Terzake docu 'Danny in Arabistan': 'In de Gazastrook is de enige uitweg de dood'

De Libanees-Nederlandse journalist Danny Ghosen trok de Arabische wereld rond, op zoek naar de verhalen van de straat. Het resultaat, ‘Danny in Arabistan’, is een zesdelige reeks die vanaf maandag 24 juli te zien is in ‘Terzake Docu’.

Danny Ghosen «Ik stoor me vaak aan de beelden van de Arabische wereld die je op het internet en op tv vindt. Dat stukje van de wereld bestaat heus niet alleen uit mensen die zichzelf opblazen. Er is zoveel léven, en dat wilde ik laten zien.

»Ik was dus op zoek naar een andere kant, maar niet per definitie een mooiere. Want de Arabische wereld is keihard: de mensen moeten knokken voor hun bestaan. Daar had ik het zelf lastig mee: overdag ontmoet je vaak mensen die geen toegang hebben tot water, maar daarna ga je als journalist naar je hotel, waar je een weldadige douche neemt en lekker tafelt in het restaurant. Ik ben zelf opgegroeid in armoede, dus ik weet precies hoe het voelt om niets te veel te hebben. Maar bij het maken van deze reeks heb ik leed gezien waarvan ik dacht: ‘Hoe kán het dat dit nu nog bestaat?’»

HUMO Blijft er in Egypte en Tunesië nog iets over van de Arabische Lente?

Ghosen «In Egypte is de revolutie helemaal dood. De mensen zitten daar niet te wachten op nog een opstand. Ze hebben het geprobeerd, aanvankelijk met succes, maar nu is die verworven vrijheid teruggedraaid naar een nog lager level dan vroeger. Ze hebben daar gewoon weer een andere dictator met een andere achternaam. In Tunesië begon het allemaal, en daar kun je de revolutie voor een deel geslaagd noemen. Alleen moet je je afvragen hoelang het land nog de meest seculiere islamitische staat is: dubieuze partijen staan er klaar om de macht te grijpen. Nee, veel heeft het niet opgeleverd: ik denk dat de rijken alleen maar rijker zijn geworden, en de armen armer.»

HUMO Je hebt zelf tot je 15de in Libanon gewoond.

Ghosen «Klopt. Daarna ben ik samen met m’n ouders voor de burgeroorlog naar Nederland gevlucht – dat is inmiddels 25 jaar geleden. Het was een moeilijke tijd: ik werd uit m’n vertrouwde omgeving weggehaald en moest weer helemaal van nul beginnen in een land dat ik niet kende. Achteraf gezien ben ik er natuurlijk heel blij mee, maar op het moment zelf had ik er helemaal geen zin in.

»De aflevering over Libanon is de meest persoonlijke: het doet me nog altijd pijn om ernaartoe te gaan. Elke keer denk ik: ‘Het is er nog slechter aan toe dan de vorige keer.’ Dat heeft te maken met de criminelen die aan de macht zijn, en het land leegzuigen. En die twee miljoen vluchtelingen die in Libanon verblijven zetten het land ook onder druk.

»Er zit in elke aflevering wel iets dat je midscheeps raakt. In de eerste ga ik naar Palestina, naar een stukje van de Gazastrook dat helemaal afgesloten is van de rest van de wereld. Ik kreeg het er zo verschrikkelijk benauwd dat ik heel blij was toen ik er weer weg kon. Je zult daar maar opgroeien: de enige uitweg is er de dood.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234