The Black Heart Rebellion (DE Studio)

‘Een soundtrack bij een onbestaande film’: dat was vroeger wel eens de beschrijving van de muziek die The Black Heart Rebellion maakt. Sinds de Iraans- Amerikaanse Ana Lily Amirpour een vampierenprent draaide, moet het bijvoeglijke naamwoord van hierboven geschrapt, en twee andere eraan toegevoegd worden. En dan kunnen wij de nieuwe composities van die experimentele rockers superwijze geluiden noemen. Bij een keicoole zwart-wit film.

Of tenminste toch mooie, poëtische en kunstzinnige cinema, waarin een eenzame bloedzuigster door de straten van het fictieve Perzische shithole Bad City doolt. Het naamloze meisje is op zoek naar liefde; misschien vindt ze die, misschien ook niet. Om dat te weten te komen moet je ‘A Girl Walks Home Alone at Night’ tot op het einde uitzitten, en dan nog. Trouwens; als je die arthorror- show nu niet gezien hebt, is dat niet zo erg, want The Black Heart Rebellion speelt wellicht nog concerten zoals vanavond. Laat dat streamen dus, en huur de dvd of Blu-ray alsjebieft nog niet.

Er is ook een plaat; de Gentse ex-doommetalo’s waren zo tevreden over hun AGWHAN-concerten op het MOOOV Filmfestival 2017, dat Pieter Uyttenhove en co. tunes van toen in een lp hebben gestoken. Als je die morgen in de betere platenzaak pardoes tegen het lijf loopt en koopt, is dat fijn voor jou. Maar, nogmaals: consumeer beelden en klanken eens tegelijk.

Wij doen dat in het Antwerpse kunstencentrum DE Studio; daar horen we tijdens minuut één zacht versterkergezoem, en Alexander Maekelberg, die zijn getokkel daarover op een oed in een loop zet. Geen idee of je dat Arabische snarending in iets open kunt stemmen, maar het spel van die gitarist klinkt een beetje als het lawaai van Sonic Youths ‘EVOL’. De basdreunen van Emeriek Verhoye knipogen dan weer naar Sunn O))). En later, maar ook tijdens de eerste minuten al, lijkt het alsof Uyttenhove ons als een volleerde imam wil laten knielen voor allah.

‘t Is moeilijk, maar diehard-atheïsten weigeren dat, natuurlijk. Nee, dan kijken we liever naar Sheila Vand, want zij is het skateboardende en in een chador gehulde hoofdpersonage The Girl. Arash Marandi-de James Dean van de film- bestuderen wij ook graag, omdat die haar toekomstige vriendje speelt. Maar wacht, wacht: nu gaan we veel te snel, want weten we dus niet of het touche zal zijn tussen die twee. In Bad City, waar geen ene fuck te doen is, waar pooiers en junks denken dat ze zich alles kunnen permitteren, en boertige olieraffinaderijen boven iedereen en alles uittorenen, zien we eigenlijk alleen heel voorzichtig een verboden liefde openbloeien. Jawel, een verboden: zij is een outcast, een bloedloze ondode die geen hamburgers lust, hij een tuinman annex lekker ding die de rich girls misschien stiekem kan naaien, en wiens vader belang hecht aan sociaal status. Ook al is hij zelf een junkie.

We zeiden het hier al eerder: die liaison dangereuse levert Ana Lily Amirpour een fantastisch product op. Eén dat het midden houdt tussen het surrealisme van David Lynch, de sociale kritiek van Pedro Almodóvar, een film noir à la Jim Jarmusch, en een hele hoop graphic novels. Prachtig!

Terug naar de muziek, nu. We verwezen al naar Sonic Youth. En naar Sunn O))); mogen we daaraan toevoegen dat als Uyttenhove gorgelt, hij ons aan Attila Csihar doet denken? Voor de leken, mochten die dit lezen: Csihar doet al eens mee met dat bandje van Stephen O'Malley. By the way: hij is ook een ex-zanger van de legendarische black metalband Mayhem. Als elektronische toestelletjes beepen en wooshen, krijgen we zin om de schijfjes van onze favoriete Finse neuroten Pan Sonic nog eens op te leggen. Maekelberg bespeelt dus exotische snaren, maar ook een gewone gitaar. En als we echt goed luisteren naar wat er uit zijn versterker komt, tja, dan horen we ook weer avantgardistische stukken als ‘Loop’ en ‘Noise’ van The Velvet Underground.

Maar genoeg genamedropt! The Black Heart Rebellion is bovenal zichzelf, en dat betekent: een potpourri van oosterse en westerse ritmes, raadselachtig geratel, galmende klankkasten, en flarden blues. En veel postrock. Als het moet klinken ze ingetogen, maar raaawken doen ze hier in Antwerpen zeker ook. Wat ze dan allemaal spelen? ‘Body Breakers’ vanop ‘People, When You See the Smoke, Do Not Think It Is Fields They're Burning’. Voor de rest allemaal nieuwe songs. Eentje daarvan heet ‘We Are Hopeless. Weep’. Voor alle duidelijkheid: wij, ja wij, zijn dat na vanavond dus bijlange nog niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234