'The Dirt' op Netflix: 'Gelukkig niet beknibbeld op het budget voor pruiken, lederen broeken, strippers en bloemsuiker'

Vraag aan honderd mensen op straat of ze weleens van hardrockband Mötley Crüe gehoord hebben en een redelijk aantal van hen zal bevestigend antwoorden. Vraag die mensen vervolgens naar een songtitel van de band en met wat geluk is er één of twee die er eentje kan opnoemen. Dat is niet geheel verwonderlijk, want Mötley Crüe vergaarde, zeker in onze contreien, veel meer bekendheid met hun buitensporige decadentie en liederlijke levenswandel dan met hun muziek.

Die muziek vormt het - uitstekende! - behang voor biopic ‘The Dirt’, die vanaf nu te zien is op Netflix. Ook wie niet in een-twee-drie een handvol songtitels van Mötley Crüe uit de mouw kan schudden, maar die een stevige rockdeun wel kan pruimen, zal tijdens het kijken op gezette tijden onbewust zachtjes met het hoofd aan het schudden gaan. En vast hier en daar een flard of een heel nummer herkennen, want de band heeft echt wel enkele ijzersterke songs gemaakt. Maar de hoofdrol in de film is uiteraard weggelegd voor de eindeloze resem uitspattingen waaraan bandleden Nikki Sixx, Vince Neil, Tommy Lee en, in mindere mate, Mick Mars zich te buiten gingen.

Al in 2001 schreef de band zijn woelige geschiedenis neer in het boek ‘The Dirt: Confessions of the World's Most Notorious Rock Band’, dat vanzelfsprekend vlotjes over toonbanken wereldwijd ging. Regisseur Jeff Tremaine - u kent ‘m van ‘Jackass’ op MTV - kreeg de ondankbare taak om die 431 pagina’s seks, drugs en ook wel wat rock-’n’-roll in een film van ruim anderhalf uur te gieten, voorwaar geen klein bier.

Netflix labelde ‘The Dirt’ 18+ en dat is niet geheel onterecht. Drank, drugs, borsten en billen spatten van het scherm. Wij hebben in elk geval genoeg blote mannenkonten gezien voor een hele poos. En dan waren er nog scènes als die waarin Ozzy Osbourne aan de rand van een hotelzwembad, in het zicht van alle gasten, op de vloer urineert en vervolgens zijn plas oplikt. En daarna ook nog die van Nikki Sixx, die zijn voorbeeld was gevolgd. Verre van smaakvol, en we durven te vrezen dat de werkelijkheid nóg smakelozer was.

Op de top van hun roem joegen de leden van Mötley Crüe er astronomische hoeveelheden drank en drugs door, wat onvermijdelijk resulteerde in een aantal professionele en persoonlijke drama’s: het auto-ongeval van Vince Neil waarbij Hanoi Rocks-drummer Razzle omkwam, de ei zo na dodelijke overdosis heroïne van Nikki Sixx - waarover hij nadien ‘Kickstart my Heart’ schreef, tientallen stukgelopen relaties, Vince Neil die uit de band werd gezet en daarna zijn dochter verliest aan kanker… ‘The Dirt’ heeft genoeg drama voor een film of vier.

Het conflict tussen al die drama’s en het tegelijk volkomen losbandige feestgedruis maken van deze film soms een gek beestje. Ongebreideld amusement en diepmenselijke crisissen wisselen elkaar voortdurend af en strijden verwoed om de bovenhand. De overgangen tussen de beide verlopen niet altijd even naadloos. Regisseur Tremaine lost dat op door af en toe een personage door de vierde wand te laten breken, en de kijker rechtstreeks aan te spreken. Dat komt soms een beetje geforceerd over, maar storen doet het niet.

‘The Dirt’ werd een film voor liefhebbers van het stevigere gitaarwerk en een flinke portie drama. Wij waren vooral blij dat er absoluut niet beknibbeld werd op het budget voor pruiken, lederen broeken, strippers en bloemsuiker.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234