The Great Escape – Dag 1

‘Ja’ zeggen tegen het aanbod om drie dagen naar het showcasefestival The Great Escape in Brighton te gaan was niet moeilijk. Het duizelingwekkende aanbod van dergelijke festivals intimideert me dat ik het benauwd krijg, maar er zijn weinig oorden waar ik zo graag kom als Brighton, voluit Brighton & Hove.

Die affaire begon tien jaar geleden, toen ik Norman Cook interviewde in z’n gigantische strandhuis, een opeenstapeling van witte kubussen afgewerkt met een magistraal dakterras, aan de Western Esplanade. De bijnaam van die rij witte huizen aan dat privéstrand is Millionaires Row – de schuld van (ex-)bewoners zoals Paul McCartney. Dat het nooit zo’n bohémienvilla zou worden, daar had ik me toen al gewillig bij neergelegd. Maar dat MG-sportkarretje uit de sixties van Cooks echtgenote Zoe Ball voor de deur! Daarin als een echte Bondgirl langs de Engelse kustlijn racen leek me eigenlijk niet zo vreselijk onhaalbaar.

Mijn realiteit op donderdag 9 mei 2014 in Brighton: treurige motregen, een snijdende wind, een hotel met Fawlty Towers-meubilair, maar zonder Basil of Mrs. Peignoir ter vermaak. M’n dikke Saint James-zeemanstrui als enige noemenswaardige luxe. En toch: nergens smaakt een stevig stuk gegrilde heilbot zo goed als in een restaurant dat Regency heet en uitzicht biedt op een verbrande pier. En nergens anders ter wereld bots je tussen al de festivalhipsters op straat tegen Simon Price, de meest geschminkte en in z’n latex fetisjoutfit ook slechtst geklede inwoner van Brighton. In de jaren negentig was hij één van de luidste en slimste popjournalisten bij Melody Maker. Hij heeft nog steeds ‘Stay beautiful’ (de slogan van de Manics) op z’n tas geborduurd, en is intussen ook één van die afgedankte cultuurrecensenten bij The Independent on Sunday.

Eerste stop van de avond is de nachtclub Audio, waar de dj Aaliyah doet zwijgen om ons fenomeentje Coely aan haar showcase te laten beginnen. De kelderzaal staat goed vol, en met haar mix van gevoelige en energieke songs verveelt Coely geen seconde. Wat ze ontbeert aan ervaring, maakt ze goed met een aanstekelijk enthousiasme. Aan de backstagedeur wordt ze na het optreden aangesproken door een benevelde jongen die haar voor een andere artieste op de affiche houdt, maar die wel degelijk haar show heeft gezien en wil weten wanneer ze in Londen speelt. Er klinkt een gilletje. Verder vindt Coely alles hier ‘superdik’ en gelooft ze in showcasefestivals: ‘Na mijn eerste optreden deze voormiddag regende het meteen tweets. En mensen zongen mijn liedjes mee, dus ze hadden toch opgezocht wie ik was. Aan een album denk ik nog niet, wél aan mijn volgende single.’ Superdik!

Blijkt de internethype rond haar persoontje niet onwaardig: de Australische Courtney Barnett, die in het donkere zaaltje The Haunt iets morsigs doet met r&b en grunge. ‘Spraakwaterval à la EMA, maar dan begeleid door Giant Sand,’ stond er bij de Arriba-tip ‘Avant Gardener’. En live wordt dat iets – ze speelt met een driekoppige bezetting van zang/gitaar, bassist en drummer – dat meer naar Royal Trux en Cat Power zoals we ze kennen bij de Dirty Delta Blues Band opgaat: sneller, feller en groovier. Met verve in prijsbeest ‘Avant Gardener’, waarvan het refrein ‘I’m having trouble breathing in’ me live deed dansen in plaats van hyperventileren, zoals op plaat. Nu, je moet ook iets kunnen als je zoals Barnett de shortlist haalde van de Vanda & Young Songwriting Award (met haar ‘History Eraser’): met voorsprong de rockprijs met de coolste naam ter wereld.

En plots weet je weer waarom showcasefestivals je intimideren. Er is het overvolle aanbod, ondergetekende dromer die een bijzondere gave heeft om tabellen en uurschema’s te negeren en bovendien gezegend is met nul oriëntatievermogen. In het geval van The Great Escape komt daar nog het notoir losse organisatiesfeertje bij. De manager van Coely vertelt hoe hij hier vanmorgen aankwam en zelf een stagemanager moest zoeken: ‘Niemand wist van iets.’ Charmant, jazeker. Maar concerten beginnen al eens te laat, waardoor je het volgende optreden in een venue een paar straten verderop mist. Op z’n Engels staan er overal rijen, dus ook het queueën moet je incalculeren. En zo kwam het dat mijn goeie vriend Murphy zich liet zien: ineens liep alles mis. Net te laat voor The Districts, een jonge rootsgroep op het Fat Possum-label, toch de moeite. Het adres van de zaal waar Little Dragon optreedt, het opwindendste Zweedse exportproduct sinds Lykke Li, blijkt volgens mijn kaart niet te bestaan. Meteen daarna is het haasten om in de rij te staan voor het optreden van Hozier in de Spiegeltent. Jawel, onze Spiegeltent, en Hozier is die jonge Ierse soulpopsinger-songwriter die iederéén wil zien. En jawel, het bleef bij in de rij staan. De tip van de dag – goeie stem, veel gospel op z’n Iers, al is z’n geluid me toch wat gladdig om de vaak gehoorde Van Morrison-vergelijking te rechtvaardigen – heb ik dus niet gezien, en vele anderen met mij.

Laatste hoop van de avond: The Bohicas, een Engels gitaargroepje dat met het heftige ‘XXX’ een alternatief hitje te pakken had waarop ook ik niet kan blijven stilstaan. ‘Tiens, die zijn ineens heel andere muziek gaan spelen,’ frons ik bij het binnenstappen van de pub Blind Tiger. Bevriende mogendheden brengen duidelijkheid: geen Bohicas vanavond, de bassist is ziek. Over de vervangende groep zijn ze kort: ‘Trekt op niks.’ Waarna de band iedereen in de zaal bedankt, behalve ‘those people there’, wijzend naar de Belgische delegatie. Geen idee wat we misdaan hebben.

Verder is het me een raadsel waarom de rapper Example, headliner van de eerste festivaldag, zoveel succes heeft in de UK. Google zijn muziek - slappe Dizzee Rascal met een goedkope dancebeat eronder - vooral niet.

Morgen meer, want dan start ook de namiddagprogrammatie. Meer inzichten dus, en nog meer verwarring.



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234