null Beeld

The Dead Weather - Horehound

De voorman van The White Stripes en de frontvrouw van The Kills vormen samen een nieuw groepje: we hebben al ideeën gehoord die minder veelbelovend klonken (Chris Cornell heeft een plaat met Timbaland gemaakt! Jay-Z doet iets met Linkin Park! The Doors gaan toeren met de zanger van The Cult!) maar zoals Filip Joos het zou zeggen: the proof sits in the pudding, is it not?

Eerste vaststelling: Jack White laat de gitaar over aan Alison 'VV' Mosshart en Dean Fertita (Queens of the Stone Age, Raconteurs), en trok zichzelf terug achter de drums. Vaststelling twee: White laat ook het songschrijven aan de anderen over - hij schreef maar aan zeven van de elf nummers mee. Vaststelling drie: 'Horehound' klinkt bij vlagen als een veredelde demo en ís dat in feite ook - de plaat werd grotendeels in één rush op band gekwakt. Het nadeel van die werkwijze is dat we de groep nog te veel naar een eigen smoel horen zoeken, en dat men hier en daar bij nader inzien toch beter wat langer over een nummer nagedacht had: we denken aan de loze instrumental '3 Birds' (die na een veelbelovende intro nergens naartoe blijkt te gaan), of aan 'I Cut like a Buffalo' (de mengeling van bluesrock en bleekschetenreggae is nooit echt ons favoriete muziekgenre geweest).

Stukken beter wordt het wanneer The Dead Weather diezelfde bluesrock met loodzware funk probeert te mengen: in het opzwepende 'Treat Me like Your Mother' spuwt Mosshart vuur ('Don't act like you can't act, stand up like a man!'), terwijl de muziek herinneringen aan Rage Against the Machine of zelfs Urban Dance Squad. Ook bijzonder straf: de Dylan-cover 'New Pony'. De originele versie op Bobs 'Street Legal' is - we zullen beleefd zijn - nogal middelmatig, maar The Dead Weather maakt er een woeste en snoeiharde bluesmoker van. Fertita draait zijn gitaarversterker overigens meer dan één keer helemaal open, en kijkt evenmin op een wild gierende solo: zie '60 Feet Tall', een knipoog naar PJ Harveys '50 ft.Queenie', vermoeden we. Of zie 'Hang You from the Heavens', de sterke eerste single, waarin Mosshart bijzonder, euh, spannend klinkt: 'I like to grab you by the hair and drag you to the devil / I like to grab you by the hair and hang you up from the heavens'. En in het (overigens uitstekende) 'Bone House' gaat ze al niet veel zachtzinniger met haar mannelijke compagnon om: 'I build a house for your bones / I put your heart in a vault / That's how I get the things I want / I always get the things I want'. Beelden waaruit Tim Burton een zeer mooie, duistere sprookjesfilm zou kunnen distilleren.

En we moeten het tot slot ook nog even hebben over 'Will There Be Enough Water', het enige nummer waarop Jack White de gitaar ter hand neemt: 't is een goede, sterke bluessong, maar we hadden onlangs het absolute genoegen de allesverpletterende liveversie te mogen horen, en die was stukken beter. Maar goed, al te luid hoort u ons dus niet klagen: 'Horehound' is geen meesterwerk, maar bij vlagen wél indrukwekkend. En Alison Mosshart en Jack White blijven tot bewijs van het tegendeel twee van de boeiendste muzikanten uit de hedendaagse rock.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234