null Beeld

THE JULIE RUIN - Hit Reset

God moves in mysterious ways, en voor zijn gehoefde collega – The God of Rock – geldt hetzelfde. Zwartgallige, melancholieke druipsongs kunnen ons tot een vrolijk fluiten aanzetten, terwijl luchtig bedoelde meezingers ons vaker wél dan niet naar de prozac doen grijpen. Van easy listening worden we zenuwachtig, van sommige hypernerveuze muziek net helemaal zen. Bij die laatste soort hoort ‘Hit Reset’ van The Julie Ruin, de huidige band van nineties-icoon en Bikini Kill-madeliefje Kathleen Hanna. Een plaat als een symptoom van het syndroom van Tourette, maar ons gemoed op aangename wijze masserend.

Frederick Vandromme

Goed nieuws voor haar: Hanna is eindelijk hersteld van de ziekte van Lyme, die haar een klein decennium lam heeft gelegd. Goed nieuws voor ons: ‘Hit Reset’ is met voorsprong haar beste, raakste plaat sinds het titelloze debuut van Le Tigre (1999). Waarom? Omdat het kracht aan souplesse koppelt, originele hooks aan aanstekelijke grooves, Bikini Kill-gitaren aan Le Tigre-synths, en humor aan vitriool – en in tegenstelling tot de vorige Julie Ruin-plaat (die meer klonk als een vraag dan een antwoord) gebeurt dat allemaal op erg ongekunstelde wijze.

Hanna staat natuurlijk bekend om haar verbale uppercuts, en deze keer zijn er voorbehouden voor haar eigen vader (de klootzak die in de titeltrack aangesproken wordt) en fans (in ‘Mr. So and So’). Eén Amerikaan omschrijft de tirades van Hanna als één van de zeven wereldwonderen, maar dat klinkt te stofferig, terwijl ze net bruisen van levenslust. Het stampen gebeurt ook zelden in het wilde weg: Hanna – die in haar Lyme-jaren genoeg tijd moet hebben gehad om haar leven in alle rust te observeren – heeft van ‘Hit Reset’ haar meest persoonlijke plaat tot nog toe gemaakt. En afsluiten doet ze met een pianoballad die ze opdraagt aan haar moeder: ‘Calverton’. Een pianoballad van Kathleen Hanna? Raar.

‘Rather Not’ werd door iemand gesitueerd ‘op het kruispunt tussen Sleater-Kinney en Magnetic Fields’, maar het is in de eerste plaats een vrolijke haatsong. Haar stem laat vermoeden dat het zweet haar op het voorhoofd staat terwijl er overduidelijk een koude wind waait. ‘I’m Done’ is een heerlijk molenwiekend stuk verdriet. In het aan The B-52’s verwante ‘Hello Trust No One’ geeft Hanna ons een idee van hoe Johnny Rotten (zanger van de Sex Pistols en Public Image Ltd.) had geklonken als zijn ballen nooit waren neergedaald. ‘Planet You’ klinkt heerlijk debiel en flink rockend tegelijk: een spreidstand die niet zo gek veel muzikanten haar nadoen.

‘Hit Reset’ is pissed off, goedgemutst, funky, teleurgesteld, zenuwtergend én opwindend – en dus eindelijk een plaat die er rekening mee houdt dat haar luisteraars meer dan één gemoedstoestand tegelijk aankunnen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234