null Beeld

The Greatest Showman

Wolverine danst de horlepijp.

Deze jongen had het genoegen om deze musical enkele weken geleden in een bioscoopzaal in Los Angeles te mogen aanschouwen, in het gezelschap van enkele honderden vraatzuchtige Amerikanen die zich twee uur lang luid smakkend zaten vol te proppen met megadozen junkfood (zelf hielden we het bij een eenvoudige hot dog & nacho’s-combo). Opvallend: in het midden van de vertoning marcheerden enkele jongeren (eentje droeg een T-shirt van Metallica) hoofdschuddend de zaal uit, maar de mensen die bleven zitten, gaven ‘The Greatest Showman’ op het einde een warm applaus.

undefined

En dat zegt het eigenlijk allemaal: sommigen onder u zullen het van deze film op hun heupen krijgen, maar wie een zwak heeft voor ouderwetse musicals waarin de hoofdpersonages het zelfs in hun wanhopigste ogenblikken op een oorverdovend luid zingen zetten, zal de tijd van z’n leven hebben. En toegegeven: zelfs uw dienaar raakte – ondanks de plaatsvervangende schaamte die we voelden bij ietwat simplistische lyrics als ‘Every night I lie in bed/ the brightest colors fill my head!’ – op den duur vertederd door de formidabele inzet van de voor de gelegenheid in rode livrei gehulde Hugh Jackman. Hij vertolkt P.T. Barnum, de roemruchte circusdirecteur die in de negentiende eeuw in New York City furore maakte met een rariteitenkabinet vol archetypische freaks, onder wie een dwerg, een reus en een vrouw met een baard.

Dat ‘The Greatest Showman’ Barnum meer afschildert als een filantropische goedzak dan als een gehaaide zakenman, doet ons enigszins twijfelen aan de historische correctheid van het script, maar goed, dat de échte Barnum op café in een vloeiende choreografie whiskyglaasjes op het ritme van de beat over de toog kon laten schuiven, valt evenééns te betwijfelen. Vandaag kennen we Jackman uiteraard het best als Wolverine, maar in het begin van zijn carrière stond hij in Australië bekend als een echte song-and-dance-man, een professionele musicalartiest die in een reeks populaire shows het beste van zichzelf gaf. En in ‘The Greatest Showman’ mag Hugh – nochtans toch ook al bijna 50 – nog eens zijn kunstjes tonen op enkele nummers die in elkaar werden gestoken door de componisten van ‘La La Land’: zo zien we hem kruissprongen maken, kuitenflikkers slaan en pirouettes draaien terwijl hij als een volleerd showbizzbeest aldoor z’n hagelwitte tanden blootlacht. Sterk! Nu weten we van het vermaledijde ‘Les Misérables’ dat Jackman niet de meest begenadigde zanger is, maar zijn tomeloze energie en vooral de manier waarop hij onder het dansen geregeld met z’n hand een veegje geeft langs de rand van zijn hoge hoed, maken veel goed.

Minpunten? Michelle Williams, in ‘All the Money in the World’ nog goed op dreef, wordt hier gereduceerd tot kwelend aanhangsel. En hoewel de cinematografische aanpak van regisseur Michael Gracey – moderne nummers in een historische setting – laat vermoeden dat hij aan hetzelfde droomstof zit als Baz Luhrmann, mist ‘The Greatest Showman’ de heerlijke uitzinnigheid van ‘Moulin Rouge’. Op het moment dat die vrouw met die Chriet Titulaer-baard in een lied losbarstte, kregen we ook zin om onze hotdog door haar strot te rammen, maar wat Hugh betreft: applaus!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234