null Beeld

The Boat That Rocked

Het is haast onvoorstelbaar in tijden waarin je zomaar liedjes van iTunes kan plukken, maar nog niet zo gek lang geleden moest de jeugd het stellen zónder hun favoriete muziek: tot ver in de jaren 60 hielden radio en televisie gewoonweg geen rekening met de muzikale noden van het jonge volkje.

Enter de piratenzenders, die het gigantische gat in de markt indoken en van schepen op de Noordzee het vasteland bestookten met hippe tunes. Richard Curtis - zes in '62 - herinnert zich piratenboten als Radio Caroline nog zo levendig dat hij er een filmscenario aan wijdde en de swingende prent vervolgens eigenhandig regisseerde. 'The Boat That Rocked' (vanavond in première op vtm) mag u volgens hem gerust zien als 'een liefdesbrief aan de popmuziek' - en nog eentje met een sterrencast ook: Philip Seymour-Hoffman, Bill Nighy, Rhys Ifans en Kenneth Branagh.

Richard Curtis «Ik ben absoluut gék op popmuziek. Ik heb er zero talent voor, maar dat wordt goedgemaakt door mijn grenzeloze enthousiasme.

»Aan de platencollectie van mijn ouders had ik amper iets. Mijn vader bezat hooguit acht platen, allemaal in de trant van Nat King Cole. Gelukkig brachten mijn babysitters hun platen mee: via hen leerde ik groepen als The Supremes kennen. Ik herinner me dat ik op school een keer minutenlang tegen de hete radiator ben gaan leunen, zodat ik de juf kon wijsmaken dat ik koorts had en dringend naar de ziekenboeg moest. Dan kon ik daar stiekem naar 'The White Album' van The Beatles luisteren - dat zouden ze die dag voor het eerst op de radio spelen. Zeggen dat popmuziek mijn Eerste Grote Liefde was is het understatement van de eeuw.»

- Aan goeie herinneringen uit die tijd geen gebrek. Nochtans heb je 'The Boat That Rocked' niet op feiten gebaseerd.

Curtis «Er valt zeker een prima en historisch accurate film over het onderwerp te maken, alleen interesseerde mij dat niet. Ik wilde mijn fantasie de vrije loop laten. Doorgaans schrijf ik in een klein kantoortje, naast en tussen een stuk of acht andere kantoortjes waar allemaal regisseurs, auteurs en journalisten zitten te pennen. Stel je voor, dacht ik, dat we met z'n allen dag in dag uit op deze kleine oppervlakte zouden samenleven, met een piepkleine keuken en een al even kleine tv-hoek. Want zo claustrofobisch moet het er ook op die piratenschepen aan toe zijn gegaan. Die boten deden me ook wat denken aan hoe we vroeger 'Blackadder' schreven: met té veel mensen die té grote ideeën hadden op een té kleine ruimte.»

- Een paar jaar eerder was je je schrijverscarrière begonnen bij het legendarische 'Not the Nine O'Clock News'. Wilde je aanvankelijk niet acteur worden?

Curtis «Klopt. Op de middelbare school beschouwde ik mezelf als een zeer capabel acteur. Pas op de universiteit begon het me te dagen dat ik maar een pover figuur sloeg op een podium. Toen ik in 'Othello' de bediende speelde, kreeg ik een briefje: 'Proficiat! We hebben beslist de bediende uit het stuk te schrappen en je een andere rol te geven: die van edelman nummer 3.' Dan ga ik maar zelf m'n teksten schrijven, dacht ik. Ik ging aan de slag bij een revuegezelschap, waar ik Rowan Atkinson leerde kennen. Zodra ik samen met hem op het podium had gestaan, wist ik het zeker: de dag dat het acteertalent werd uitgedeeld, hadden ze mij overgeslagen en alles aan Rowan gegeven. Ik heb mijn acteerambities dan maar netjes opgeborgen.

»Af en toe kan ik het niet laten om een cameo te spelen in mijn eigen films. Zonder al te veel succes, helaas. Ze hebben zelfs mijn gerokte benen uit de Schotse trouwscène van 'Four Weddings and a Funeral' geschrapt: volgens de regisseur deden mijn knieën aan overacting.»

- 'Love Actually', 'Four Weddings and a Funeral', 'Notting Hill'... Filmscripts van jouw hand gaan doorgaans over de liefde. Sentimentaliteit loert dan om het hoekje.

Curtis «Gek, toch: als je schrijft over iemand die verliefd wordt - iets wat een miljoen mensen per dag overkomt - dan wordt dat als sentimenteel en onrealistisch gezien. Schrijf je daarentegen over een vrouw die wordt gewurgd en in stukken gesneden door een seriemoordenaar - met een beetje geluk gebeurt zoiets zelden - dan kijkt niemand daarvan op, laat staan dat iemand het ongeloofwaardig vindt. Akelige verhalen zéggen me gewoon weinig. Misschien ligt het aan mijn onbezorgde kindertijd.»

- Naaktscènes schuw je niet: in 'The Boat That Rocked' doet een beeld met een bende naakte meiden aan de hoesfoto van Jimi Hendrix' 'Electric Ladyland' denken.

Curtis «Dat bloot stop ik erin omdat ik als 15-jarige altijd nagelbijtend zat te wachten tot iemand z'n kleren uitspeelde in een film. Had ik die meiden een beha aangetrokken, dan had ik de puber in mezelf zwaar ontgoocheld.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234