The Black Dahlia

'Ik snap er niets van,' zou James Ellroy, de demon dog of American literature, hebben geblaft nadat hij de afgewerkte versie van 'The Black Dahlia' had gezien. Hij had ook 'Sfeervol' kunnen zeggen, of 'Prachtige decors', maar zijn eerste reactie was dus vernietigend - en eigenlijk wel juist.

De film, die zich net zoals die andere Ellroy-verfilming 'L.A. Confidential' ingraaft in de ranzige ondergrond van Los Angeles, is niet echt slécht, maar het scheelt niet veel. Er mocht nochtans iets van worden verwacht: Brian De Palma voerde de regie, Scarlett Johansson speelt zichzelf (een bloedmooie femme fatale die harten verscheurt) en hoofdacteurs Aaron Eckhart en Josh Hartnett zijn - als we ons buurmeisje mogen geloven - twee mooie jongens. Eckhart en Hartnett vertolken twee tot flikken omgeturnde bokskampioenen die de gruwelmoord op een would be-actrice trachten op te lossen en verstrikt raken in een ingewikkeld web van corruptie, bedrog, porno, en heel veel fatale grieten. Alle onvermijdelijke film noir-ingrediënten zijn van de partij, van de mijmerende offscreenstem ('Niets blijft eeuwig begraven') tot de melancholische trompet die eenzaam doorheen de prachtig aangeklede sets waait. Met de mood zit het dus wel goed - op de beste momenten ademt de film de sfeer uit van een pulproman uit de jaren veertig - maar de vertolkingen zijn erg ongelijk: tussen Eckhart en Hartnett knettert het lang niet zo gevaarlijk als tussen 'L.A. Confidential'-sterren Guy Pearce en Russell Crowe, terwijl Johansson, die hier toch een soort Lana Turner-achtige ontvlammingsfactor mist, van het scherm wordt ge-femme-fataled door de giftig-sensuele Hilary Swank.

Maar het grootste probleem van 'The Black Dahlia' heet Brian De Palma. Toen De Palma nog de voetstappen kon drukken van Hitchcock ('Dressed To Kill', 'Body Double') was hij goed op dreef, maar sinds hij niet meer in vorm is - 'Carlito's Way' was zijn laatste echte goeie - willen zijn films al eens compleet over de top gaan. Zoals nu weer: wist regisseur Curtis Hanson de complexe intrige van 'L.A. Confidential' naar een razend spannende climax te sturen (die shootout in het motel!), dan vindt De Palma, die blijkbaar niet in staat was om de talloze plotlijntjes van 'The Black Dahlia' fatsoenlijk te ontwarren, er niets beter op dan zijn film te laten culmineren in een potsierlijke vaudeville. Men zou hem met een trompet om de oren moeten slaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234