null Beeld

The Cool Kids - The Bake Sale

'Toen ik drie was, moest ik van mijn vader 'Paid in Full' uit het hoofd leren,' aldus Chuck Inglish van The Cool Kids, 'omdat hij mijn moeder boos wou maken.' Zou het kunnen dat 'The Bake Sale' om precies dezelfde reden krek als die hiphopklassieker van Eric B. & Rakim uit 1987 klinkt? Een drumcomputer, synthbas en - in '88' - een gitaarsample à la Run DMC's 'Walk This Way': meer hebben The Cool Kids niet nodig om de minimaalste party tunes van het moment te maken.

Tussen de beats zitten oceanen van ruimte, waarin Inglish en zijn maatje Mikey Rocks relaxte old school-raps droppen. Een vage melodie of groove doet wonderen: de sonarblieps en de 10-op-de-schaal-van-Richter-bas van 'One Two' klinken als een Antipop Consortium-ode aan EPMD.

Af en toe smokkelen ze een flard new(er) school binnen (een cokelijntje Miami bass in 'Bassment Party', onnatuurlijk diepe zang in 'Gold and a Pager' of die verleidelijke 'baby'-loop in 'Jingling') maar de sound van 'The Bake Sale' zapt ons toch telkens weer naar een block party in het New York van de jaren tachtig, met LL Cool J, Roxanne Shanté en Schoolly D op de droomaffiche.

'I'm a rebel / Eating a bowl of them Fruity Pebbles / How gangsta is that?' Geen bitches en bling (oké, een heel klein beetje misschien, in 'Gold and a Pager') voor The Cool Kids: zij rappen over ouwe Sega-spelletjes, Obi-Wan Kenobi en trips naar de kruidenier om de hoek. Over BMX-fietsen, afzakkende jeans en hoe cool 1988 wel niet was. En over zichzelf natuurlijk, en hoe geweldig ze eruitzien in hun 'limited quantity sneaks'.

Een verademing om flyness eens níét uitgedrukt te horen in karaat, maar in speelse geestigheid: 'I could build a sandcastle without bringing a pail / And go catfish fishing and come up with a whale' ('What Up Man').

'Come check the noise,' rappen The Cool Kids, amper drie minuten ver op hun debuut-ep. 'It's the new black version of the Beastie Boys.' Niet meteen een claim waar de lezers van hardcore hiphopbladen op zitten te wachten, en uiteraard ook maar half waar. En toch delen ze op z'n minst de aanhang (MySpace- en bloghype + M.I.A.-voorprogramma + Pitchfork-lievelingen = hipster-hop voor blanke kids), de vette knipoog en de uiterst effectieve aanpak van New York's finest anno 1989 (leg 'Paul's Boutique' nog eens op!).

Geen idee of we er nog steeds zo over zullen denken wanneer hun eerste echte langspeler uitkomt, maar voorlopig maken Mikey en Chuck hun groepsnaam voor tweehonderd procent waar. Damn, hoe zat dat ook alweer met dat bodypoppen?

Toptracks: 'Jingling', '88'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234