null Beeld

'The Equalizer': Denzel Washington vereffent de rekening

‘Een sympathieke peer, maar we zouden hem ’s nachts niet alleen in een steeg willen tegenkomen,’ aldus onze Man nadat hij met enkele flinke blauwe plekken was teruggekomen van zijn gesprek met de Amerikaanse superster Denzel Washington. Behalve een iets te overtuigende ‘Hoe in één-twee-drie een booswicht te ontwapenen’-demonstratie gaf de bijna 60-jarige acteur tijdens het interview ook een hoop uitleg: over zijn nieuwe actieflick ‘The Equalizer’, over zijn personage, én over zijn leeftijd: ‘Ouderdom is iets dat je alleen maar voelt wanneer je als een zak aardappelen in je zetel blijft zitten.’

HUMO Ik had vroeger elke zaterdagavond een vaste afspraak met ‘The Equalizer’ op tv. En u?

Denzel Washington «Euh, ik heb de serie nooit gezien. Het was producent Todd Black die mij enkele jaren geleden met het project benaderde: hij had de rechten op ‘The Equalizer’ overgekocht en wilde voor mij een filmversie ontwikkelen. Ik vond het allemaal prima, maar ik heb de serie doelbewust nooit bekeken: ik wilde me niet laten beïnvloeden en wilde het personage op m’n eigen manier ontwikkelen. Trouwens: we hebben van de televisieserie alleen maar de titel en de basispremisse overgenomen, that’s it. Ik denk niet dat de oude Robert McCall ooit in een doe-het-zelfzaak heeft gewerkt (lacht).»

HUMO Hoe hebt u zich op de rol voorbereid? Met de ogen dicht? Of kwam er toch wat research aan te pas?

Washington «McCall is een man met een raadselachtig verleden – in de film wordt nooit gezegd hoe hij vroeger precies aan de bak kwam. Was hij een geheim agent, een Navy Seal, een commando? Ik heb er ook niet zo veel over nagedacht, moet ik zeggen – laat de toeschouwers maar zelf fantaseren. Ik heb wél proberen te doorgronden welk psychologisch effect zijn gewelddadige verleden op hem gehad zou hebben. Waarom zit hij om drie uur ’s nachts met een boek in dat eethuisje? Het is wel duidelijk dat hem iets dwarszit; iets in zijn verleden heeft hem onherroepelijk beschadigd. Volgens mij lijdt hij aan een posttraumatische stressstoornis, waardoor hij zich obsessief gedraagt. Zo kijkt hij constant op zijn horloge en gebruikt hij voortdurend een stopwatch. Ik had hem nog meer obsessieve tics gegeven, maar die zijn in de montage weggeknipt: zo had McCall ook de dwangmatige gewoonte om de voorwerpen op een tafel netjes te rangschikken.

»Ik heb ter voorbereiding een heleboel boeken gelezen over obsessief gedrag, maar ik heb ook inspiratie geput uit een mentaal zieke vriendin van mijn moeder. Die dame had de ziekelijke neiging om alles in haar omgeving proper te maken. Ik vond dat zo fascinerend dat ik het in mijn vertolking heb gebruikt – misschien zijn McCalls obsessies een manier om zijn brein op orde te zetten. Enfin, daar wordt allemaal niet over gepraat in de film, maar ik heb er dus wel grondig over nagedacht – om het personage te voeden en hem een beetje reliëf te geven. Het belangrijkste is, denk ik, dat we beseffen dat Robert geen superheld is. Hij is een eenzame man, een mens met gebreken, zoals wij allemaal. Aan de buitenwereld laten we altijd onze meest sexy kant zien, maar ’s avonds staan we allemaal in onze onderbroek voor de spiegel in ons kruis te krabben (lacht).»

HUMO Ook al heeft hij nobele intenties, McCall is een extreem gewelddadige man. Hebt u er geen problemen mee om zulke brutale personages te vertolken?

Washington «De Bijbel is ook extreem wreed, en daar heeft toch niemand problemen mee? (lacht)

»Luister, McCall is inderdaad een gewelddadige man, maar tegelijk ligt het in zijn aard om andere mensen te helpen. Vergeet niet: hij slacht wel een heleboel Russische booswichten af, maar hij schiet alleen maar in actie nadat hij heeft gezien hoe die Russen dat hoertje hebben mishandeld. Persoonlijk vind ik niet dat iemand het recht heeft om zelf voor rechter en jury te spelen, maar hey: het is uiteindelijk maar een film.»

HUMO McCall is een atypische Amerikaan: hij gebruikt geen geweren of revolvers. Het is eens wat anders.

Washington «Waarom zou hij een revolver moeten gebruiken als hij ook prikkeldraad, kurkentrekkers, spijkermachines en cementzakken ter beschikking heeft om zijn tegenstanders het hoekje om te helpen? (lacht) Onze stuntcoördinator was een ex-Navy Seal. Hij zag de gigantische doe-het-zelfzaak waar de finale zich afspeelt als één grote wapenwinkel: ‘Aha, prikkeldraad! Wat kunnen we daarmee doen? En daar, een spijkermachine! Kan misschien ook nog van pas komen!’ Toen hij demonstreerde hoe ik een stuk uitrekbare prikkeldraad en enkele zandzakjes kon gebruiken om die ene Rus aan z’n einde te helpen, dacht ik toch even bij mezelf: ‘Jij zieke geest!’ (lacht)»

HUMO Op een bepaald moment houdt één van die Russische snoodaards een revolver op u gericht. En dan gebeurt het: in een fractie van een seconde – knipper met je ogen en je hebt het gemist – mept u het wapen uit z’n hand en pakt u het in uw eigen hand. Hoe deed u dat? Een digitaal effect? Een montagetruc?

