The Cure - 4:13 Dream

The Cure heeft een nieuwe plaat uit! Er waren tijden dat elke platenboer aan dat ene zinnetje genoeg had om spoorslags zandzakjes in te slaan teneinde de stroom semidepressieve tieners (zijn er andere?) naar zijn zaak in goede banen te leiden. Maar anno 2008 hoor je hooguit in de verte een paar runderen geeuwen.

Het is bon ton geworden om, glaasje wijnazijn in de hand, te zeuren dat Robert Smith zijn marbles heeft verloren, dat Simon Gallup de seks uit zijn basgitaar heeft laten sijpelen en dat The Cure, kortom, niet meer is wat ze ons ooit, de hand om de linkertepel gekruld, beloofd hadden altijd te zullen blijven.

Aan zoveel cynisme mag direct een einde komen, want ondanks de voorhoedegevechten tussen Smith en zijn platenmaatschappij en in weerwil van producer Keith Uddins track record (Atomic Kitten, Blue en Emma Baby Spice Bunton) is '4: 13 Dream' allesbehalve een sof geworden. Hij klinkt spannender dan 'Wild Mood Swings' (1996), overtuigender dan 'Bloodflowers' (2000) en oneindig veel beter dan 'The Cure' (2004) - wat maakt dat we de échte opvolger van 'Wish' (1992), de laatste Cure-classic, in onze pollen hebben! Het vergt wel wat inspanning om dat te horen: '4: 13 Dream' is een koppige ajuin die zijn rokken heel lang gesloten houdt. Te moeilijk, valt te vrezen, voor het TMF-grut, dat sowieso al niemand van boven de dertig vertrouwt (Smith wordt volgend jaar vijftig). Te moeilijk misschien ook voor alle fans die alleen nog bij de hoogtepunten van weleer zweren.

Het maakt het er niet makkelijker op dat Lipstick Bob zijn dertiende studioworp alweer in een onwaarschijnlijk lelijke hoes heeft gestopt (een creatie van de teruggekeerde gitarist Porl Thompson), en dat uit 'Freakshow' een muffe walm opstijgt die wij de komende dagen niet meer uit onze ragebol zullen krijgen. En 'Sleep When I'm Dead' schijnt dan nog een afleggertje uit 1985 te zijn. De song haalde toen net niet het nagenoeg perfecte 'The Head on the Door', en nu weten we waarom: te drammerig om te boeien.

Maar wie voorbij die eerste horden raakt, hoort niet alleen een zanger die er opnieuw zín in heeft, maar ook één van de beste openingsnummers van het jaar ('Underneath the Stars') en een ode aan New Order die Peter Hook minstens een week van de prozac zal afhouden ('The Reasons Why'). 'The Real Snow White' ademt wolkjes van beklemming en bewijst dat Smiths troosteloze gehik geen spat minder krachtig is dan dertig jaar geleden. 'The Only One' is een machtige popsong waarop het vrolijk in het rond hossen is, en een heerlijke danse macabre als 'The Hungry Ghost' hebben we láng van deze band moeten missen. Sterk werk.

En als u ons dan nu wilt excuseren: wij moeten dringend een paar bussen haarlak inslaan. The Cure heeft een nieuwe plaat uit!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234