null Beeld

The Dead Weather: Jack White

Voor Jack White bestaan alle goede dingen in drieën. Berichten ondertekent hij met Jack White III, The White Stripes zweren van bij het prille begin bij een strak driekleurenschema (rood, wit en zwart), en ooit liet hij zich ontvallen dat hij hun derde single, 'The Big Three Killed My Baby', hun meest perfecte vond, omdat het nummer uit drie akkoorden bestaat, drie coupletten telt en gemaakt is met de drie oeringrediënten van de Stripes: gitaar, drum en stem.

't Is dus niet meer dan logisch dat de man na die White Stripes en The Raconteurs nu ook groep nummer drie opgericht heeft: The Dead Weather, waarin behalve hijzelf (drums) ook Kills-zangeres Alison Mosshart (zang/gitaar), Dean Fertita van Queen of the Stone Age (gitaar/keyboards) en Raconteur Little Jack Lawrence (bas/Buddy Holly-bril) meedoen. En alsof hij met het draaiende houden van drie groepen nog niet genoeg om handen heeft, heeft hij in zijn nieuwe thuisbasis Nashville zonet een eigen platenfirma annex studio annex platenwinkel annex concertzaaltje uit de grond gestampt: Third Man Records, gespecialiseerd in die goeie ouwe vinylsingletjes (slogan: 'Your turntable is not dead!'), die er alléén in ruil voor goeie ouwe cash te koop zijn (slogan: 'We don't know how credit cards work and they scare us!')

''Hoe meer mensen goede muziek maken, hoe beter''

Voor het interview bevinden we ons echter niet in Nashville, maar in Londen, waar we in een hotellobby samen met een Hollander, een Deen, een Noor, een Japanse en een Zwitser op de groep zitten te wachten, ondertussen hard proberend er niet het begin van een cafémop van te maken. Helaas: komen er opeens een paar Amerikanen binnen, en zegt die Belg:


HUMO Kunnen jullie je nog herinneren waar jullie waren toen je voor de allereerste keer andermans muziek hoorden?

Jack White «O ja. Het moet in 2002 geweest zijn, schat ik zo - het was de laatste keer dat ik op een festival naar een andere groep ben gaan kijken. Ik kende The Kills niet, ik had ze ook nog nooit gehoord op de radio of op een cd, maar ik vond ze meteen geweldig. Naarmate de White Stripes succes kregen, begonnen er opeens allerlei man-vrouwduo's op te duiken, meestal groepjes waarvan je dacht: wéér een platenfirma die snel op de kar wil springen. Maar The Kills waren anders. Hun muziek was op de blues gebaseerd, net als de onze, maar toch klonk ze helemaal verschillend. Ik voelde meteen een band.»


Alison Mosshart «Mijn eerste keer The White Stripes moet zo rond 2002 geweest zijn. Ik zat in een kraakpand met Jamie (Hince, gitarist van The Kills, red.), en een kerel die in een platenzaak werkte had een White Stripes-single meegebracht. Onze reactie was meteen (zet grote ogen op): 'Wooow! Dit is goed, echt góéd!'»

Lees het volledige artikel in Humo 3593 van dinsdag 14 juli.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234