null Beeld

The Great Gatsby

Baz Luhrmann heeft F. Scott Fitzgerald op zijn eigen manier verfilmd: met veel bombast. Hou ervan, of erger u dood

In de Verenigde Staten maakt Baz Luhrmanns verfilming van het meesterwerk van F. Scott Fitzgerald heftige gevoelens los: een enkeling prijst ‘The Great Gatsby’ de hemel in, maar de meeste critici kammen de film met nauwelijks verholen minachting af.

De teneur is dat de cineast de door miljoenen geliefde roman heeft herschapen in een soort pretpark, een uitzinnig comic book, en dat hij helemaal naast de spirit van het boek heeft geklauwd.

Onze bescheiden mening? Natúúrlijk staat de film niet op de hoogte van het boek. Hoe kan dat ook? Stanley Kubrick, Steven Spielberg, Orson Welles, de almachtige Heer zelve: geen enkele regisseur, levend of dood, zal het ooit lukken om de juiste beelden te vinden bij het gracieuze, coole proza van Fitzgerald.

Leonardo DiCaprio had verdorie overschot van gelijk toen hij vorige week in dit prachtblad stelde dat ‘The Great Gatsby’ verfilmen in wezen een mission impossible is. Iedereen die het boek heeft gelezen, zit immers met z'n eigen voorstelling van Gatsby in het achterhoofd – boks daar maar eens tegenop. Volgens ons heeft Luhrmann dan ook de enig mogelijke keuze gemaakt: hij heeft er zijn film van gemaakt, zijn Gatsby, zijn New York, zijn roaring twenties – en het is aan u om zijn interpretatie te beminnen of te haten.

Luhrmann benadert het zwaarromantische verhaal van Gatsby – de selfmade miljonair die het te pakken krijgt voor een dame die jammer genoeg voor hem aan de onbereikbare upper class vastgesoldeerd zit – met dezelfde uitzinnigheid van ‘Moulin Rouge’; het resultaat is een duizelingwekkende caleidoscoop van een film, een tweeënhalf uur durende fiësta vol felle kleuren en bruisende decors, pluimen en haarbanden, cocktails en champagne – een prent waarin de muziek nooit stopt en het altijd laat in de nacht is.

Meer ‘The Great Baz’ dan ‘The Great Gatsby’, zeker, maar Luhrmanns aanpak wérkt: zodra het embleem van Warner Brothers achteruit begint te zweven, is het alsof je door een magisch portaal stapt en in een andere, opwindende wereld terechtkomt: de glimmerende droom van de Jazz Age.

Vooral in het eerste uur laat de voormalige operaregisseur zich helemaal gaan: de opbollende gordijnen uit het boek (pagina 17 – we kennen de scène uit het hoofd) zien er bij Luhrmann uit als woest wapperende stormzeilen; tijdens de feestscènes laat hij zijn camera als een manisch geworden zwaluw over de honderden schitterend uitgedoste figuranten schieten; de beroemdste zinnen uit de roman komen in haarscherpe 3D letterlijk naar je toe zweven; en Gatsby zelf – de perfect gecaste DiCaprio – maakt z'n lang verbeide intrede met spetterend vuurwerk op de achtergrond en triomfantelijke muziek van George Gershwin op de soundtrack – nu ja, een figuur met zulke mythische proporties verdíént natuurlijk wel een enigszins flamboyante entree.

De veelbesproken keuze om het verhaal te pimpen met hiphop pakt overigens heel goed uit: een historisch correcte jazzsoundtrack zou de roaring twenties wellicht nostalgisch hebben laten herleven, maar Jay-Z doet meer: zijn score laat de film hier en nu brandgevaarlijk léven.

Met de verpakking zit het dus wel snor – fraai, die Pradajurken! – maar hoe zit het met de inhoud, de sfeer, de hartenklop, de tragiek? Wel, wees gerust: aan de kleine details – de oranje weerkaatsing van de zon die tijdens de autorit naar New York over het gezicht van Gatsby glijdt, de trompettist op de brandladder – merk je dat er echt een kunstschilder in de regiestoel zat, geen holle mooifilmer.

En altijd, dat is misschien nog het mooiste, voel je de smart en de doem die Gatsby uiteindelijk te gronde zullen richten door de schitterende beelden heen branden. Op het moment dat Gatsby op de pier zijn arm uitstrekt en het magische groene licht probeert te grijpen, bevroren we bijna van ontroering.

Is ‘The Great Gatsby’ een trouwe adaptatie? No way, en eerlijk gezegd: het zal ons worst wezen dat Luhrmann niet de film heeft gedraaid die in ons hoofd zat. Wat telt is dat Luhrmann met ‘The Great Gatsby’ een waar cinematografisch festijn heeft afgeleverd, een feest voor ogen en oren, een diamant die prachtig uiteenspat in duizenden glittersterretjes die een hele film lang voor je ogen blijven zweven en achteraf blijven plakken aan je kleren, een monumentaal pretpark waarin het heerlijk rollercoasteren is. Een film die meer waard is dan het hele verdomde multiplexzootje bij elkaar.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234