallucineren sloegen. We zagen piramides, parkeerproblemen, een vos met de stem van Johnny Cash die ons aanspoorde onze zielsverwant te zoeken. En we zagen Wyclef Jean, die breedlachend maar onstabiel surfte op de golven die de Fugees ooit gemaakt hadden. ✤✤✤ Toen we uren later wakker werden, lagen we voor het hoofdpodium. Daar zagen we Wu-Tang Clan. En jongens, wat suckten ze. Lees er hier alles over. ✤✤✤ En Wu-Tang Clan mag dan wel nuthing ta fuck with zijn: als ze het zélf doen, moeten ze niet komen klagen dat er de volgende keer wél plots heel wat afgenaaid wordt. ✤✤✤ Dag twee begon dus met duizelingen en maagpijn. Even dachten we zelfs dat onze Guatemalteekse pepers weer aan het roeren sloegen, toen bleek dat we naar 1995 stonden te kijken. ✤✤✤ Het bleek echter de groep, niet het jaar. ✤✤✤ Franse rap, jammer alleen dat we ons maandrantsoen aan Franstalige hiphop dan al ingeslagen hadden bij Starflam, dat lekker van eigen bodem kwam wezen en een thuismatch speelde in de Univers-tent. En met Franstalige hiphop is het nu eenmaal als met Guatemalteekse stoofpotjes: één hap te veel en je krijgt zure oprispingen. ✤✤✤ Wél punten voor de met kunde uitgekozen groepsnaam: 1995 was met voorsprong het beste muziekjaar van de jaren negentig. ✤✤✤ Ook deze editie bewijst Couleur Café weer eens het fairtradeste festival te zijn in België: standjes van Oxfam zijn er geen uitzondering, ze zijn er de regel.

✤✤✤ Tevens ook het enige festival waar de weed geteeld wordt door een boer die een éérlijk loon krijgt voor z’n noeste arbeid. En dat proéf je. ✤✤✤ Bij de stand van Greenpeace kon u naar verluidt dan weer een bedreigde diersoort naar keuze steunen. Mocht u nog een dier in nauwe schoenen zoeken om uw spaarcenten toe te werpen: deze Humo-journalist is nog altijd hulpbehoevend. ✤✤✤ Over bedreigde diersoorten gesproken. Ook dit jaar weer pront aanwezig met eigen stand, ondanks alles: FM Brussel. Moedig voorwaarts! ✤✤✤ Aan de UNICEF-stand zijn we dan weer uitleg gaan vragen. Hoe kan het in godsnaam dat we als kleine koter steevast moesten aanhoren hoeveel hongerige kindjes er wel niet zijn in Afrika, terwijl er hier elk jaar honderden Afrikaanse culinaire specialiteiten verkocht worden? ✤✤✤ Tien minuutjes te laat op het podium, maar sprak dan wat rapper op het podium: Busta Rhymes. ✤✤✤ Even dachten we dat hij z’n lijvige bodyguard vooropgestuurd had om de boel te beveiligen, maar het bleek Busta zélf. Om maar te zeggen dat onze vooral aan MTV schatplichtige herinneringen aan Busta Rhymes dringend aan een update toe waren. ✤✤✤ Gelukkig staan we boven gratuit lachen met iemands gewicht, en concentreren we ons op de show. Busta kan het namelijk nog altijd, ratelen alsof z’n mond gefabriceerd werd bij FN Herstal. ✤✤✤ Maar als Busta ook vaak Afrika aandoet met zijn tour, beginnen we plots toch weer te begrijpen waarom er daar zoveel hongerige kindjes zijn. ✤✤✤ Oeps, sorry. Toch gratuit. ✤✤✤ Dat van die fairtrade nemen we trouwens terug: net gemerkt dat je op Couleur Café maar liefst véértig bekers moet verzamelen voor je er ook maar één gratis drankje voor krijgt aan de bar. ✤✤✤ Loon naar werk! ✤✤✤ Maar opstootjes ziet u niet op Couleur Café, laat staan dat er ooit een mosh pit gestart wordt. Nee, eensgezindheid troef. Zoals toen er bij Alborosi & The Shengen Clan – Italiaanse reggae, het bestaat – werd gevraagd wie er zoal te vinden was voor de legalisatie van softdrugs. ✤✤✤ Preaching to the choir, heet dat. ✤✤✤ Toch één klein handgemeen gezien: een argeloze festivalganger die het waagde z’n lege bekertje op de grond te gooien voor de ogen van een stel blootvoetse dreadlocks. Het werd heel snel héél lelijk. ✤✤✤ Nog een unique selling point: Couleur Café is het enige festival waar je als onwetende artiest je podium op kan komen struinen en je er niét naast zit als je de menigte begroet met ‘Hello, Brussels!’ ✤✤✤ Volgend jaar Pharrell op de affiche, dus. ✤✤✤ Modestep nog eens tegen het lijf gelopen. Dat was alweer van Rock Werchter 2013 geleden, maar ons verdict luidt eigenlijk nog altijd hetzelfde. ✤✤✤ Wij citeren uit eigen werk: ‘Erg verfijnd is het niet - om de term 'teringherrie' maar niet te gebruiken - maar het brengt in de juiste omstandigheden wél de juiste mensen aan het dansen.’ ✤✤✤ Toch nog even over Busta Rhymes, die op Couleur Café ook het meest onwaarschijnlijke eerbetoon meegebracht had: het op alle vlakken schabouwelijke ‘CoCo’ van zijn beschermeling O.T. Genasis – lees: een misprijzen van zowat elke mens geboren met oren aan z’n kop. ✤✤✤ Gek genoeg geloofden we Busta wél volledig toen ie ‘I got baking soda’ mee stond te lippen op het podium. Probeer zo’n taart anders maar eens mooi te doen rijzen in de backstage. ✤✤✤ Oeps. ✤✤✤ Mooiste paar kniekousen was dan weer dat van Zoé Colotis van Caravan Palace, dat op het hoofdpodium een poging deed tot elektroswingen en daar met wisselend succes mee wegkwam. ✤✤✤ Tweede plaats ging naar het kekke stel van Sven Gatz, die eigenhandig al begonnen was aan de afbraak van de stand van FM Brussel. Dagje te vroeg, Sven! ✤✤✤ Beste nummer over kniekousen blijft echter ‘Knee Socks’ van Arctic Monkeys. ✤✤✤ Ooh! Aah! ✤✤✤ Nee, geen andere elektrische swingers, wél het traditionele vuurwerk dat weer eens de zaterdagavond kwam afknallen. ✤✤✤ In de Dance Club ging dat knallen trouwens gewoon verder na middernacht, toen Tourist LeMC u nog eens kwam uitleggen wat dat is, zo’n Antwerpse jongeling zijn rond de eeuwwisseling. Het publiek, veelal Brusselse jongelingen, leek niet altijd méé met het taaltje waarin Tourist de parking toesprak, maar liet het zich voor de rest bijzonder welgevallen. ✤✤✤ In tegenstelling tot ons Guatemalteekse stoofpotje, dat het net op een gewelddadig evacueren heeft gezet. ✤✤✤ Ajuus!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234