The Afghan Whigs - Do to the Beast

The Afghan Whigs hebben ons de weg naar soul gewezen. The Supremes, Al Green, ‘Dark End of the Street’, zelfs The Detroit Spinners. Als de wind goed zat, draaide Greg Dulli live weleens ‘When Doves Cry’ van Prince­ door zijn eigen nummers, die op zich al blank stonden van de zwarte gloed. Wij wisten niet wat we hoorden, maar dankzij hem wél waar we moesten gaan zoeken.

Die ebonieten sound van The Afghan Whigs, die met elke plaat een beetje verder wegdreef van het pure gitaargeluid en de withete noise van hun Sub Pop-debuut ‘Up in It’, is op ‘Do to the Beast’ in wel heel royale doses aanwezig. Wij willen niemand dik noemen, maar: deze plaat zit goed in het vlees. Violen, blazers, piano, triangel: gelukkig blijft er altijd net genoeg plaats over voor de typische gitaren die The Whigs vanaf het prille begin van hun tijdgenoten onderscheidden. Maar wat doet die beat daar in ‘Can Rova’?

Voor sfeer en ongezelligheid krijgen The Whigs van ons een negen. ‘Do to the Beast’ is donker en onheilspellend, fluwelen lakens op een spijkerbed, en Dulli bedrijft als vanouds de liefde met het mes tussen de tanden. En de songs? Voor die vraag waren we al bang.

Het begint alleszins niet goed. ‘Parked Outside’ lijkt wel voorin geposteerd om nieuwsgierigen af te schrikken: harde, lelijke gitaren (Op een Afghan Whigs-plaat!), veel branie, heel weinig flair. Dulli struikelt uit de startblokken omdat hij zich na een afwezigheid van zestien jaar te hard wil bewijzen, en ‘Matamoros’ is daarna zelfs een regelrechte draak – cross-over van lang, maar lang niet lang genoeg geleden. Gelukkig stelt ‘It Kills’ orde op zaken. ’t Is een klassieke, meesterlijke Whigs-compositie van het type ‘slaan en zalven en dan nog eens slaan’, en veruit het beste wat ‘Do to the Beast’ te bieden heeft.

De atypische single ‘Algiers’ gaat op de goeie weg verder (Wie wordt de intro van ‘Be My Baby’ ooit beu?), net als ‘Lost in the Woods’, waarin een schizofrene Dulli z’n groep heel mooi laat alterneren tussen zoete broodjes en dreigementen. In ‘The Lottery’ gaat het vervolgens weer mis, daar moeten we niet flauw over doen. En wat doet die beat daar in ‘Can Rova’?

Wij tellen vijf aardige tot goeie songs op ‘Do to the Beast’ – ook het afsluitende trio ‘Royal Cream’, ‘I Am Fire’, en ‘These Sticks’ mag er zijn – maar slechts één (1!) meesterlijke. Dat is weinig, te weinig, in vergelijking met ‘Black Love’ (6), ‘Congregation’ (8), en ‘Gentlemen’ (11).

Tweeënhalve ster, als Dulli en co. beloven dat ze deze zomer op Cactus ‘Miles Iz Ded’ zullen spelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234