The Good, the Bad & the Queen - Merrie Land

Hoe ouder hij wordt, hoe meer onomstotelijk duidelijk wordt dat Damon Albarn een unieke en waardevolle stem is met een indrukwekkend en zeer divers palmares – de infantiele vete tussen zijn vroegere band Blur en de broertjes van Oasis lijkt een voetnoot uit de middeleeuwen.

The Good, The Bad & The Queen is een volstrekt unieke en eigenzinnige supergroep: Albarn plus bassist Paul Simonon (een pionier van The Clash), drummer Tony Allen (met Fela Kuti de briljante mede-uitvinder van de afrobeat) en Simon Tong (ex-gitarist van The Verve). En alsof dat niet volstaat, werd ‘Merrie Land’ subtiel maar potent geproducet door Tony Visconti (zie David Bowie en een lange lijst mindere goden).

‘Merrie Land’ is een State of the Nation, een bitterzoete ode aan én een requiem voor Engeland anno 2018. De introductie is niet toevallig een flard uit Chaucers ‘Canterbury Tales’, een oeroude, oer-Engelse tekst die het relaas van een pelgrimstocht van de gewone middeleeuwse man wilde weergeven. En de limited edition van de plaat is niet toevallig geperst op gróén vinyl – een verwijzing naar Engeland als green and pleasant land.

De zeer mooie titeltrack ‘Merrie Land’ is een protestsong – want dat is het – die níét zo klinkt. Gorillaz is de groovy soundtrack bij de speeltijd. The Good, The Bad & The Queen is bloedserieus maar klinkt toch speels. Alle songs op deze plaat klinken trouwens lieflijker dan hun tekst is. Albarn klinkt als de Ray Davies van zijn generatie.

Albarn kreeg eerder al het verwijt een ‘champagne socialist’ te zijn – vrij vertaald: een miljonair die makkelijk praten heeft als hij de multiculturele samenleving propageert, omdat hij er in zijn riante landhuis ver weg van het front zelf geen last van heeft. Maar ‘Merrie Land’ presteert het om tegelijk über-Engels én multicultureel te zijn, met één voet vastberaden in de Engelse klei en de bijbehorende Angelsaksische traditie, en de andere afwisselend dansend op en genietend van de diversiteit uit en in landen als Nigeria, Iran of Indonesië.

Albarn bezingt ‘manicured lawns, barricading in the fifties’ – alweer vrij vertaald: in een 21ste-eeuwse multiculturele inclusieve samenleving is struisvogelpolitiek bedrijven met een blik vol heimwee op het blanke verleden gericht, contraproductief en onrealistisch. Maar het is een feit: de unieke, aparte, excentrieke Engelse eilandcultuur wordt aangelengd, ondergesneeuwd en overroepen door de influx en inbreng van honderd soorten immigranten die wat blank was, kruiden tot een meltingpot.

Albarn schreef ‘Merrie Land’ in Blackpool en dat hoor je: die verloederde kuststad is de belichaming van de Britse vergane glorie. Tenzij ik slecht heb geluisterd, wordt het woord ‘brexit’ in geen enkele song gebruikt, maar het is overduidelijk wat Albarn erover denkt: dat de brexit een contraproductieve ramp is.

‘Merrie Land’ is ook een goed voorbeeld van de unieke manier waarop Albarn aan zijn carrière timmert: niet met één groep die voorspelbaar monotoon de ene plaat na de andere afscheidt, maar met verschillende kanalen voor zijn creativiteit en alter ego’s die uit de kast mogen als de tijd daar rijp voor is. Da’s slim en tot nog toe heeft hij geen enkele misstap gemaakt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234