The Boss in de bios: 'Wat een hoop volk bij elkaar!'

In de recensies die al zijn verschenen, wordt kwistig met sterren gestrooid, maar ik ben na het zien van ‘Western Stars’, de film die de gelijknamige negentiende plaat van Bruce Springsteen op het witte doek tot leven zou moeten brengen, niet helemaal mee.

Het openingsshot is classic Springsteen: de knoestige, beringde en gerimpelde hand van The Boss op het stuur van een Amerikaanse oldtimer – waar ze thuishoort. ‘Dit is mijn negentiende plaat,’ hoor je hem zeggen, ‘en nog altijd schrijf ik over auto’s. Of toch over de mensen die erin zitten.’ ‘Western Stars’ is een documentaire en concertfilm in één, met als ruggengraat een optreden van Springsteen in een honderd jaar oude schuur op zijn landgoed in New Jersey. Het was te duur en te veel logistiek gehannes om met het royaal georkestreerde ‘Western Stars’ live de baan op de trekken, en dit leek The Boss een uitstekend alternatief: wat vrienden uitgenodigd, een set camera’s erop, en naar de cinema ermee. Nog even dit: stel u bij het woord schuur niet het gammele en met instorten bedreigde geval voor dat u eventueel bij oma in de tuin aantreft, maar eerder iets wat u zou terugvinden in een prentenboek met jongensdromen. Een soort mancave superdeluxe, quoi.

‘Kom binnen,’ hoor je Bruce zeggen, ‘de eerste song gaat over een man die langs de weg staat.’ ‘Hitch Hikin’’ is dat, ook in de studioversie de eerste song op ‘Western Stars’ – de setlist van de plaat zal in de schuur netjes gerespecteerd worden.

Wat via de speakers in de bioscoopzaal meteen glashelder blijkt, is dat het orkest dat Bruce heeft laten aanrukken in zijn mancave op fenomenale wijze tot zijn recht komt. Wat een perfecte klank. En wat een hoop volk bij elkaar. Een dertigkoppig orkest alstublieft, aangevuld met blazers, vier backingzangeressen – echtgenote Patti Scialfa niet eens meegerekend – en de klassieke rockelementen bas, gitaar, drums en toetsen.

Elke song wordt ingeleid met een filmpje: de ene keer in interviewvorm, een andere keer spreekt Springsteen rechtstreeks tot de camera, maar meestal richt hij zich via een voice-over tot de kijker terwijl op het scherm prachtige beelden van het Amerika van The Boss voorbijrollen. Joshua Tree in Californië, weidse woestijnwegen, wilde koeien en stieren, de occasionele bizon aan de horizon. En veel close-ups van de gerimpelde, 70-jarige tronie van Bruce die peinzend in het ijle tuurt. Heerlijk wegdroommateriaal, dat zeker, maar bij wat The Boss er allemaal overheen mijmert – en hier heb ik mijn woorden wel twintig keer gewikt en gewogen – gingen mijn vingers al behoorlijk snel van trom-trom-trom op de armleuning van de bioscoopstoel. Kortverhaaltjes over liefde, verdriet, eenzaamheid, de lange maar onverbiddelijk doodlopende weg van het leven… Prima onderwerpen voor een Boss op leeftijd, alleen heb ik ze van de man al eens eerder, beter, lyrischer en gevatter gehoord, meestal verpakt in fantastische songs dan nog.

Bij ‘Tucson Train’, de derde song op de lijst, word ik er bovendien weer aan herinnerd dat ik ‘Western Stars’ – wederom in tegenstelling tot de meerderheid der sterrenstrooiers – maar een wat doordeweekse Springsteen-plaat vond. Hadden u of ik ‘Tucson Train’ geschreven, ik ben ervan overtuigd dat we het niet hadden moeten proberen om ermee te gaan leuren. Het is kritiek die Springsteen zelf ergens diep in de film pareert, als hij zegt: ‘Are we moving forward? Erm... a lot of the time we’re just moving’.

Het helpt dat de mooiste liedjes op ‘Western Stars’ helemaal op het einde zitten: ‘There Goes My Miracle’ en ‘Hello Sunshine’, gevolgd door een sfeervol zoemend ‘Moonlight Motel’ in een lege schuur – stoelen op tafel, genodigden naar huis.

De mooiste beelden krijgen we net voor The Boss en de zijnen de deur helemaal dichttrekken met een feestelijk ‘Rhinestone Cowboy’: homevideo’s van Bruce en Patti van toen ze – af te leiden uit het veelvuldige schmoozen – elkaar pas kenden, en – af te leiden uit het gewankel en de lege flessen op tafel – behoorlijk in de wind waren. Het zijn niet Bruce Springsteen en zijn toekomstige vrouw die we zien, maar twee bakvissen die de dwaze dans der verliefden dansen.

‘Western Stars’ werd door The Boss zelf geregisseerd in samenwerking met Thom Zimny – de man die ook ‘Springsteen on Broadway’ in goede banen leidde – en is ook op bioscoopformaat geen grote Springsteen-plaat. Wat niet wegneemt dat ik er graag bij was geweest, daar in die schuur. Maar misschien liever bij een ander feestje.

‘Western Stars’ is op 17 november te zien in de bioscopen van onder meer Kinepolis, UGC en Euroscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234