null Beeld

The Hickey Underworld - Ill

De plaat heet ‘Ill’, mogelijk zoals in ‘Time to Get Ill’: waarom nog wachten om te feesten? Het kot zal dit keer minder tot op de grond worden afgebroken, want op de derde Hickey Underworld zijn stormrammen als ‘Whistling’ en ‘Flamencorpse’ er niet meer bij.

Vroeger doken in verband met Antwerps hardsten overal The Jesus Lizard-vergelijkingen op. Die mogen de kist in, en de kist mag naar de zolder. De nieuwe Hickey-productie is ook al geen lawaai uit de gezellige vleermuizenkelder. Hier is – mogelijk met een zelfbouwkit – eerder een soort stadionrock in mekaar gestoken. Mochten de heren één stap verder zijn gegaan, er zou ook een bierbeker van 50 centiliter zijn bijgeleverd.

Opener ‘High School Lawyer’ begint rustig, en blijft naar Hickey-normen een popmietje. Ik was voorbereid op een gitaarwissel – Jonas Govaerts naar de bank en Tim Vanhamel het veld op – maar niet op een overal om en rond vlerkende drummer die de Animal in zichzelf moet hebben geknecht en nu geheel verveld de lente van 2015 komt binnengerold. De oerschreeuw van Younes Faltakh zit hier verstopt. De song dreigt er eigenlijk alleen mee uit zichzelf te breken. Spannende start, dat wel.

‘DWAMGOZ’, dat achterstevoren gespeld tot nog minder leidt, is een beetje Jane’s Addiction, en gaandeweg redelijk veel Jane’s Addiction. De truc met de bijna-ballad waarin onderweg een vandalengitaar binnenvalt en uit Faltakhs keel-, mond- en neusholten indrukwekkende vettigheid wordt opgehoest, die truc kennen deze mannen al langer, maar als ‘Colossal No’ geleidelijk aan openscheurt, blijkt er meer systeem én meer variatie in hun gekte te zitten. In de eindsprint gaan pink en wijsvinger een eerste keer omhoog, en dat begon tijd te worden.

‘DIY Lamborghini’ klinkt als iets van Weezer, daarboven een stofzuigergeluid, een foute metalgitaar jent er heerlijk doorheen. Het begin van ‘Pegasus God Cloth’ doet me aan ‘Public image’ van PiL denken, en aan At The Drive-In. Aan nerveus muzikaal oproer dus. We gaan inderdaad een gang, maar het lawaai komt veel subtieler dan vroeger ingeslopen, en deemstert zelfs weg, om over te gaan in een depri-interludium. In ‘Seeing Eye Friend’ helpt een lepel psychedelica om het hele medicijn door te slikken. ‘Conquistador’ is een powerballad die een ballad wil blijven, en die – denk ik – gaat over de val in een konijnenhol waar we allemaal kunnen worden ingelokt door dat witte knaagdier met roze ogen en een horloge in z’n vestzak.

Het beste is voor het einde opgespaard. In een jaren 70 of 80-kwis begint ‘Bowlegged’ met een gitaar van The Wipers en vertrekt ‘Floor Opened Up’ als iets uit het debuut van The Clash, tot beide songs helemaal verHickey’en. In het vanuit de bas aangedreven ‘Chill Their Souls’ is het niet verboden aan Nirvana te denken. Het sublieme ‘Weedgreed’ sluit snoeihard af aan de goeie kant van bombastisch, de bovengeluidjes lijken iets te knipogen stijl ‘Als wij het doen, lijkt het allemaal zo makkelijk’.

Iedereen heeft recht op roes, maar fair is fair: The Hickey Underworld heeft er zo hard om gevochten dat ze mogen voorsteken.


Beluister 'High School Lawyer' van The Hickey Underworld

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234