null Beeld

The Gutter Twins - Saturnalia

De grote Mark Lanegan en de door ons niet minder bewonderde Greg Dulli die samen een plaat maken: het klinkt als an offer you can't refuse, maar wie ooit 'The Godfather' gezien heeft, weet dat hij daar altijd bijzonder goed moet mee uitkijken.

Geert Op de Beeck

Als pseudoniem koos het duo voor The Gutter Twins, als titel voor 'Saturnalia': volgens het persbericht een Romeins feest waarbij de slaven voor één dag meester mochten spelen en vice versa, al is het volgens onze Van Dale Engels-Nederlands ook te vertalen als 'uitspatting, orgie, losbandigheid, dronkenmansfeest' - een betekenis die gezien de voorgeschiedenis van de twee hoofdrolspelers minstens even passend is.

Qua thema zitten de heren dus op vertrouwd terrein, en wie een totaal nieuwe muzikale koers verwacht, komt in de (overigens prima) openers 'The Stations' en 'God's Children' evenzeer bedrogen uit: Twilight Singers, dachten wij meteen, maar dan versterkt met Mark Lanegan. 'All Misery/Flowers' is muzikaal verrassender: een soort hiphopgroove from hell, met Lanegan die er aan Dylan en de beats verwante rijmelarijen overheen debiteert. Ook in 'Idle Hands' is de hoofdrol weggelegd voor Lanegan: 't is een machtige, ijlende rocksong, misschien wel de beste rocksong die wij dit jaar al gehoord hebben.

Het breed uitwaaierende 'Circle the Fringes' heeft de intro van een Ierse folksong, neigt vervolgens even naar een walsje en wordt dan door een hardrockgitaar uiteengereten: in andermans handen was dat soort combinatie waarschijnlijk tot een volstrekt stuurloos misbaksel uitgegroeid, hier klinkt het ronduit indrukwekkend.

Van hetzelfde hoge niveau is 'Seven Stories Underground', muzikaal schatplichtig aan Tom Waits, tekstueel het soort koortsdroom waar Lanegan een patent op heeft: 'Heaven, it's quite a climb, from seven stories underground' zingt hij, en hij klinkt alsof hij het kan weten. Ook sterk: 'Bête Noire', nog zo'n titel (en song) die Lanegan op het lijf geschreven is.

Het uitmuntende, epische slotakkoord heet 'Front St.', een Dulli grand cru waarover de geest van de film noir hangt: niemand kan een in wezen banaal zinnetje als 'We're gonna have some fun, son' zo dreigend en spannend laten klinken als Greg Dulli.

Conclusie? 'Saturnalia' is een duistere maar uitstekende plaat, en bovendien zo eentje die met elke draaibeurt nog beter wordt. Bij voorkeur te beluisteren na middernacht, net voor een onweer.

Toptracks: 'Idle Hands' en 'Front St.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234