null Beeld

The Fifth Estate

De reden om te gaan kijken heet Benedict Cumberbatch.

Erik Stockman

Julian Assange: wat een vreemdslachtige pisang is die kerel toch, met die platinakleurige haren, dat ongezonde albinovel, die flinterdunne lippen en dat nuffige Serge Simonart-achtige aura (grapje, Serge!). Sinds hij honderdduizenden hypervertrouwelijke documenten van de Amerikaanse overheid op WikiLeaks zwierde, gaat Assange door het leven als een ongrijpbare beroemdheid – tegelijk wijdbefaamde anarchist, profeet van een generatie, fascinerend enigma en opgejaagd wild. Wat drijft hem?

Zoals Assange in de geheimen van de staat snuffelt, zo snuffelt ‘The Fifth Estate’ in zijn leven, zijn karakter, en zijn motieven – poets wederom poets! Goed om te weten is dat ‘The Fifth Estate’ teruggrijpt naar twee boeken van ex-WikiLeaks-medewerkers die in de loop der jaren zwaar met hun leider in onmin raakten: ‘WikiLeaks: Inside Julian Assange’s War on Secrecy’ van David Leigh en Luke Harding en vooral ‘Inside WikiLeaks: My Time with Julian Assange at the World’s Most Dangerous Website’ van de Duitse hacker Daniel Domscheit-Berg.

In het begin raakt Domscheit-Berg (Daniel Brühl) diep onder de indruk van de idealen en het charisma van Assange, maar gaandeweg leert hij zijn goeroe kennen als een pufferige windhaan die met volle teugen geniet van de cultus die rond hem ontstaat; als een akelige gluiperd die neerkijkt op zijn medewerkers en geniepig naar de vrouwen loenst; en als een pathologische leugenaar die telkens wanneer hem wordt gevraagd waarom zijn haar zo wit is een ander verhaaltje opdist.

Een ongrijpbare kerel ook, die geen vast adres lijkt te hebben en met zijn onafscheidelijke rugzakje meestal onderdak vindt in kraakpanden waar ze vreemd genoeg altijd free wifi lijken te hebben – Wherever I lay my laptop, that’s my home. We zouden hem zelf niet graag over de vloer krijgen, en toch konden we onze ogen niet van hem afhouden – met dank aan de geweldige, fascinerende, perfect gecaste Benedict Cumberbatch.

Voorts zoomt ‘The Fifth Estate’ ook heel goed in op het dilemma dat Assange en Domscheit-Berg uiteindelijk uit elkaar dreef: is WikiLeaks een vrijhaven voor klokkenluiders, of net een bedreiging voor de globale veiligheid? Is Assange een idealistische activist die het hol van de draak is binnengewandeld, in een hoekje heeft gepist, en weer is weggegaan (zijn eigen woorden), of is hij een onverantwoordelijk kind dat met mensenlevens speelt? U kunt er achteraf een stevige boom over opzetten.

Dat ‘The Fifth Estate’ uiteindelijk niet uitgroeit tot een politieke thriller van het gehalte van ‘All the President’s Men’, ligt aan de onvoldoende uitgewerkte subplotjes, en vooral aan de irritante cyberspacelook die regisseur Bill Condon (‘Gods and Monsters’, ‘Twilight’) aan het verhaal heeft meegegeven – het frenetieke tempo, de snelle zooms, de data en de codes die aldoor ‘Matrix’-gewijs over het scherm flitsen. Het blijft ook wachten op een film over de man die Assange in feite groot heeft gemaakt: klokkenluider Bradley Manning.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234