null Beeld

The Good Shepherd

Omdat hij als acteur de voorbije jaren niet bepaald veel potten meer brak (kan iemand zich Bawbs laatste écht goeie rol herinneren?), besloot Robert De Niro dertien jaar na 'A Bronx Tale' nog eens een achter de camera te kruipen.

Het mocht - alsof er toch één en ander gecompenseerd diende te worden - dit keer meteen ook een stuk ambitieuzer dan het frisse en bescheiden filmpje waarmee hij destijds zijn regiedebuut maakte: in 'The Good Shepherd' poogt De Niro in een epos van bijna drie uur niets minder dan de geschiedenis van de CIA te schetsen, van het ontstaan kort na de Tweede Wereldoorlog tot aan de mislukte invasie in de Varkensbaai in 1961. De vertelling is opgehangen aan Edward Wilson (Matt Damon), een agent die na het Cuba-fiasco terugblikt op zijn lange carrière bij de dienst, de vele geheime operaties waarbij hij betrokken was en, niet te vergeten, de aanzienlijke persoonlijke offers die hij zich in het belang van de natie heeft moeten getroosten. Het is een introductie in een schimmige herenwereld van geheim agenten met deukhoed en duister gecomplotteer in al dan niet met ventilator uitgeruste achterkamers op de meest uiteenlopende continenten. De Niro, die aan de slag ging met een ooit nog door Francis Ford Coppola besteld script van Eric Roth ('The Insider', 'Forrest Gump', 'Munich'), brengt het allemaal rustig en degelijk in beeld en weet vakkundig alle spionnenclichés te omzeilen, maar een vlekkeloze film is dit niet geworden. Iets wat ongetwijfeld samenhangt met de status van de regisseur: een monument als De Niro is het wellicht niet gewend tegengesproken te worden of rekening te houden met kritiek. Anders had iemand hem ongetwijfeld kunnen vertellen dat er best wel een uurtje uit de bij momenten toch wel wat slepende film kon worden geknipt (de nevenplot met Wilsons zoon heeft weinig meerwaarde en de scènes met zijn ongelukkige vrouw - een goeie, maar hopeloos miscaste Angelina Jolie - lijken ook niet allemaal even nuttig) en dat het niet per se nodig was om zowat iedereen in zijn rijkgevulde adressenboekje een rol te geven. De film telt namelijk nogal wat personages die helaas maar enkele scènes gegund zijn, al blijft het leuk om Joe Pesci (op vertrouwd terrein als een in Cuba gelegerde maffioso) voor het eerst in bijna tien jaar nog eens aan het werk te zien. Damon is echter wél goed als de fanatieke patriot die zijn land onvoorwaardelijke toewijding heeft gezworen en voelbaar maakt wat een paranoïde bestaan van achterdocht en angst onder iemands hersenpan aanricht. Een blik in de coulissen van de internationale spionage is bovendien altijd boeiend. Onderhoudende film dus, al vraag je je toch af wat Coppola ervan had gemaakt.

Extra's **: Trailers, wat voor de tv bestemd promomateriaal, fotogalerijen (wie zit dáár in godsnaam naar te kijken?) en een reeks interviewtjes met cast- en crewleden waar je niet echt wijzer van wordt. Het interessantst zijn nog de twee History Channel-documentaires over respectievelijk de CIA en de KGB. In die laatste zit - zeer grappig - een Russische talking head die sprekend lijkt op De Niro met valse baard en blonde pruik.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234