'Terug naar Siberië': het vloeistofpeil in Martin Heylen

'Ik ben klaar met mijn lichaam zo op de proef te stellen. Ik heb marathons gelopen, de Kilimanjaro beklommen, verschrikkelijke temperaturen verbeten: 't is eigenlijk wel genoeg geweest.' Martin Heylen over 'Terug naar Siberië'

Geef de reiziger een stoel, geef hem brood en droge kleren, laat hem zitten bij de haard. In de pub in Oostende waar Martin Heylen (50) en ik hebben afgesproken, moet die haard niet opgepookt worden: de opwarming van de aarde doet het meeste werk. Maar 'Terug naar Siberië': één van de beste televisieprogramma's van dit seizoen. Het wordt in Oostende gemonteerd, omdat Martin Heylen en zijn medewerkers eigentijdse mensen zijn die de files naar het hoofdstedelijk gewest meer dan zat zijn, en omdat moderne montageapparatuur overal geïnstalleerd kan worden, ook in een appartementje aan de kust.

Eens was Martin mijn collega, die voor Humo lange reportages schreef over ongemakken die hij zichzelf aandeed: participerende journalistiek. De schrijvende pers is uiteraard je ware, maar toch week Martin naar de televisie uit. Hoe kwam dat?


MARTIN HEYLEN « Ik was een spons toen ik schreef: ik absorbeerde zoveel mogelijk. Als de spons van alles had opgeslorpt, moest ze opnieuw uitgeknepen worden: dat is dan het schrijven zelf, het lastigste dat er is. En als ik uitgeknepen was, was ik een zombie - mijn vrouw kon niet meer met me communiceren. Op een bepaald moment dacht ik: 'Wil ik dit wel voor de rest van mijn leven doen?' Ik schatte dat ik als schrijvend reporter hooguit nog zes percent beter zou kunnen worden: als een goed Humo-journalist honderd percent is, dan zou ik maximaal zesentachtig kunnen halen.

» Ik had net gehoord dat Wouter Vandenhaute en Mark Uytterhoeven een productiehuis hadden opgericht, en ik ben me bij Wouter gaan aanbieden. 'Wat kún jij eigenlijk?' vroeg hij, en ik heb geantwoord: 'Ik weet het eigenlijk zelf niet.' Maar ik heb eraan toegevoegd: 'Ik kan heel goed met mensen omgaan. Ik kan me heel goed in ze inleven. En er zit veel deugnieterij in mij.' Ik mocht één week meedraaien met 'Man bijt hond', en na die week heb ik hem gezegd: 'Dit wil ik doen.' Het mocht, en elke avond reed ik fluitend naar huis. Tot dan toe had ik altijd eenzaam voor een pc gezeten, maar nu moest ik met mensen samenwerken en overleggen. Dat ik dat kón, was een ontdekking, want ik dacht dat ik een geboren einzelgänger was. Het duurde niet lang of ik wist: 'Bij de televisie kan ik maximaal groeien, veel meer dan de zes percent die ik als schrijvend reporter nog kon vooruitgaan.'»

U vindt het volledige interview met Martin Heylen in Humo 3457

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234