null Beeld

The Accountant

Ben X.

Erik Stockman

Ben Affleck als autist in een misdaadprent: wij zaten ons al op voorhand te verkneukelen. Christian Wolff, de autist in kwestie, lacht bijna nooit, maakt geen oogcontact met zijn medemensen, raakt in paniek wanneer hij een taak niet kan afmaken, breekt zijn reepjes gebakken spek dwangmatig in drie stukjes, en is naar de meisjes toe nog minder in staat tot smalltalk dan wij op een goede dag in Café De Video. Van ‘Rain Man’ weten we dat autisten in Hollywoodfilms altijd beschikken over één of andere speciale gave, en in het geval van Christian is dat: boekhouden.

Heeft een gewone boekhouder zes maanden nodig om de kas van een multinational te controleren, dan klaart Christian de klus in één voormiddag. Dat gaat zo: hij spreidt de handelsboeken van de afgelopen dertig jaar open op een lange tafel, scant met zijn ogen bliksemsnel de saldo’s en de balansen, tekent de glazen wanden van zijn kantoor als een bezetene vol met allerlei ingewikkelde formules en wiskundige vergelijkingen waarvan hij er hier en daar één met een rode boardmarker omcirkelt, zet een stapje achteruit en ziet vervolgens in één enkele oogopslag waar de gaten in de begroting zitten.

Misschien eens naar Christian bellen, meneer Van Overtveldt? Zo nu en dan mikt hij een pilletje Zoloft tussen zijn lippen, maar uit ‘The Accountant’ blijkt dat er eigenlijk geen betere therapie tegen autisme bestaat dan de liefde: wanneer hij een mooie vrouwelijke collega ontmoet (Anna Kendrick), is Christian ineens wél in staat tot grapjes, glimlachjes en genegenheid. In een reeks flashbacks zien we hoe zijn vader, een bikkelharde legerkolonel, hem als kind loodzware gevechtstrainingen liet doorworstelen bij een in een onvermijdelijke witte kimono gehulde martial arts-meester in het Verre Oosten: aha, dat verklaart waarom de volwassen Christian bij machte is om al kungfuvechtend tientallen gewapende tegenstanders tegelijk uit te schakelen.

Behalve een hoogfunctionerende autist is Christian dus ook een hoogfunctionerende vechtmachine, en dat is nodig ook: na de uurtjes pluist hij immers de facturen uit van Mexicaanse kartelbazen, geldwitwassers, moordenaars en ander levensgevaarlijk volk. Al bij al zou je kunnen stellen dat Affleck in ‘The Accountant’ opnieuw een superheld neerzet, een autistische deze keer, waarbij de flashbacks naar de kindertijd de rol vervullen van origin story: alleen de cape ontbreekt. Het geweldige is dat Affleck, ook al zet hij een compleet ongeloofwaardig personage neer in een compleet van de pot gerukte plot, er grandioos mee wegkomt.

‘t Is dan ook een grandioze teleurstelling dat regisseur Gavin O’Connor (‘Warrior’) naar het einde toe zijn heil begint te zoeken in een schep saaie shoot-outs, een hagel van onthullingen die men al van mijlenver ziet aankomen, en een reeks plotwendingen die de goeie ouwe John Lithgow tijdens de finale wel vier keer verbijsterd doen uitroepen: ‘Wat is hier aan de hand?! Maar wat is hier toch aan de hand?!’ Desalniettemin kijken wij nu al uit naar ‘Accountant v Superman’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234