Washington «Richt die balpen eens op mij?»

Ik richt mijn balpen op het voorhoofd van de acteur. Voor ik goed besef wat er gebeurt, heeft Washington me twee stevige tikken op mijn voorarm en mijn handpalm verkocht – paf, lap! – en houdt hij de balpen op míjn voorhoofd gericht, als betrof het een Smith & Wesson 9mm.

HUMO (zich over de pijnlijke voorarm wrijvend) Wow.

Washington (grinnikend) «Géén digitaal effect. Gewoon een kwestie van hard trainen.»

Bankaardappels

HUMO Handig als je zoiets kunt. Zijn er nog van die nuttige dingen die u tijdens uw carrière hebt geleerd?

Washington «O, tot nu toe is het één lange, fantastisch boeiende reis geweest. Ik heb vliegtuigen en treinen leren besturen, ik heb aan martial arts gedaan... En voor ‘The Hurricane’ heb ik leren boksen, iets wat ik vandaag nog steeds doe. Boksen is een geweldige manier om fit te blijven. Joggen kan ik niet meer: te veel knieoperaties ondergaan. Tijdens de opnamen van ‘Safe House’ heb ik het nog even geprobeerd, in een park in Kaapstad, maar na enkele kilometers ontplofte mijn knie. My running days are over.»

HUMO En uw kapotte knie bezorgt u nooit problemen tijdens de opnamen van een actieprent als ‘The Equalizer’?

Washington «Ik lijd soms veel pijn, ja, maar ik laat het niet merken – of ze laten me niks meer doen. Dus sssssssssht: ik reken erop dat jij ook niets gaat zeggen (lacht).»

HUMO ‘The Equalizer’ is entertainende stuff, maar zou u toch niet liever wat meer dramatische rollen spelen?

Washington «‘Flight’ was een goede dramatische rol. En die film is nog maar een jaar oud.»

HUMO Dat is waar.

Washington «Maar je hebt gelijk: de écht goede rollen zijn tegenwoordig dun gezaaid. Ik heb de filmindustrie voor mijn ogen zien veranderen. Vroeger had je in Hollywood nog enkele onafhankelijke maatschappijen die uitstekende films produceerden, maar ook die zijn nu in handen van de grote multinationals gevallen. Geen goede zaak, want de aandeelhouders van die multinationals zijn meer geïnteresseerd in winst dan in goede films. En dus willen ze dat er uitsluitend commerciële films worden gemaakt. Vandaar het overaanbod aan sequels en remakes.

»Voor mijn generatie vormen de jaren 70 nog steeds de hoogdagen van Hollywood, met meesterwerken als ‘Taxi Driver’ en ‘The Godfather’. Maar die films zouden vandaag niet langer gemaakt kunnen worden. Hollywood is lui en vadsig geworden.»

HUMO Zou u een overstap naar de televisie overwegen? Daar worden wél nog prikkelende dingen gemaakt.

Washington «O, ik ben al meermaals gevraagd. Wie weet.»

HUMO Ik las ergens dat u elke dag in de Bijbel leest.

Washington «Klopt. Vandaag ben ik aan het boek van Daniël begonnen.»

HUMO Leest u de Bijbel chronologisch, of zit u er zomaar wat in te grasduinen?

Washington «Wel, mijn oude dominee zei altijd: ‘Begin met het Nieuwe Testament. Dan zul je het totaalplaatje beter begrijpen.’ Die raad heb ik opgevolgd, en daarnaast heb ik ook een studiebijbel met commentaren en analyses voor me liggen. Die bijbellectuur is voor mij een manier om de dag op een positieve manier te beginnen. Hoewel – niet alles wat je leest is hartverheffend, er worden nogal wat mensen in afgeslacht (lacht).»

HUMO U wordt straks 60. Een goede gelegenheid om eens even stil te staan bij het leven dat u tot nu toe heeft geleid?

Washington «Integendeel: bezig blijven is de boodschap! Op de set van ‘The Book of Eli’ werkte ik samen met Dan Inosanto, één van de grootste martial-artsartiesten ooit; hij heeft Bruce Lee nog gekend. Danny is nu in de 70, en geloof me: met hem wil je geen ruzie. Zelfs zijn beste pupillen, allemaal martial-artsmeesters, kunnen hem niet bijhouden. Hij is mijn lichtend voorbeeld. Weet je, ouderdom is iets dat je alleen maar voelt als je dag in dag uit als een zak aardappelen in je zetel blijft zitten. Je kunt 20 zijn, en toch moddervet zijn en eruitzien als een ouwe vent. En je kunt 70 zijn, en – zoals Danny – een messcherp, dodelijk wapen zijn.»

HUMO Ja, maar ziet u zichzelf op uw 70ste nog actiefilms als ‘The Equalizer’ draaien?

Washington «Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat het vandaag zondag is, en dat ik in Parijs ben (lacht). En ik weet ook dat ik binnenkort in een western ga spelen: mijn volgende film wordt een remake van ‘The Magnificent Seven’. En als ik 70 ben? Dat zien we dan wel weer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234