The Amazing Spider-Man 2

Beter dan nummertje één, maar wij blijven terugverlangen naar Tobey Maguire.

Een blijvende indruk heeft de ‘Spider-Man’-reboot van twee jaar geleden niet op ons geheugen achtergelaten – bij gebrek aan een charismatische hoofdacteur, een memorabele booswicht en een frisse plot zwierde Spidey er zelfs los doorheen. En dan nu de vier magische woorden: de sequel is beter. Een tikkeltje. De eerste tien minuten zijn meteen adembenemend goed: een spannend voorval in een genomisch laboratorium culmineert in een razend knap gefilmd lijf-aan-lijfgevecht in een neerstortende privéjet. Wow! Die proloog, een James Bondfilm waardig, trekt – met behulp van kilometers spinrag, dat spreekt – een avontuur op gang dat genoeg knappe scènes bevat om van een entertainend stukje cinema te kunnen spreken.

De leviterende Electro (Jamie Foxx speelt de elektrisch geladen booswicht) die boven Times Square dodelijke bliksemschichten uit z’n vingertoppen laat knetteren; de ontzinde Harry Osborn (Dane DeHaan) die zichzelf een gevaarlijk spuitje zet; de ingekapselde Electro die op de tonen van een wals van ­Johann Strauss wordt onderworpen aan de onderdompelingsprocedure: op die momenten voel je dat er stroom staat op ‘The Amazing Spider-Man 2’.

Maar té veel elektriciteitspannes onderbreken de fun: regisseur Marc Webb legt naar ons gevoel opnieuw iets te veel nadruk op Peter Parkers nogal klef overkomende amoureuze besognes, de ietwat ontgoochelende special effects maken dat de Spinnenman er in sommige scènes uitziet als een tekenfilmfiguurtje op speed, en al bij al zagen wij iets te veel actietaferelen van het je-zit-erbij-en-je-kijkt-ernaar-type. Maar het grootste probleem van ‘The Amazing Spider-Man 2’ ligt bij Spidey zelf, en bij de veel te grote dosis comic relief die hij van de scenaristen krijgt toegeschoven. De ‘Yo, stroomvreter!’ waarmee de Spinnenman zijn tegenstander aanspreekt; Spidey die de onderbroek van een booswicht naar beneden trekt; Spidey die de knetterende Electro te lijf gaat met een brandweerhelmpje op: flauw, hoor.

We weten het wel, niet alle superheldenfilms moeten de gravitas hebben van de Batman-trilogie van Christopher Nolan, of de ethische dimensie van de ‘X-Men’-franchise, of de cool van ‘The Punisher’, maar toch: wanneer je als filmmaker het punt bereikt waarop je van je superheld een half schertsfiguurtje begint te maken, wanneer je niet langer lijkt te geloven in de dramatische kracht van je eigen schepping, tja, dan is dat toch een beetje het begin van het einde.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234