null Beeld

The Bony King Of Nowhere (Botanique)

Na het horen van de nieuwe songs van The Bony King Of Nowhere in de muisstille Rotonde van de Botanique zouden we bijna elke singer-songwriter een gebroken hart toewensen.

Dat je uit iets verschrikkelijks toch iets moois kunt puren is altijd al een van dé troeven van muziek geweest. Zo heeft Bram Vanparys, Koning van Nergens, verdriet, veel slapeloze nachten en de prachtige plaat ‘Silent Days’ aan zijn scheiding overgehouden.

In de Botanique legde hij zijn hart bloot door acht van de negen nieuwtjes te spelen. ‘Sometimes when I go out I pretend to be that man who is right in the head all the time,’ bekende hij tijdens ‘Going Out’. ‘The changes we've been running from have caught up with us now,’ klonk het in single ‘Every Road’. Hij verstopte zich niet achter zijn drie medemuzikanten maar zong elk woord met een pijnlijke en uitzonderlijke helderheid.

undefined

null Beeld

De Bony King bleek Bob Dylan ingeruild te hebben voor The War On Drugs, Leonard Cohen voor Kurt Vile. Zijn songs weerklonken doorheen een mist van echo en melancholie. Tijdens ‘Going Out’ zwol de muziek aan en trok dan weer terug, als hoge golven in slow motion. ‘Silent Days’ had groove in de bas, ontroering in de gitaar en drive in de drums. ‘Still Around’ was rijker gearrangeerd dan op plaat: een song met dezelfde nachtelijke verlangens als Bruce Springsteens ‘I’m On Fire’. ‘Whenever We Meet Again’ was zijn strijdlied, ‘Every Road’ zijn smeekbede. De harmonieën met gitarist en zanger Gertjan Van Hellemont, ook bekend als Douglas Firs, waren adembenemend mooi.

undefined

null Beeld

Dat Bram Vanparys zijn nieuwe songs voelde viel ook op telkens wanneer hij een ouder nummer speelde. Songs zoals ‘Travelling Man’ en ‘Alas My Love’ waren mooi, maar niet meer dan dat. Alsof er een Bony King vóór en een Bony King na de scheiding was. Pas op het eind in de bisronde kwam hij los. Tijdens de warme omhelzing van ‘Girl From The Play’ solliciteerden enkele van jullie voor een plekje in z’n royale entourage als backing vocal: jullie tututuu’s, nochtans ongevraagd, klonken als engelengezang, zó schoon. En aangezien jullie na de eerste bisronde maar bleven stampen met de voeten, is Vanparys nogmaals het podium opgekropen om onvoorbereid een allerlaatste – ja maar, voor echt hé – liedje te spelen. Tijdens een spontane akoestische soloversie van ‘Eleonore’ zagen we de oude Bony King terug. Hij had een gat in z’n hart, maar hij komt het wel te boven.

Het hoogtepunt van de avond kwam tijdens het tweeluik ‘Through The Night’ en ‘Like Lovers Do’. Van Hellemont en Vanparys deden hun gitaren sprankelen en bubbelen tot de boel z’n kookpunt bereikte: ‘Through The Night’ eindigde met een zinderende finale. In ‘Like Lovers Do’ ging hij helemaal de dieperik in, out of the blue and into the black. De drums versnelden en snaren geraakten oververhit. Vanparys hield zich staande te midden van de razende storm. ‘The silence in here is breaking us apart,’ zong hij op het eind. De stilte die volgde was verpletterend.

‘Euh,’ zei de Bony King. ‘Euhm,’ vervolgde hij. ‘Ik word er niet bepaald spraakzamer op… Maar da’s oké. Toch?’ Zolang je maar prachtige liedjes als ‘Silent Days’ en ‘Like Lovers Do’ blijft schrijven, Bram.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234