null Beeld

The Black Keys - Attack & Release

Deze week in onze reeks 'Wat moeten we dáár nu weer van denken?': de nieuwe van The Black Keys.

Na vier platen vol morsige, ongepolijste punkblues bereikte ons het bericht dat het duo uit Akron, Ohio zich zowaar voor het eerst in een échte studio had teruggetrokken, met een échte producer, en niet de meest voor de hand liggende: Danger Mouse, de helft van Gnarls Barkley en producer van Gorillaz.

Qua verrassing deed ons dat denken aan die keer dat de Ramones besloten met Phil Spector de studio in te trekken, of die keer dat Jan Boskamp trainer van Standard werd, of die keer dat Anna Nicole Smith met een 92-jarige oliemagnaat trouwde: op zijn zachtst gezegd allemaal rare combinaties, maar iedereen was wél benieuwd naar het resultaat. Ter herinnering: de Ramones hielden er hun enige wereldhit aan over, Boskamp een ontslagbrief, en noch de oliemagnaat, noch zijn playmate heeft het overleefd.

En The Black Keys, vraagt u? Die zijn eigenlijk gewoon een Black Keys-plaat rijker, want al bij al lijken de veranderingen op 'Attack & Release' ons veeleer beperkt. Niet dat de invloed van Danger Mouse helemaal nérgens te horen is: in de prachtige openingstrack 'All You Ever Wanted' wordt bijvoorbeeld al meteen het perfecte evenwicht gevonden tussen de hypnotiserende blues van hun vorige platen en een moderne, heldere productie. Ook 'Psychotic Girl' treft doel: banjo en tjingeltjangelpiano blijken perfecte maatjes voor het oude gitaar-drumcombo.

Nog meer verrassende wendingen? Welja, het aardige 'Remember When (Side A)', waarmee ze een stapje richting blanke soul zetten, en vooral 'Oceans & Streams', dat we zowaar funky kunnen noemen - nog even en u staat te dansen op The Black Keys, mensen!

't Zijn allemaal goeie tot uitstekende voorbeelden van hoe anders deze plaat had kunnen worden, als de Black Keys voor de rest niet in hun oude gewoontes waren vervallen: hier en daar klinken die intussen wat té voor de hand liggend, al hebben wij daar in het geval van prima spul als 'I Got Mine' (machtige, bezwerende, opzwepende blues) of de ouderwetse sleper 'Lies' ('I got a stone where my heart should be,' laat Dan Auerbach weten) volstrekt geen probleem mee. En het droeve slotakkoord 'Things Ain't like They Used to Be' is gewoon heel erg mooi.

Is 'Attack & Release' de Grote Sprong Voorwaarts voor The Black Keys, de vernieuwende bluesplaat die sommige van onze overzeese collega's erin zien? No way, José: ons klinkt dit meer als een overgangsplaat in de oren, het werkstuk van een groep die weet dat ze een andere richting uit wil, maar nog niet goed weet wélke richting, een beetje zoals ondergetekende met deze zin. Als vanouds met zijn allen richting café dan maar weer?

Toptrack: 'All You Ever Wanted'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234