null Beeld

The Dodos - Visiter

Beetje ongelukkig, de Europese release van het tweede full album van het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos. Die komt er pas een maand na de glorieuze doortocht van de jonkies in 4AD en Trix.

De tien oplettende melomanen die er toen bij waren kunnen er nu nog niet over zwijgen, maar ze hadden met veel meer kunnen zijn. Onze fout: The Dodos waren op het internet al maanden de te kloppen groep, en terecht, want dit is straf. Niet te plaatsen ook: bij elke luisterbeurt sneuvelt er een invloed of vergelijking, zodat we vandaag, na een twintigtal luisterbeurten, met de handen in het haar zitten. Er valt hier en daar wel een stippellijn te trekken naar andere contemporaine (freak-, anti-, psychedelische) folkgroepen, en er komt al eens een (akoestische) bluesriff aan te pas, maar elke slimme kruisverwijzing stort te pletter op de volstrekte eigenheid van Meric Long (zang, gitaar) en Logan Kroeber (drums, inclusief aan de schoen gehechte tamboerijn). Neem 'Joe's Waltz', met zeven minuten en tachtig bochten het zwaartepunt van de eerste plaathelft: begint als iets bekends, van Elliott Smith bijvoorbeeld, kent na drie minuten een fraai instrumentaal tussenstuk - let op die gitaarlijn - en trekt zich daarna pas écht op gang. Dan begint het te kolken en hoor je twintig vingers tokkelen en vier armen en twee strottenhoofden tekeergaan en raak je het zicht kwijt op de oever. Tegelijk doodeng en opwindend, een krachttoer die The Dodos nog menigmaal zonder verpinken zullen herhalen.

'Winter', dat er meteen op volgt, laat een andere kant horen, instrumentaal verwant aan Sufjan Stevens, maar veel rijker in melodie. Daar valt ook op, en niet voor het eerst, dat Long ook tekstueel een kei is: zijn klagerige, ongelukkig-neurotische zanglijnen (er is altijd wel een vrouw afwezig) geven de plaat een diepgang die gelijke tred houdt met de muzikale inventiviteit. En dat is niet alles. Onderga de manische popsongs 'Red and Purple' en 'Fools', met de perfect in evenwicht gehouden driehoek tekst-drums-gitaar; laaf u aan het Nick Drake-achtige getokkel in de intro van 'Jodi', dat een oude bekende hoort te zijn; begin vervolgens opnieuw bij opener 'Walking' en luister in één ruk door tot aan de monumentale slotsong 'God?'. Wie dan nog niet overstag gaat voor de waanzin van dit duo mag zich afvragen: wie is hier eigenlijk de gek?

Toptracks: 'Joe's Waltz', 'Winter'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234