The Bony King Of Nowhere - Silent Days

De vijfde plaat van Bram Vanparys, alias The Bony King of Nowhere, begint met de zin: ‘Sometimes when I go out I pretend to be that man, who is right in the head all the time.’ Oh la la, denkt men dan, dat wordt geen wandeling in het park, en gelijk heeft men. Zonder al te euforisch te worden: ‘Silent Days’ is Vanparys’ ‘Blood on the Tracks’.

Na ‘Wild Flowers’ uit 2015 belandde hij in een artistieke impasse, vond hij dat hij in een doodlopend straatje zat, wist hij niet in welke richting een uitweg te zoeken. Hij kocht een caravan, parkeerde die maandenlang op het platteland met zichzelf erin, en piekerde een eind weg. Een ijskoude winter en een breuk met zijn vrouw deden de rest. ‘Silent Days’ is een break-upplaat in een hoes vol takken in Delfts blauw, die zich afspeelt in een sonische wereld die we van Vanparys nog niet kenden. Brede arrangementen, gedetailleerde soundscapes, opmerkelijk geproducete drums, en sologitaren die zich het ene moment op de achtergrond bezighouden, en het andere moment op je tenen komen staan. Denk aan de wereld van The War On Drugs en Kurt Vile, en u bent een heel eind. Die invloeden sijpelen ook door in de lyriek van Vanparys. Als hij in opener ‘Going Out’ zingt ‘I’m struggling you know sometimes when I’m alone / I wish I could just disappear’, dan zit er in de manier waarop hij ‘disappear’ eruit wringt evenveel War On Drugs als in de hele rest van het arrangement.

Maar het geeft niet, Vanparys heeft pijn aan het hart, en vergeef het hem maar dat hij zich helemaal blootgeeft in het harnas van een ander. En gaandeweg, hoe meer ‘Silent Days’ aan je ribben gaat kleven, hoe meer je ook gaat vinden dat het gewoon zijn sound is. Omdat het zíjn songs zijn, en die komen vanuit een ziel die pijn uitschreeuwt maar schoonheid zaait.

Favorieten noemen is andere songs onrecht aandoen, maar ‘Every Road’ is er één. Een break-upsong in cinéma vérité-stijl, met veel te luide rimshots en cimbalen, en Vanparys die er net genoeg poëzie overheen gooit om draaglijk te zijn zonder behaaglijk te worden. De plaat barst van de lyrics die enkel over de muziek lijken te passen omdat Vanparys dat nu eenmaal wil. ‘When I came back with the sunlight in my eyes, you were holding a shadow in the palm of your hand’ is één van de mooiste, uit ‘Whenever We Meet Again’, een song die in zijn klankspectrum aan ‘The Joshua Tree’ van U2 doet denken. In ‘Now That I Know’ is de klus geklaard in 1 minuut 40: alles gezegd wat er te zeggen viel. In ‘Like Lovers Do’, misschien wel het allermooiste op ‘Silent Days’, komt de openingszin er pas als de song na vier minuten omslaat, ook al zijn er tegen dan al vier strofes gezongen: ‘I wake up in the evening, something must have hit me real hard.’

Met slotsong ‘Still Around’ belandt Vanparys nog eens voluit in het land van Kurt Vile, maar tegen dan maakt dat al lang niks meer uit. Hij heeft zich deze sound op het lijf geschreven, en met ‘Silent Days’ een plaat gemaakt die hier niet zo meteen uit high rotation zal gaan. Wij weten het nu zeker: een gebroken hart in de juiste ribbenkast kan heel erg mooi zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234