null Beeld

The Dead Weather - Dodge & Burn

‘Dodge & Burn’ is de derde plaat van Jack Whites derde groep. Hij speelt er zijn derde instrument op, de drums. Ik heb drie dagen staan bonken op de poort van dit Dead Weather-fort, en ik ben niet binnengeraakt.

Mijn favoriet heet – sorry hiervoor – ‘Open Up’. Van ver lijkt het een song van The White Stripes: het zal die kortaangebonden gitaarriff zijn. Maar als Jack van achter de grote drums invalt, verlang ik vooral naar het kleine stel en het klungelgenie van Meg White.

In opener ‘I Feel Love (Every Million Miles)’ rijmen die ‘million miles’ op ‘I feel love (every once in a while)’. Om bij het horen van de begindrums nóg meer aan ‘Immigrant Song’ van Led Zeppelin te denken, moet je er gewoon zelf ‘Ah-ah-ahh-ah’ bij zingen.

Op papier ziet het er niet slecht uit. ‘Cop and Go’ heeft een hypnotische groove. ‘Buzzkill(er)’ heeft een mooi orgeltje als de gitaar uitgerifft is. ‘Too Bad’ doet het met één van de 1.001 ritmes waarover Dr. John zich in New Orleans heeft gebogen. De metronoom van ‘Let Me Through’ doet aan ‘The Hardest Button to Button’ denken – en aan ‘Nutbush City Limits’ van Ike & Tina Turner – maar hoe hard gitarist Dean Fertita en bassist Jack Lawrence zich ook uitsloven om hier een zompige knaller van te maken, ik hoor al te veel het marsorder van de doffe dance-remix.

‘Three Dollar Hat’ is een niemendal van een composiet, met White die slecht rapt boven een spookmelodietje, gevolgd door de overal zeer nadrukkelijk voorin zittende zangeres Alison Mosshart boven snel samengesprokkelde Led Zep. En dan opnieuw dat westernverhaaltje, nergens boeiend, nergens spannend, nergens grappig.

‘Lose the Right’ is een Selah Sue-song, met Whites veel te aanwezige drums die het spreekwoord van de tang en het varken nog eens uitleggen. Ondertussen begin ik echt genoeg te krijgen van het gekweel van Mosshart, en komen orgeltje en te lange gitaarsolo opduiken waar ik witvlakken wil.

Ik ben een grote White Stripes-liefhebber. De soloplaten van Jack White vind ik ook fantastisch, omdat Whites muziek bij momenten nog striemender wil zijn dan die van The White Stripes, maar ook omdat hij daarna in het zachte deel van de witte Beatles een gezellig hol inricht. Countryblues staat op ‘Blunderbuss’ en ‘Lazaretto’ tussen rockabilly en een folkballade, de funk is van het kaliber van The Meters, de teksten zijn spitant én grappig. White daarover: ‘If you just write songs and don’t tell them what to be – don’t tell the song to be a country song or a rock ’n’ roll song – then it becomes what it needs to be in the end.’

Aan de songs van The Dead Weather is waarschijnlijk ook niks verteld, maar aan het eindresultaat hangt vooral veel vet te zwabberen, de teksten blijven maar gaan over highways en bullets en danger en bloodhounds en stormen en wildernissen en kusten van oneindigheid, Mosshart kent op veel te weinig plekken het verschil tussen pathos en passie, en afsluiter ‘Impossible Winner’ laat haarfijn horen hoe een James Bond-song had kunnen klinken als Abba ooit gevraagd was die te schrijven. Als u dáárop zat te wachten, ’t is langs hier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234