null Beeld

The Buzzcocks - Flat-pack Philisophy

Drie platen lang hield Buzzcocks het eind jaren zeventig vol in het oog van de punkorkaan. Lang genoeg voor een verzamelaar, 'Singles Going Steady', die samen met 'Never Mind the Bollocks' van Sex Pistols en 'London Calling' van The Clash de smerige drievuldigheid van de punk vormt. Sinds 1990 bestond Buzzcocks weer voltijds, maar het vuur van de early days werd slechts op het podium teruggevonden: dat de band sinds 1996 zes live- en amper drie studioplaten heeft uitgebracht, zegt genoeg (hun eerste wanhoopspoging, 'All Set', werd zelfs opgenomen met 'Dookie'- Green-Day-producer Neill King!).

Jürgen Beckers

Met de nieuwe studioplaat 'Flat-pack Philosophy' komt daar verandering in. Net als 'Buzzcocks' uit 2003 opgenomen met bassist Tony Barber aan de knoppen, en met veertien songs, onevenredig verdeeld tussen zanger/songwriters Pete Shelley en Steve Diggle .

undefined

Het is opmerkelijk hoe Buzzcocks met dezelfde methodes en truken als toen akelig dicht bij de pretpunk belandt. De eerste kennismaking met 'Flat-pack Philosophy' is dan ook een ongemakkelijke: wij hebben platen van The Offspring , Green Day, Rancid en noem maar op nooit meer dan anderhalve luisterbeurt volgehouden. En een song als 'Reconciliation' is krek The Offspring. Pas bij het besef dat The Offspring eigenlijk al zeven platen lang krek Buzzcocks is, middle of the road Buzzcocks that is , konden wij wat minder bevooroordeeld luisteren. En dan hoorden wij een verzameling songs waarvan de meeste perfect op 'Singles Going Steady' hadden gepast. 'Wish I Never Loved You' bijvoorbeeld had evengoed 'Love You More' of 'Ever Fallen in Love pt. 2' kunnen heten. Even later zou je dan weer zweren dat Buzzcocks alles van Kaiser Chiefs gepikt heeft, een waangedachte waarmee te leven valt.

'Flat-pack Philosphy' is wellicht een tikje te overgeproducet voor fans van over de vijftig, maar de plaat wérkt. Bij de meeste nummers lijkt het dak in te storten als de gitaar invalt, maar in combinatie met de teksten (vooral die van Shelley) en de meerstemmig gezongen melodieën levert dat feelgoodsongs op waarbij het zich aangenaam vragen stellen is. 'Paradise is a platinum card / Behind the wheel of your car / With your new pair of trainers / Designer clothes / Wish I could get something I really need', zingt Shelley in 'Credit' , terwijl wij met gefronste wenkbrauwen staan te headbangen. En als hij in 'Reconciliation' zingt: 'I'm gonna tell you something you already know' , hangen wij - O ironie! - vol verwachting aan zijn lippen. Steve Diggle heeft de wereld doorgaans minder te melden, maar 'Big Brother Wheels' is een car song if ever we heard one .

Een paar nummers - 'God What Have I Done' en 'Look at You Now' van Shelley, 'Soul Survivor' en afsluiter 'Between Heaven and Hell' van Diggles - hadden er wat ons betreft niet op gehoeven, maar destijds had Buzzcocks ook drie platen nodig om één geweldige verzamelaar te kunnen samenstellen. Eigenlijk, en vooral: eindelijk, is Buzzcocks geen spat veranderd.

Benieuwd of we over vijfentwintig jaar nog naar The Offspring en Green Day luisteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234