The Killing Fields

Op 20 januari 1980 publiceerde de Amerikaanse oorlogscorrespondent Sydney Schanberg in The New York Times een artikel over zijn zoektocht naar Dith Pran, zijn vriend, tolk en gids die hij in Cambodja diende achter te laten toen de Rode Khmer er in 1975 de macht overnamen en een terreurbewind installeerden dat aan honderdduizenden mensen het leven zou kosten.

Het artikel vormde de basis voor 'The Killing Fields', een schokkende film over de gruwelen van de Rode Khmer en de zoektocht van Schanberg. De rol van Dith Pran werd vertolkt door de Cambodjaanse arts Haing S. Ngor, die zelf ternauwernood aan de killing fields had weten te ontsnappen. De film is een klassieker geworden, maar met Haing S. Ngor is het helaas minder goed afgelopen: de man werd in op 25 februari 1996 bij het verlaten van zijn flat in Los Angeles door onbekenden neergekogeld. Hij was 45 jaar oud.

HAING S. NGOR (in één van de laatste interviews voor zijn dood) « Ik heb lang geaarzeld voor ik die rol in 'The Killing Fields' aannam. In Cambodja hebben de mensen maar een lage dunk van acteurs. Dokters staan er veel hoger in aanzien (lacht). Maar ik heb uiteindelijk toegezegd omdat het verhaal van Dith Pran ook mijn verhaal was.

» Ik kon goed opschieten met Pran. We maakten de hele tijd grapjes over wie van ons twee het meest had afgezien. Hij vertelde me dat hij, terwijl hij door de killing fields strompelde, overleefde op een dieet van muizen, slakken en salamanders. 'Wow,' zei ik, 'Jij hebt dus een salamander kunnen eten? Jij bofkont, zo'n beest smaakt even lekker als een T-bone steak. Het beste dat ík heb gegeten, waren termieten en rodemiereneieren.'

» Ik heb de terreur van de Rode Khmer overleefd door me voor te doen als een simpele taxichauffeur. Niemand mocht weten dat ik een dokter was, want intellectuelen werden zonder pardon geëxecuteerd. Maar het was heel hard. Ik heb lijdzaam staan toe te kijken terwijl de Rode Khmer een zieke baby een overdosis medicamenten toedienden. Ik had ze een halt kunnen toeroepen, maar ze zouden me ter plekke hebben doodgeschoten. Ik heb mijn eigen vader zien wegkwijnen. Mijn hoogzwangere echtgenote stierf in mijn armen, terwijl ze me smeekte medicijnen te gaan halen. Ik heb haar niet kunnen helpen. Die pijn gaat nooit meer weg.

» Ik ben niet meer bang voor de dood; níet na alles wat ik heb meegemaakt. We gaan allemaal dood; het maakt deel uit van ons karma. Ik hoop alleen maar dat, áls mijn moment daar is, ik niet te veel pijn zal hebben, - zoals toen ik aan mijn hielen werd opgehangen door de Rode Khmer en vier dagen lang werd afgeranseld. Ik heb genoeg afgezien.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234